Ἐγὼ τώρα ἐξαπλώνω ἰσχυρὰν δεξιὰν καὶ τὴν ἄτιμον σφίγγω πλεξίδα τῶν τυράννων δολιοφρόνων . . . . καίω τῆς δεισιδαιμονίας τὸ βαρὺ βάκτρον. [Ἀν. Κάλβος]


****************************************************************************************************************************************

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ - ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

TO SALUTO LA ROMANA

TO SALUTO  LA ROMANA
ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
****************************************************************************************************************************************

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

ΕΥΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΣΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΜΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ! ΙΔΕ:
Οι γίγαντες της Αιγύπτου – Ανήκε κάποτε το δάχτυλο αυτό σε ένα «μυθικό» γίγαντα
=============================================

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

6 Ιουλίου 2010

Το κράτος διώχνει συμβασιούχους, η δικαιοσύνη... "επαναπροσλαμβάνει"

Το κράτος διώχνει συμβασιούχους, η δικαιοσύνη... "επαναπροσλαμβάνει"

http://www.capital.gr/News.asp?id=1005173
Του Παναγιώτη Στάθη 
Με μια απόφαση -χαμηλόβαθμου μεν δικαστηρίου αλλά με αιτιολογία με νομική σημασία- που κρίνει ότι οι διαδοχικές συμβάσεις εργαζόμενου με νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου υποκρύπτουν σύμβαση αορίστου χρόνου, το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας διατάσσει τον Οργανισμό Τουριστικής Εκπαίδευσης και Διαχείρισης να επαναπροσλάβει μια συμβασιούχο. Η απόφαση του δικαστηρίου έχει σημασία για δύο λόγους:

-Διότι δεν ακολουθήθηκε η συνήθης πρακτική των δικαστηρίων τον τελευταίο καιρό να αναβάλλουν δηλαδή την εκδίκαση ασφαλιστικών μέτρων των συμβασιούχων, έως ότου αποφανθεί -για μία ακόμη φορά- η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου στις 23 Σεπτεμβρίου.

- Γιατί σήμερα στις 6 το απόγευμα στο κέντρο της Αθήνας, και ειδικότερα στο γραφείο του εργατολόγου Χρ. Νικολουτσόπουλου, πραγματοποιείται συνάντηση μεταξύ εκατοντάδων εργαζομένων με προγράμματα stage και με συμβάσεις έργου στο δημόσιο για να συσταθεί για πρώτη φορά κοινό σωματείο που θα διεκδικήσει την παραμονή τους στους χώρους εργασίας.

Όσον αφορά την συμβασιούχο του ΟΤΕΚ (Οργανισμός Τουριστικής Εκπαίδευσης και Διαχείρισης) η οποία προσέφυγε στα δικαστήρια, προκειμένου να μην απολυθεί, με το αιτιολογικό ότι επί χρόνια κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες στον ΟΤΕΚ από τη θέση της θυρωρού, η απόφαση υποχρεώνει τον οργανισμό να την πληρώνει κανονικά μέχρι να εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση.

"Από την πρόσληψή της μέχρι σήμερα" λέει στο σκεπτικό της απόφασης του το δικαστήριο, "η ενάγουσα προσέφερε τις υπηρεσίες της σύμφωνα με τις εντολές του οργανισμού, στον καθοριζόμενο τόπο και χρόνο, υπό την επίβλεψη και την πλήρη εποπτεία του και απασχολούμενη όπως το λοιπό μόνιμο προσωπικό του. Η εργασία που παρείχε από το είδος και τη φύση της είχε διαρκή, μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα, κάλυπτε δε ανάγκες του εναγόμενου που δεν ήταν προσωρινές ή απρόβλεπτες, αλλά πάγιες και διαρκείς. Οι συμβάσεις της ανανεώνονταν συνεχώς και διαδοχικά, αυτή προσέφερε τις υπηρεσίες της ανελλιπώς και αδιάκοπα και ο οργανισμός αποδεχόταν αυτές χωρίς εναντίωση. Οι συμβάσεις αυτές έφεραν τον τίτλο των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, ο οποίος όμως δεν δικαιολογείται από τη φύση και το σκοπό της παρεχόμενης εργασίας, τις λειτουργικές ανάγκες του εναγόμενου και τις λοιπές συνθήκες της συγκεκριμένης περίπτωσης και δόθηκε με προφανή σκοπό την καταστρατήγηση των νομίμων δικαιωμάτων της ενάγουσας, αφού ουδείς αντικειμενικός λόγος επιβάλλει τον χρονικό περιορισμό αυτών."

Μάλιστα το δικαστήριο κρίνει ότι οι εν λόγω διαδοχικές συμβάσεις που συνάπτει η προσφεύγουσα με τον ΟΤΕΚ υποκρύπτουν μία ενιαία σύμβαση αορίστου χρόνου ενώ πιθανολογεί ότι θα γίνει δεκτή -ενόψει των ανωτέρω- και η κύρια αγωγή της.

Το μείζον αυτό ζήτημα των συμβασιούχων πάντως, θα κριθεί για μία ακόμη φορά από τον Άρειο Πάγο, μετά και την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου τον Απρίλιο του 2009, το οποίο έκρινε ότι οι δικαστές μπορούν να αξιολογούν κατά περίπτωση τη φύση και το είδος της εργασίας του απασχολούμενου.

Ισορροπώντας μεταξύ λαϊκισμού και ανευθυνότητας...


 [ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΚΟΙ, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΒΟΥΛΗ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΛΑΤΕΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ (ΚΑΙ ΡΟΥΣΦΕΤΙ ΚΑΙ ΜΑΣΕΣ ΚΑΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΤΩΝ ΗΜΕΤΕΡΩΝ)!]

Ισορροπώντας μεταξύ λαϊκισμού και ανευθυνότητας...

Του Σταμάτη Ζαχαρού - http://www.capital.gr/

Ο χρόνος που επελέγη από τον Υπουργό Υποδομών κ. Ρέπα για να εκφράσει τις απόψεις του σχετικά με το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που εφαρμόζει η κυβέρνηση της οποίας είναι μέλος, δεν θα μπορούσε να υποδεικνύει με πιο κραυγαλέο τρόπο τα κίνητρά του. Είναι προφανές ότι κάθε υπουργός εναποθέτει μεγάλο μέρος της πολιτικής του δημοφιλίας στις  καλές σχέσεις που μπορεί να αναπτύξει με τους συνδικαλιστές των φορέων που εποπτεύει. Παράλληλα, αντιλαμβανόμενος ότι όσοι επιβάλλουν σκληρά μέτρα θα υποστούν φθορά, φροντίζει να διαχωρίσει με τρόπο ξεκάθαρο τη θέση του.

Κάπως έτσι μοιάζει να θυμήθηκε ο Αρκάς πολιτικός τις αρχές του ΠΑΣΟΚ που μπορεί να υποβαθμίστηκαν από διάφορες κυβερνήσεις στις οποίες υπήρξε μέλος στο παρελθόν, αλλά καθώς βλέπει σήμερα να του περιορίζουν το ζωτικό πολιτικό χώρο, ανθίσταται. Τα σχέδια του Υπουργού Οικονομικών για περιορισμό των δαπανών στις ΔΕΚΟ του τομέα των μεταφορών είναι προφανές ότι θα δημιουργήσουν αναστάτωση στο Υπουργείο του, ενώ οι συγχωνεύσεις των συγκοινωνιακών εταιρειών θα μικρύνουν το χώρο «επιρροής» του. Στο απευκταίο –γι΄ αυτόν– σενάριο της ιδιωτικοποίησης των εταιρειών χάνει πλήρως την επαφή με ένα κομμάτι της ευθύνης του, που τουλάχιστον κάποιοι προκάτοχοί του, χρησιμοποίησαν για εξυπηρετήσεις σε συνδικαλιστές, πολιτικούς φίλους και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. 

Θυμήθηκε λοιπόν τους εργαζομένους και κόπτεται για την ευημερία τους. Όψιμα μάλλον, δεδομένου ότι υπήρξε και αυτός μέρος του προβλήματος που συνοψίζεται στη φράση «μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα» και έφερε τη χώρα σ’ αυτό το σημείο. Φρόντισε μάλιστα να υποδείξει τη λύση στον Υπουργό Οικονομικών. Μια λύση που θεωρεί εξ΄ ορισμού τους έχοντες υψηλά εισοδήματα ως πηγή εσόδων. Μια λύση που πιθανότατα θα έχει σκεφθεί και ο Γ. Παπακωνσταντίνου –όπως και κάθε άλλος Έλληνας– αλλά επί του παρόντος μοιάζει να προσπαθεί να την υλοποιήσει με εργαλείο ένα σύστημα δημοσίων υπαλλήλων που «έχει μάθει αλλιώς» (όπως του «δίδαξαν» οι πολιτικοί των τελευταίων δεκαετιών) και δεν μπορεί/δύναται να συνεργασθεί. Η λογική είναι ξεκάθαρη: Προκειμένου να διατηρήσει το καθεστώς στο οποίο βρίσκεται, υποδεικνύει κάποιον άλλο ως ένοχο ελπίζοντας η κοινή γνώμη να ασχοληθεί μαζί του και να ξεχάσει όσα αφορούν τον τομέα του. Έναν τομέα που σχεδόν σύσσωμος επηρεάζει την πορεία εξυγίανσης της χώρας με τεράστια ελλείμματα και χιλιάδες προνόμια για όσους τον απαρτίζουν. Μια ελίτ δημοσίων υπαλλήλων με υψηλές αμοιβές και ελάχιστο έργο.

Είναι προφανές ότι ο Υπουργός Υποδομών χρησιμοποιεί επιχειρήματα που γνωρίζει ότι δεν μπορούν να καταρριφθούν καθώς μοιάζουν λογικά αν δεν συμπεριλάβει κανείς διάφορες παραμέτρους, ιδιαιτερότητες και αγκυλώσεις. Είναι επίσης λογικό να επηρεάζουν τους πολίτες που βλέπουν τα εισοδήματά τους να περιορίζονται και αναζητούν κάπου να ξεσπάσουν. Αυτό που δεν έχει λογική είναι γιατί δεν εξέφρασε την ευαισθησία του απέναντι σε όσους προετοιμάζονται να «κουνήσουν τα πέντε δάχτυλα» όταν υπήρξε και στο παρελθόν σε θέσεις ευθύνης. Όπως τότε δηλαδή που βάσιζε την ανάπτυξη της εγχώριας επιχειρηματικότητας στην εκχώρηση αδειών προς την Intersat, του φυγόδικου Μπατατούδη. Εκεί όπου έχασαν τα χρήματά τους δεκάδες επενδυτές πιστεύοντας σε ένα όνειρο που αποδείχθηκε εφιάλτης.

Αν κάτι θα μείνει από τον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, εκτός των σκληρών μέτρων που επεβλήθησαν, θα είναι η αναζωπύρωση ενός άνευ προηγουμένου λαϊκισμού στον πολιτικό λόγο. Ενός φαινομένου που ευδοκιμεί χρόνια τώρα στη χώρα. Αυτές τις ιδιαίτερα κρίσιμες ημέρες πάντως τέτοια φαινόμενα μοιάζουν  ιδιαίτερα επικίνδυνα. Παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς όλοι έχουν κάνει δηλώσεις για την ανάγκη συλλογικότητας και εθνικής ομοψυχίας, οι αντάρτες φουντώνουν καθώς το παιχνίδι με τα μέτρα αρχίζει να «χοντραίνει» και το παλαιό κομματικό σύστημα μοιάζει να απειλείται...

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΝ:ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ,Η πολιτική της έντασης

Η πολιτική της έντασης, του ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΡΚΕΤΟΥ

http://www.nomoneynodebt.gr/details.php?id=100

ΠΗΓΗ: Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ Πρωτοβουλίας των οικονομολόγων και πανεπιστημιακΩν ΣΤΙς 17/06/2010

Ξεκινώντας το πολύ σημαντικό βιβλίο του, Σφυρηλατώντας τη δημοκρατία.[ΗΑΝΑΛΥΣΙΣ ΣΩΣΤΗ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΚΙ ΟΤΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΦΥΡΗΛΑΤΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!!! ΤΑ ΓΚΟΥΛΑΓΚ, ΤΗΝ ΣΙΓΚΟΥΡΙΜΙ, ΤΗΝ ΓΚΕ ΠΕ ΟΥ,  ΤΗΝ ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ ΤΡΕΦΕΙ ΚΑΙ ΣΦΥΡΗΛΑΤΕΙ ΤΗΝ ΘΑΝΑΤΟΚΡΑΤΙΑ!!] Η ιστορία της αριστεράς στην Ευρώπη, 1850-2000 (Σαβάλλας, Αθήνα 2010), ο ριζοσπάστης ιστορικός Τζεφ Έλυ ανιχνεύει, στην πορεία αυτού του ενάμιση αιώνα, στιγμές σαν τη δική μας:
Σε κάποιες χρονικές περιόδους και περιστάσεις, οι κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις μοιάζουν αδρανείς και παγιωμένες. Η κουλτούρα σημαίνει την προβλέψιμη και αδήριτη αναπαραγωγή αυτού που «είναι». Αξιώνει την αλήθεια της παράδοσης κι εγκρίνει το ένα ή το άλλο γνώριμο μέλλον, που δεν αποτελεί παρά επανάληψη ενός φυσικοποιημένου παρελθόντος («πάντοτε έτσι γινόταν»). Η πολιτική γίνεται μηχανισμός συντήρησης και ρουτίνας. Η εικόνα ενός διαφορετικού μέλλοντος εκτοπίζεται στο χώρο της φαντασίας, ώσπου εύκολα παραμερίζεται. Ρωγμές και σχισμές δεν είναι εύκολο να βρεθούν.
 

Σ’ άλλες περιπτώσεις όμως η κατάσταση αλλάζει δραματικά. Οι γνωστοί τρόποι δεν πείθουν πια κανέναν. Το παρόν χαλαρώνει τη λαβή του στο μέλλον. Οι ορίζοντες ανοίγουν. Η ιστορία επιταχύνεται. Μπορούμε τότε να δούμε θραύσματα ή και περιγράμματα άλλων, διαφορετικών τρόπων ζωής. Οι λαοί αποτινάζουν τις αβεβαιότητες και τους δισταγμούς τους, παραμερίζουν τους φόβους τους. Σε σπανιότερες περιπτώσεις, στο μέσο συνήθως μιας ευρύτερης κοινωνιακής κρίσης, οι φαινομενικά άκαμπτες δομές της κανονικής πολιτικής ζωής κλονίζονται. Οι προσδοκίες αναπτερώνονται παρασύροντας το αργόσυρτο μέλλον και ανατρέποντας τις παλιές συνήθειες. Ακόμη πιο σπάνια, δημιουργείται ένα συλλογικό υποκείμενο εμπρόθετης δράσης, μερικές φορές με τρόπο εκρηκτικό και με βίαιες συνέπειες. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, οι επίσημοι θεσμισμένοι κόσμοι της πολιτικής σ’ ένα έθνος ή σε μια πολιτεία, καθώς και οι αναρίθμητοι πεζοί κόσμοι της ιδιωτικής, της προσωπικής και της καθημερινής ζωής συγκλίνουν. Το παρόν μπαίνει σε κίνηση. Ανοίγει μια εποχή εξαιρετικών δυνατοτήτων κι ελπίδων. Αχνοφέγγουν νέοι ορίζοντες. Το συνεχές της ιστορίας θρυμματίζεται. Όταν έπειτα η επαναστατική κρίση υποχωρήσει, λίγα πράγματα μοιάζουν με κείνα που υπήρχαν προηγουμένως.[ΠΟΛΥ  ΣΩΣΤΗ ΑΥΤΗ Η ΑΝΑΛΥΣΙΣ ΤΗΣ ΕΝΤΑΥΘΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥ].
 
Ολοένα καθαρότερα βλέπουμε πλέον πως η Ευρώπη μάλλον βαδίζει προς μια τέτοια κρίση. Ο Πόλεμος του Χρέους, των τραπεζιτών και των συμμάχων τους ενάντια στους λαούς, εκτυλίσσεται κατά μήκος και πλάτος της ηπείρου• στη χώρα μας απλώς δίνουμε τη δεύτερη μάχη του, ενώ η πρώτη έχει ήδη κριθεί στην Ισλανδία, με ήττα, κατά τα φαινόμενα μόνιμη, του χρηματιστικού κεφαλαίου. Πόλεμος με αρκετές ιδιομορφίες. Και οι δυο πλευρές είναι διασπασμένες, χωρίς σαφείς αντιλήψεις και σχέδια, με ηγεσίες ανεπαρκείς και ανήμπορες, που υπνοβατούν και παραπαίουν. Η μια πλευρά κυριαρχεί αριθμητικά• η άλλη είναι εξαιρετικά ολιγάριθμη, αλλά καλύτερα οργανωμένη κι εξοπλισμένη. Η μια πλευρά μόλις τώρα αρχίζει ν’ αντιλαμβάνεται πως έχει πόλεμο, ενώ η άλλη απέτυχε ν’ αξιοποιήσει τα πλεονεκτήματά της για να επεξεργαστεί έγκαιρα μια στρατηγική νίκης.
 

Το πλεονέκτημα πάντως, αναμφίβολα, το έχει η μεριά των πολλών. Όσο σκληρότερα χτυπήματα δέχεται από τον αντίπαλο, τόσο καθαρότερα διακρίνει τον εχθρό και τόσο πιο γερά στερεώνεται η ενότητά της. Κάθε νίκη της άλλης πλευράς είναι πύρρεια, προσωρινή και ανεπαρκής. Ας δούμε, για παράδειγμα,  τη χώρα μας: το πρώτο πακέτο μέτρων δεν έφτασε• χρειάστηκε δεύτερο, έπειτα τρίτο, και ακολουθούν το εργασιακό και το ασφαλιστικό και όλα τ’ άλλα που δεν ανακοινώθηκαν ακόμη. Με το καθένα τους η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο μερικών εβδομάδων, αλλά χάνει τη στήριξη τεράστιων κοματιών του πληθυσμού και φέρνει μήνες πιο κοντά το χαμό της. Αρκεί ένα γλίστρημα για να πέσει, και άλλο ένα για να πέσει και η διάδοχός της, όποια και αν θα είναι αυτή. Κάτι τέτοιο έγινε στην Αργεντινή.
 

Ο λαός, από την άλλη μεριά, κατεβαίνει στους δρόμους και δεν θα γυρίσει σπίτι αν δεν πετύχει τον στρατηγικό του στόχο, της σεισάχθειας, που ολοένα καθαρότερα ξεχωρίζει μέσα απ’ την ομίχλη: διαγραφή του απεχθούς χρέους, έξοδος από το ευρώ, κοινωνικοποίηση του κορμού του χρηματοπιστωτικού συστήματος, επανεκκίνηση της οικονομίας. Και αρκεί να νικήσει σε μια μικρή χώρα, σαν την Ελλάδα, για να σκάσουν η χρηματοπιστωτική φούσκα και η πανευρωπαϊκή δικτατορία των τραπεζών. Ακόμη και αν γονατίσει και ματώσει ο λαός της Ελλάδας, το καίριο πλήγμα μπορεί να δοθεί από το λαό της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Γαλλίας, ίσως και του Βέλγιου ή της Πορτογαλίας. Αυτό τρέμουν οι ιθύνοντες και προσπαθούν να τρομοκρατήσουν με κινδυνολογίες και ψέματα τους ευρωπαίους. Ωστόσο χάνουν καθημερινά έδαφος. Ανάλογες διαδικασίες παρατηρήθηκαν σε Αργεντινή και Ισλανδία πριν από τις δικές τους εκρήξεις, και σήμερα στο Πακιστάν, που επίσης κατασπαράζεται από το ΔΝΤ.
 

Ο Πόλεμος του Χρέους διεξάγεται σε όλα τα επίπεδα –κοινωνιακό, ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό, για να χρησιμοποιήσουμε μια παραδοσιακή διαίρεση. Αυτό πάντως που ορίζει τώρα τις εξελίξεις είναι το οικονομικό, όπου οι εναλλακτικές πολιτικές είναι μόνο τρεις. Σχηματικά, 
Α) νεοφιλελεύθερη τριτοκοσμοποίηση, δηλαδή η κόλαση που μας επιβάλλουν σήμερα• 
Β) ευρωζωνικός κεϋνσιανισμός, γιατί κεϋνσιανισμός στο πλαίσιο του ευρώ είναι αδύνατος σε εθνικό επίπεδο• και 
Γ) αναδιανομή του πλούτου, με τα μέτρα που αναφέραμε παραπάνω: στάση πληρωμών του δημόσιου χρέους προς τις τράπεζες, κοινωνικοποίηση όσων από αυτές δεν αντέξουν, επανεθνικοποίηση της νομισματικής πολιτικής με την έξοδο από το ευρώ, και αναθέρμανση της οικονομίας με μια επεκτατική πολιτική που θα ανακουφίσει τον λαό. 

Στην πραγματικότητα σήμερα εφαρμόζεται η Λύση Α, της τριτοκοσμοποίησης, για την υπόλοιπη οικονομία, και η Λύση Β, ενός ακρωτηριασμένου κεϋνσιανισμού, μόνο για τις τράπεζες, στις οποίες η ΕΚΤ παρέχει απεριόριστη ρευστότητα με ελάχιστο επιτόκιο, όχι για να στηρίξουν την πραγματική οικονομία, αλλά για να κλείσουν τις μαύρες τρύπες τους και να δανείζουν με τοκογλυφικούς όρους τα κράτη.
 

Είναι λύση η σημερινή οικονομική πολιτική; Όχι, αφού αφήνει άλυτα τα βασικά προβλήματα του χρέους και της παραγωγικότητας, ενώ οδηγεί σε κοινωνική πόλωση, γοργή απαξίωση των φιλοκαπιταλιστικών ιδεολογημάτων και πολιτική έκρηξη. Στην πραγματικότητα, έχει σαφή όρια.[ΑΚΡΙΒΩΣ!] Πρώτα πρώτα την αντίσταση του πληθυσμού, ο οποίος ήδη κινητοποιείται μαζικά, σε πρωτόγνωρο βαθμό, και απειλεί να εκραγεί, παρ’ όλη την παθητικότητα που δείχνουν μέχρι στιγμής οι αριστερές ηγεσίες. Αλλά και τα εσωτερικά της προβλήματα, τα οποία τονίζουν κατά κόρον μαρξιστές, κεϋνσιανοί και ακόμη και νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι: είναι αντιφατική, αφού δεν πληρώνεις ευκολότερα το χρέος όταν πετάς τον κόσμο στην ανεργία και αδρανοποιείς τις παραγωγικές δυνατότητες της κοινωνίας, και ολοφάνερα πλέον οδηγεί σε μια απροσδιόριστης λήξης ύφεση.[ΑΚΡΙΒΩΣ!] Οι κοινωνικές εντάσεις που ήδη ξυπνούν Ελλάδα και Ισπανία αναπόφευκτα θα εξαπλωθούν κατά μήκος και πλάτος της ευρωζώνης και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και αυτό θα γίνει σύντομα.
 

Γιατί λοιπόν οι κυβερνήσεις επιμένουν στην αδιέξοδη πολιτική τους; Η μοναδική εξήγηση είναι ότι, όσο και αν επαγγέλλονται ωραίες λέξεις όπως σοσιαλισμό, ελευθερία και δημοκρατία, στην πραγματικότητα δέχονται τον καπιταλισμό, και μάλιστα την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη εκδοχή του, και είναι δέσμιες κοινωνικών ελίτ που απεργάζονται την κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών και τη μεταμόρφωσή μας σε κολλήγους των τραπεζών.[ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ!-ΔΕΣΜΙΕΣ ΜΕ ΧΙΛΙΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ!-ΕΠΕΙΔΗ ΗΤΑΝ ΕΚΒΙΑΣΙΜΟΙ ΕΓΙΝΑΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ!] Απλώς προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο• έχουν πάψει να κυβερνούν δημοκρατικά, δεν έχουν να μας δώσουν τίποτε καλύτερο, και είναι στοιχειώδες δημοκρατικό καθήκον η ανατροπή τους.
 

Μήπως υπάρχει όμως κάποια ενδιάμεση λύση; Συγκεκριμένα, έχει άραγε ελπίδες μια μεταρρυθμιστική πολιτική κεϋνσιανής τόνωσης της ζήτησης με ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, ρύθμιση και περιορισμό της ασυδοσίας του κεφαλαίου, και αποκατάσταση κάποιων δικαιωμάτων της εργασίας –κάτι σαν κι εκείνο που επιχειρεί στις ΗΠΑ ο Ομπάμα; Νεοφιλελεύθεροι και αριστεροί οικονομολόγοι υποστηρίζουν πειστικά πως τέτοια λύση πλέον δεν υπάρχει. Ειδικά στην ευρωζώνη, μια τέτοια πολιτική απαιτεί μεταστροφή της ΕΚΤ, που δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Άλλωστε την αδυναμία τέτοιων μεταρρυθμιστικών ή ρυθμιστικών πολιτικών αποδεικνύουν, για παράδειγμα, και η τεράστια οικολογική καταστροφή που ανεμπόδιστη προκάλεσε η ΒΡ στο ισχυρότερο κράτος του κόσμου, καθώς και η αδυναμία της λεγόμενης ‘διεθνούς κοινότητας’ να προχωρήσει σε οποιαδήποτε ουσιαστική ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος που έφερε τον ίδιο τον καπιταλισμό πρόπερσι στο χείλος της καταστροφής. Αλλά ας μην επιμείνουμε εδώ, καθώς στην παρούσα φάση ο κεϋνσιανός δρόμος είναι καθαράς υποθετικός. 

Περνούμε αμέσως στο επόμενο ζωτικό ζήτημα:
Ποιές πολιτικές επιλογές έχει το σημερινό μπλοκ εξουσίας και ποιά πρέπει να είναι η απάντηση της αριστεράς;
[ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΕΙΠΟΥΜΕ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΓΕΝΙΚΩΣ! Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΙ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΗ?? ΜΙΑ ΝΕΑ "ΣΟΒΙΕΤΙΑ" ή ΜΙΑ  ΝΕΑ ΚΟΥΒΑ??] Οι δυο βασικές πολιτικές επιλογές σήμερα είναι Α) Αποδοχή του δημοκρατικού παιχνιδιού, που δεν θ’ αργήσει όμως να φέρει στην εξουσία δυνάμεις οι οποίες αντιστρατεύονται τη σημερινή πολιτική, είτε μέσα από εκλογές είτε με εξεγέρσεις από τα κάτω, τύπου Αργεντινής ή Ισλανδίας• και Β) Η παγίωση της σημερινής εκτροπής και η έξοδος από το δημοκρατικό πλαίσιο για την κατασκευή ενός αυταρχικού καθεστώτος. Λογικά μπορεί να μεθοδευτεί με τρεις τρόπους: Α) Ψευδοκοινοβουλευτισμός, Β) Στρατιωτική δικτατορία, και Γ) Φασισμός. Αξίζει να τους δούμε αναλυτικά, καθώς τα τελευταία χρόνια, σε χώρες όπως η Ονδούρα, υπήρξαν ελίτ που μπήκαν στον πειρασμό της εκτροπής προκειμένου ν’ ανασχέσουν φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις. Και πρόσφατα ο αξιαγάπητος κ. Μπαρόζο προειδοποίησε ότι κινδυνεύει η δημοκρατία στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου –τέτοιες κουβέντες δεν λέγονται ελαφρά. Ξεκινάμε λοιπόν από τις τρεις ενδεχόμενες μορφές εκτροπής.
Στην ψευδοκοινοβουλευτική εκδοχή, που μοιάζει να προκρίνεται σήμερα,
[ΑΚΡΙΒΩΣ!] διατηρείται ένα προσωπείο αντιπροσώπευσης, αλλά το κοινοβούλιο χάνει ακόμη και την περιορισμένη ισχύ που είχε ως τώρα, και η κυβέρνηση ενδεχομένως ανατίθεται σε ‘τεχνοκράτες’. Συνάμα, με πρόσχημα τις πράξεις λαϊκής αντίστασης, ή ίσως και κάποια προβοκάτσια, προωθείται η περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων, ενδεχομένως και με τη βοήθεια μιας στρατηγικής έντασης, ανάλογης εκείνης της Ιταλίας του 1960-1980 ή της Νότιας Αφρικής του 1980-1990, ώστε να τρομοκρατηθεί ο πληθυσμός και, αν όλα παν καλά, να αποκινητοποιηθεί πολιτικά.[ΑΚΡΙΒΩΣ!] Το πρόβλημα στην εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής είναι η απρόβλεπτή της έκβαση, καθώς κάθε σφάλμα ή μια λάθος εκτίμηση μπορεί να φέρουν αντίθετα ριζοσπαστικοποίηση των μαζών και ανατροπή του καθεστώτος. Οι πρωταγωνιστές δεν νιώθουν άνετα και κάνουν γκάφες –σχετικά παραδείγματα έχουμε, στην Ελλάδα, στη μόνιμη δραπέτευση του πρωθυπουργού στο εξωτερικό ενώ η χώρα καίγεται, και στην αδυναμία των υπουργών να εφαρμόσουν το αρχικό τους σχέδιο παράκαμψης της βουλής νομοθετώντας με προεδρικά διατάγματα. Τέτοιες πολιτικές εφαρμόζονται με επιτυχία σε εποχές οικονομικής μεγέθυνσης, που αμβλύνουν την κοινωνική πόλωση κι εξασφαλίζουν νομιμοποίηση στο καθεστώς.[ΑΚΡΙΒΩΣ!] Δεν μοιάζει να δημιουργούνται τέτοιες συνθήκες στο ορατό μέλλον.
 

Η στρατιωτική δικτατορία είναι ακόμη πιο δύσκολο να εξασφαλίσει σταθερότητα. Ίσως με επίκληση εθνικών κινδύνων κι εφαρμόζοντας κάποιο σχέδιο του ΝΑΤΟ, κάποιοι στρατηγοί καταλύουν μεθαύριο τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς και τις δημοκρατικές ελευθερίες και παίρνουν την κυβέρνηση. Και μετά; Ένα τέτοιο καθεστώς ελάχιστη εσωτερική ή εξωτερική νομιμοποίηση μπορεί ν’ απολαύσει, κι ελάχιστα θα διαρκέσει, ιδίως αν έχει να διαχειριστεί οικονομική συρρίκνωση. Μάλιστα με τη φιλελεύθερη πολιτική κουλτούρα που επικράτησε στην Ελλάδα μετά την κυπριακή ήττα του 1974, μόνον πολύ βλάκες στρατιωτικοί θα τολμούσαν να επιχειρήσουν κάτι τέτοιο, και δεν φαντάζομαι να έμειναν αρκετοί τέτοιοι στις ανώτερες βαθμίδες. Δεν μοιάζει ρεαλιστική λοιπόν τούτη η λύση.
 

Η πιο ενδιαφέρουσα εκδοχή θα ήταν ο φασισμός.[ΕΔΩ ΔΕΝ ΣΧΟΛΙΑΖΩ ΔΙΟΤΙ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΥΣ ΔΕΝ ΟΡΙΖΕΙ ΣΑΦΩΣ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΛΕΞΙ "ΦΑΣΙΣΜΟΣ", ΠΡΟΦΑΝΩΣ, ΟΧΙ ΤΟ ΠΡΟΦΑΝΕΣ, ΤΟΝ ΙΤΑΛΙΚΟ ΦΑΣΙΣΜΟ!] Ο φασισμός διαφέρει από τις άλλες μορφές της άκρας δεξιάς κατά το ότι στηρίζεται στη μαζική κινητοποίηση, κι επομένως είναι πιο ικανός να συντρίψει ένα μαζικό κίνημα της αριστεράς, αλλά έχει και λίγο μεγαλύτερους κινδύνους, γι’ αυτό και προωθείται μόνο σε περιπτώσεις εσχάτης ανάγκης. Δεν ελέγχεται από τους συμμάχους του στο συντηρητικό μπλοκ εξουσίας και μπορεί να φέρει απρόβλεπτες διεθνείς περιπλοκές. Είναι εντελώς ασταθής μορφή διακυβέρνησης κι ελάχιστα εγγυάται τη δημοσιονομική εγκράτεια που απαιτούν οι τραπεζίτες. Αλλά, νομίζω, το βασικό πρόβλημα με τον φασισμό σήμερα είναι άλλο.
Πώς θα μπορούσε ο φασισμός να πετύχει μαζική κινητοποίηση; Χτυπώντας τους μετανάστες, αυτή είναι μια λύση, αλλά δεν αρκεί. Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια; Έχουν ακόμη κάποια απήχηση αυτά τα ιδανικά, αλλά δεν μπορούν πλέον να φτιάξουν μαζικό κίνημα. Να πάρουμε την Πόλη ή τα Σκόπια; Εδώ και δεκαετίες τα λεν αυτά φασιστικές ομάδες, αλλά δεν πείθουν. Ο ευδαιμονισμός και ο ατομικισμός των τελευταίων δεκαετιών, που περιόρισαν τόσο καιρό την απήχηση της αριστεράς, δουλεύουν αντίστοιχα και για το αντίπαλο στρατόπεδο. Ελάχιστοι σήμερα θέλουν να παν να σκοτωθούνε για τον φύρερ. Η οικονομική κρίση ευνόησε τον φασισμό τον Μεσοπόλεμο, αλλά τότε εξακολουθούσαν να κυριαρχούν συντηρητικές πολιτισμικές αξίες που τώρα έχουν εκλείψει ή έχουν χάσει το κεντρί τους. Ακόμη και αν το Λάος μετεξελιχθεί από απλώς ακροδεξιό κόμμα σε φασιστικό, πράγμα δύσκολο, τα όρια της επιρροής του είναι σαφή.
Ίσως κάποιοι επιδιώξουν και τώρα να ευνοήσουν τον φασισμό, όπως είχαν κάνει τον Μεσοπόλεμο, όταν ο πρόδρομος του σημερινού Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών χρηματοδοτούσε επίσημα τη φασιστική οργάνωση της εποχής, την Εθνική Ένωση Ελλάς (ή αλλιώς, Έλληνες Εξοντώσατε Εβραίους
[ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟΥΤΟ?? Ο ΕΛΛΗΝ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΚΑΝΕΝΑΝ!!! ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ Ο ΘΕΟΣ ΙΕΧΩΒΑΣ ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ --ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ-- ΕΝΔΕΚΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ! ΟΜΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΝΑ ΤΗΝ ΕΛΕΓΧΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΝΑΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ! ΟΥΤΕ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ, ΟΥΤΕ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ!). Για παράδειγμα, ίσως υπάρξουν προσπάθειες πλαισίωσης του λεγόμενου ‘επιχειρηματικού κόμματος’ από φασιστικές ομάδες• είδαμε πρόσφατα τέτοιες να διαδηλώνουν μπροστά από τα γραφεία της Μαρφίν με ελληνικές σημαίες και να υπερασπίζονται τον χαρισματικό της ιδιοκτήτη.[ΑΥΤΟ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ, ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΛΑΘΟΣ! ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠ' ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΑΜΕ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ, ΑΠ' ΤΟΥΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΤΙΤΟ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΩΦ (ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΙΤΣΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΛΛΙΣΟΧΩΡΙΟΥ ΠΑΡΕΔΩΣΕ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ) ΩΣ ΤΟΝ ΑΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΟ ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ!] Αλλά η εμβέλεια τέτοιων εγχειρημάτων δεν μπορεί παρά να είναι μικρή.

[ΟΜΩΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ! ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΓΓΥΑΤΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΙ! ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΙ ΟΤΙ ΤΟ ΑΙΕΞΟΔΟΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΝ! ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΦΗΣΩΜΕ ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΚΑΤΑ ΜΕΡΟΣ! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΣΑΦΩΣ ΧΡΗΣΤΙΚΟΝ! ΘΑ ΥΠΑΡΞΗ "ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΝ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ" ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ, ΟΥΤΩΣ ή ΑΛΛΩΣ "ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΝ"! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΤΑΞΩΜΕ (ΟΠΩΣ ΕΚΑΜΕ Ο ΚΕΜΑΛ!) ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΙΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ! ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΩΜΕ ΤΙ ΕΙΜΕΘΑ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΩΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ, ΠΟΥ ΑΠΕΦΑΣΙΣΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ "ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΣΜΟΥ"! ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΠΛΕΟΝ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! ΘΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΩΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩΜΕ ΟΤΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΟΜΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΣΒΗΝΟΜΕ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΟΚΟΝΔΥΛΙΑ, ΒΑΖΟΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΕΔΑΦΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟ, ΚΡΑΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΛΗ/ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ'  ΟΛΑ ΤΗΝ ΟΝΤΟΤΗΤΑ "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ"   ΚΑΙ ΔΗΛΩΝΟΜΕ ΕΥΘΑΡΣΩΣ ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΚΑΜΜΙΑ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ή ΠΑΜΨΗΦΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ, ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ Σ' ΑΥΤΗΝ, ΟΥΤΕ Σ' ΕΣΑΣ, ΟΥΤΕ Σ' ΕΜΕΝΑ, ΑΛΛΑ "ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΜΑΧΙΣΑΝΤΑΣ ΕΝ ΜΑΡΑΘΩΝΙ" ΚΑΙ ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ "ΝΕΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ" ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΑΛΩΣ ΕΧΕΙΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΟΝΤΟΤΗΤΩΝ, ΔΙΟΤΙ ΜΕΣΑ ΑΠ' ΑΥΤΕΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΝΤΛΕΙ ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΑΣΙ ΤΟΥ!]


Το σημερινό κράτος μπορεί εύκολα να καταστείλει εξεγέρσεις περιθωριακών πολιτικών ή κοινωνικών ομάδων, ας πούμε κάποιων μεταναστών ή αναρχικών. Ίσως είναι ικανό ακόμη και να νικήσει μια ενδεχόμενη εξέγερση ενός κοματιού της αριστεράς ή των απόκληρων, μολονότι βέβαια η ίδια η αριστερά δεν σκοπεύει να εξεγερθεί ούτε είναι οργανωμένη με τέτοιους στόχους. Ωστόσο το ελληνικό και τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη είναι εντελώς ανήμπορο απέναντι σ’ έναν ευρύ λαϊκό ξεσηκωμό με αιτήματα δημοκρατίας κι επιβίωσης. Δεν έχει ούτε υλικούς ούτε ιδεολογικούς μηχανισμούς καταστολής του –και από αυτή την άποψη είναι ευτύχημα ότι τα τηλεοπτικά παπαγαλάκια απαξιώνονται τόσο γρήγορα και τελικά καίγονται τόσο άσκοπα αυτούς τους μήνες. Τα ΜΑΤ δεν διατηρούν πολύ καιρό τον δαρτικό τους ζήλο αν ο πατέρας τους έχει χάσει τη δουλειά του, η μάνα τη σύνταξή της, η γυναίκα τους το μισό της μισθό και ο αδερφός τους βολοδέρνει ανάμεσα σε μαθητεία και ανεργία. Ούτε και οι ιδιωτικοί στρατοί των σεκιουριτάδων τα καταφέρνουν καλύτερα σε τέτοιες περιστάσεις.
Μια γενική απεργία δεν καταστέλλεται από αστυνομία ή στρατό. Ούτε η συγκέντρωση κάθε βδομάδα εκατό χιλιάδων ανθρώπων στο Σύνταγμα και στις άλλες κεντρικές πλατείες της χώρας. Δυστυχώς, αντίθετα από τους ισλανδούς, δεν έχουμε ούτε αντάξιο του αξιώματός του πρόεδρο της δημοκρατίας ούτε δημοψηφισματικούς θεσμούς που να διευκολύνουν την επαναφορά της χώρας στη συνταγματική πορεία. Επομένως γίνεται πιθανότερη μια λύση τύπου Αργεντινής, όπου η λαϊκή κινητοποίηση, εστιασμένη στην επιβίωση και έχοντας αμυδρούς μόνο πολιτικούς στόχους, ανατρέπει μια αντιδημοκρατική κυβέρνηση. Η αμηχανία της επίσημης αριστεράς δυστυχώς διευκολύνει μια τέτοια έκβαση, που δεν είναι η καλύτερη δυνατή, αλλά πάντως παραμένει απείρως προτιμότερη από την καταστροφή στην οποία μας οδηγεί η κυβέρνηση.

ΚΥΠΡΟΣ:Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ 1977

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ 1977

Ο πρόεδρος Χριστόφιας συνεπικουρούμενος από όλο το φάσμα του πολιτικού κατεστημένου , μη εξαιρουμένων των μικρών κομμάτων του ΕΥΡΩΚΟ και των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ – ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΣΤΩΝ , σπεύδει να ολοκληρώσει την προδοσία των συμφωνιών κορυφής του 1977 , που έθεσαν ως σκοπό την εδραίωση της διζονικότητας στην οικονομική βιωσιμότητα του υπό κατοχή τμήματος της κυπριακής δημοκρατίας .Εκτός της οικονομικής στήριξης που προσέφερε το κατεστημένο στην κατοχή , με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων που σήμαινε την άρση της εμπολέμου καταστάσεως , τώρα ο νυν πρόεδρος συνδέει το απευθείας εμπόριο Ε.Ε. και κατεχομένων , ως και την άρση του μονομερούς παγώματος των κεφαλαίων στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας , με την επιστροφή της κλειστής πόλης της Αμμοχώστου . Ρίχνουν στάχτη στα μάτια του λαού για να μη δει την συντελούμενη εθνική μειοδοσία .
Εμείς προειδοποιήσαμε το λαό από καιρό , ότι κάποια στιγμή αυτοί που χειρίζονται το κυπριακό υπογείως θα ρίξουν στο τραπέζι το θέμα της επιστροφής της ερειπωμένης Αμμοχώστου για να διχάσουν τον προσφυγικό κόσμο σε περίπτωση που κάποια λύση δοθεί προς δημοψήφισμα .
Καταγγείλαμε επίσης μια μεθοδευμένη διολίσθηση προς την επιδιωκόμενη λύση . Πράγμα το οποίο βλέπουμε να συμβαίνει . Διότι η άρση της εμπολέμου καταστάσεως σε συνδυασμό με την διάνοιξη απευθείας εμπορίου Ε.Ε και κατεχομένων, αποτελούν επιβολή της διζονικότητας και προλαμβάνουν την απόφαση του κυπριακού ελληνισμού η οποία σε τελική ανάλυση δεν θα έχει πια κανένα νόημα .
Ο πρόεδρος Χριστόφιας δεν έλαβε εντολή από τον λαό να επιβάλει συνθήκες οιασδήποτε λύσης . Καταγγέλλουμε τις προτάσεις και μεθοδεύσεις του προέδρου της δημοκρατίας ως αντεθνικές , αντιλαϊκές και αντιδημοκρατικές .Ας κάνουν πρώτα δημοψήφισμα περί της λύσης που θέλει ο λαός υπό τον όρο να ακουσθούν όλες οι προτάσεις και απόψεις. Τότε μόνο θα μπορούν να ισχυρισθούν ότι έχουν στα χέρια τους λαϊκή εντολή για διαπραγματεύσεις (και όχι δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων) με στόχο συγκεκριμένη λύση .
Ο κ. Χριστόφιας εξελίσσεται σε πρόεδρο της εθνικής καταστροφής και του ολέθρου όμως πλέον ολέθριο γεγονός είναι η αδιαφορία του λαού και η ύπνωση της νεολαίας.
Ένα πράγμα όμως πρέπει να γνωρίζουν όλοι , και οι κυβερνώντες και λαός . Ότι η πραγματική νομιμότητα απορρέει από την υπεράσπιση των αρχών του έθνους και της δημοκρατίας που δυστυχώς παραβιάζονται επανειλημμένα τόσο από τη δράση των κυβερνώντων όσο και από την αδράνεια των κυβερνωμένων . Σε περιόδους τέτοιας έσχατης παρακμής και παραίτησης μόνο ο αγώνας των ολίγων πολεμιστών νομιμοποιείται να επαναφέρει την εθνική ζωή στο ύψος των αξιών που την αναβίβασαν οι ήρωες .
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΚΥΠΡΟΥ

ΚΥΠΡΟΣ-ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ ΜΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΛΩΣΣΑ

ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ ΜΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΛΩΣΣΑ

Ένας από τους τρόπους αντιμετώπισης του τουρκικού επεκτατισμού είναι η εξουδετέρωση της τουρκικής προπαγάνδας που ασκείται κυρίως στο εξωτερικό από όπου η Τουρκία προσβλέπει να αποκομίσει διάφορα οφέλη .Η προστασία επίσης του εσωτερικού μας μετώπου από την επίθεση της τουρκικής προπαγάνδας είναι επιβεβλημένη .
Για να διεξάγεις όμως αντιπροπαγάνδα , απαιτείται ένα ευρύτερο σχέδιο αντεπίθεσης στον τουρκικό επεκτατισμό .Στην δική μας περίπτωση ένα τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει. Αντιθέτως σημειώνεται μια μακρά υποχωρητικότητα με αποτέλεσμα να μένει το πεδίο της προπαγάνδας ελεύθερο στους εχθρούς .
Ελλείψει επιθετικής στρατηγικής και συρόμενοι στο κατήφορο των πολλαπλών και συνεχών υποχωρήσεων , φτάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε να επισημάνουμε τη διαφορά ανάμεσα σε αυτά που λένε οι τούρκοι και τα όσα λέει το δικό μας πολιτικό κατεστημένο.
Το κυπριακό κράτος και οι εντεταλμένες για την ενημέρωση επί του κυπριακού υπηρεσίες , τίποτα δεν κάνουν εκτός από του να εισπράττουν παχυλούς μισθούς . Μόνο οι ιδιώτες προσπαθούν με δικά τους έξοδα και αγώνες να διαφωτίσουν την κοινή γνώμη ενάντια στη τουρκική προπαγάνδα που σπέρνει και θερίζει ανενόχλητη τους καρπούς της .
Αρκεί να μελετήσει κανείς τις πρόσφατες δηλώσεις του Έρογλου και να τις παραλληλίσει με τις θέσεις και εξαγγελίες του κ. Χριστόφια .Και οι δύο παραποιούν τα ιστορικά γεγονότα . Ο μεν Έρογλου για να δικαιολογήσει την εισβολή , ο δε Χριστόφιας για να δικαιολογήσει την υποχώρηση . Για εγκλήματα ελλήνων εναντίον των τουρκοκυπρίων αναφέρονται οι τούρκοι κατά την περίοδο του 63-64 , ομοίως και ο κ. Χριστόφιας , προσθέτοντας μάλιστα εκείνο το απαράδεκτο σύνθημα « εκάμαμεν και θα πληρώσουμεν » . Για αιτία της εισβολής επίσης θεωρούν αμφότεροι το πραξικόπημα του Ιουλίου του 1974 . ενώ στη πραγματικότητα καμία συμφωνία ή αρχή δεν νομιμοποιεί την τουρκική εισβολή . Έτσι η ανταρσία των τουρκοκυπρίων και η συνεργασία τους με μια ξένη χώρα, την Τουρκία , με σκοπό τη κατάλυση της κυπριακής δημοκρατίας και στη συνέχεια την αρπαγή της γης μας , αφήνετε να περάσει απαρατήρητη . Ποτέ δεν κατήγγειλε η πλευρά μας τα εγκλήματα και τα ψεύδη των τουρκοκυπρίων ως όφειλε να πράξει αντί να τους αποκαλεί αδελφούς .
Θλιβερή διαπίστωση είναι πως οι τούρκοι και το ενδοτικό κατεστημένο , μιλούν την ίδια γλώσσα που καταλήγει στην αποδοχή ενός τουρκο-συνεταιριστικού κράτους που προσπαθούν να μας επιβάλουν με χίλιες δολιότητες .
Όμως ότι και να πουν , ότι και να μηχανευθούν η Κύπρος θα απελευθερωθεί και από τους κατακτητές και από την τυραννία των προσκυνημένων και θα γίνει πάλι από άκρη σε άκρη ελληνική .
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΚΥΠΡΟΥ

ΚΥΠΡΟΣ:Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ

Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ

Το 1983 η αποσχισθείσα από το 1964 τουρκοκυπριακή μειονότητα σε πλήρη συνεργασία της με τους έποικους και τους συνακόλουθους του τουρκικού κατοχικού στρατού , ανακήρυξε παρανόμως , ανεξάρτητο κρατίδιο με εδαφική βάση αυτού τα εδάφη που άρπαξε στην εισβολή του 1974 , αφού σφαγίασε τους ελληνικούς πληθυσμούς που κατοικούσαν εκεί και εξετόπισε από τις εστίες τους άλλες διακόσιες χιλιάδες που παραμένουν μέχρι σήμερα πρόσφυγες . Αυτό το κατοχικό συνοθύλευμα μέσω παρανόμων εκλογών αναδεικνύει κάποιους αντιπροσώπους που για μας δεν είναι τίποτε άλλο από αντιπροσώπους της κατοχής .
Η δική μας πλευρά όμως δεν τους βλέπει ως αποκυήματα της κατοχής και της παρανομίας αλλά τους βαφτίζει τουρκοκύπριους ηγέτες με απώτερο σκοπό να εξαπατήσει τον κυπριακό ελληνισμό που αποτελεί την νόμιμη πλειονότητα της κυπριακής δημοκρατίας και να παρακαθίσει σε συνομιλίες που είναι στην ουσία ένα παρατεταμένο παζάρεμα των δικαίων της πατρίδος και ένας ευτελισμός της εθνικής αξιοπρέπειας .
Μέσα από αυτή τη διαδικασία ντροπής παρήχθηκε ως γνωστό το σχέδιο Ανάν .Αυτό το σχέδιο ενώ οι τότε ηγέτες έβλεπαν τα δεινά που εγκυμονεί , αντί να το απορρίψουν μετά βδελυγμίας , το έφεραν προς ψήφιση . Προσέξτε όμως δεν το έθεσαν προς ψήφιση από ένα ενιαίο εκλογικό σώμα που θα αποτελείτο από τους νόμιμους κατοίκους της κυπριακής δημοκρατίας . Προφανώς υποκείμενοι σε υποχρεώσεις προς τρίτους ή ακολουθούντες μυστικές συμφωνίες και δεσμεύσεις , έθεσαν το εν λόγω σχέδιο , σε διπλό δημοψήφισμα και επέτρεψαν να συμμετέχουν σε αυτό και οι έποικοι και οι συνακόλουθοι του κατοχικού στρατού . Αυτή ήταν μια προδοτική έμμεση αναγνώριση του κατοχικού συνοθυλεύματος .Πάνω σε αυτή τη βάση δόμησαν οι κατακτητές την θεωρία της απομόνωσης των τουρκοκυπρίων και ζητούν αντί της αναγνώρισης του κρατιδίου που ανακήρυξαν το 1983 , την άρση της απομόνωσης . Τούτο εάν συμβεί , δεδομένης της πίεσης που ασκεί και η άλλη συνεργός των φονιάδων, η Αγγλία, θα ισοδυναμεί με προ-αναγνώριση του κατοχικού μορφώματος.. Οι δικές μας υποχωρήσεις ενισχύουν τον αδηφάγο τουρκικό επεκτατισμό Ας σημειωθεί μάλιστα ότι προς την κατεύθυνση της προ-αναγνώρισης του κατοχικού μορφώματος ευθυγραμμίστηκε ήδη το πολιτικό κατεστημένο του τόπου υπό την ηγεσία του κ. Χριστόφια συνδέοντας το άμεσο εμπόριο Ε.Ε. – κατεχομένων με την παράδοση της κλειστής πόλης της Αμμοχώστου .
Τούτο δείχνει πως το πολιτικό κατεστημένο βλέπει τα πάντα κάτω από μια αντίληψη δοσοληψίας και παζαριού . Η επιθετικότητα των τούρκων τρέφεται και επαυξάνει από την δική μας υποχωρητικότητα και ενδοτικότητα . Εκείνο που μένει στους πολίτες και ιδιαίτερα στη νέα γενιά , είναι να αποφασίσει αν αποδέχεται τις υποχωρήσεις των κρατούντων που είναι εν προκειμένω και παράνομες στο βαθμό που υποσκάπτουν την κυπριακή δημοκρατία ή αν τις απορρίπτει και επιθυμεί να τεθεί το εθνικό θέμα στη βάση της εισβολής – κατοχής και απελευθέρωσης .
Η δεύτερη επιλογή σημαίνει ολοκληρωτική ρήξη με το κατεστημένο που αποτελείται από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα αλλά και από το λεγόμενο εθνικό συμβούλιο . Μεσοβέζικες επιλογές δεν έχουν κανένα νόημα . Όποιος θέλει την απελευθέρωση της πατρίδος πρέπει να ταχθεί ανοικτά ενάντια στους μειοδότες .
Για άλλη μια φορά δηλώνουμε πως καμία υποχώρηση δεν μπορεί να αναιρέσει την ελληνικότητα της γης μας . Δεν σεβόμαστε καμία συμφωνία που παραχωρεί έστω και μια φούχτα χώμα στους κατακτητές της πατρίδος μας .Ζητούμε από το λαό να μας δώσει την δύναμη να ξεχερσώσουμε την προδοσία από τα χώματα μας .
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΚΥΠΡΟΥ

ΚΥΠΡΟΣ:ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΘΑ ΛΥΘΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

Η αύξηση των λαθρομεταναστών στην ελεύθερη Κύπρο είναι ένα τεράστιο πρόβλημα που συνοδεύεται με πολλά άλλα επιμέρους σημαντικά προβλήματα . Το γεγονός ότι υπάρχουν κάποιες χιλιάδες λαθρομετανάστες στο τόπο οι οποίοι δεν τον εγκαταλείπουν , σημαίνει ότι βρίσκουν ψωμί και στέγη σε αυτό το τόπο . Από την μια πολλοί κύπριοι εργοδότες βρίσκουν στους λαθρομετανάστες τα φτηνά χέρια που ονειρεύονται για τη μείωση του κόστους των επιχειρήσεων τους . Οι εργοδότες αυτοί εκτός του ότι πληρώνουν φτηνά μεροκάματα δεν παρέχουν καμία ασφάλεια στους λαθρομετανάστες με αποτέλεσμα να έχουμε αφενός αύξηση της ανεργίας στο ντόπιο εργατικό δυναμικό και αφετέρου να αδειάζουν τα ασφαλιστικά ταμεία με απρόβλεπτες συνέπειες στο μέλλον . Από αυτή τη περίπτωση εργοδοσίας καλύπτονται οι πλείστοι των λαθρομεταναστών ενώ οι υπόλοιποι καλύπτονται από το ίδιο το κράτος και την απεριόριστη στοργή του κ. Συλικιώτη , με τη δικαιολογία ότι αυτοί είναι αιτητές ασύλου και καταδιωκόμενοι πολιτικοί πρόσφυγες , εξόδοις βέβαια του δημοσίου ταμείου .
Σχεδόν όλοι οι λαθρομετανάστες εισέρχονται στην ελεύθερη περιοχή της κυπριακής δημοκρατίας από τα κατεχόμενα κατόπιν προώθησης τους από την Τουρκία .Τα σημεία εκείνα από τα οποία εισέρχονται στην ελεύθερη περιοχή είναι σημεία ελλιπούς φύλαξης στη γραμμή αντιπαράθεσης με τον κατοχικό στρατό αλλά κυρίως το σημείο εκείνο που η κατοχή συνορεύει με την αγγλική βάση Δεκέλειας .
Άρα λοιπόν το πρόβλημα έχει δυο παραμέτρους : την ΠΡΟΩΘΗΣΗ και την ΑΠΟΔΟΧΗ τους από την κοινωνία μας . Στο ζήτημα της αποδοχής δεν μπορεί να κάνει τίποτα η παρούσα κυβέρνηση διότι η ίδια πρωτοστατεί και αποδέχεται με ανοικτές αγκάλες τους λαθρομετανάστες .Γιατί τους αποδέχεται είναι ένα άλλο κεφάλαιο . Η μαρξιστική συνείδηση των κυβερνώντων υπαγορεύει αυτή την αποδοχή γιατί δεν θέλουν να υπάρχει μια εθνική κοινωνία αλλά μια Βαβέλ , ένα σύμφυρμα εγχρώμων και ασιατών που μαζί με τους τουρκοκύπριους και τον εσμό των ανθελλήνων θα αποτελέσουν ένα όγκο επίθεσης ενάντια στον ελληνισμό .Εκείνο που φοβούνται οι κρατούντες είναι πως αν αποτύχει η τουρκο-συνεταιριστική λύση που απεργάζονται , να έχουν την δύναμη και τον όγκο να αποτρέψουν την ελληνοποίηση της ελεύθερης Κύπρου . Οι λαθρομετανάστες σε αυτή τη περίπτωση θα είναι για αυτούς ένας στρατηγικός σύμμαχος , δεδομένης μάλιστα και της ανεξέλεγκτης ροής όπλων και ναρκωτικών από τα κατεχόμενα . Μια άλλη εκμετάλαυση των λαθρομεταναστών σχετίζεται με τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης όταν το καθεστώς αποφασίσει να προχωρήσει στη προδοσία της Κύπρου με τις γνωστές διαδικασίες λύσης που περιλαμβάνουν το διπλό δημοψήφισμα με τη συμμετοχή των εποίκων . Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παίξουμε το παιχνίδι των κρατούντων σε μια προσχεδιασμένη σύγκρουση με τους λαθρομετανάστες και τους ντόπιους υποστηρικτές τους . Να διαφυλάξομε τις δυνάμεις μας για μια ισχυρή μετωπική πολιτική σύγκρουση με την υποχώρηση και την μειοδοσία .
Το ζήτημα της προώθησης , επίσης δεν αντιμετωπίζεται από την παρούσα κυβέρνηση που στηρίζεται βέβαια και από την αντιπολίτευση διότι θα πρέπει να ληφθούν μέτρα που συνδέονται αναπόφευκτα μια νέα στρατηγική αντιμετώπισης της κατοχής. Μερικά από τα μέτρα αυτά είναι το κλείσιμο των οδοφραγμάτων , η ενίσχυση της άμυνας στη γραμμή αντιπαράθεσης με τους τούρκους φονιάδες , ο έλεγχος των περιοχών που βρίσκονται υπό τη διοίκηση των βάσεων που σε συνεργασία με τους τούρκους προωθούν τους λαθρομετανάστες στην ελεύθερη Κύπρο . Στο σημείο αυτό το Εθνικιστικό Δημοκρατικό κόμμα απαιτεί όπως οι εν λόγω αγγλοκρατούμενες περιοχές παραδοθούν στη διοίκηση της δημοκρατίας και αν η δημοκρατία αδιαφορεί τότε οι κάτοικοι των περιοχών αυτών ας διεκδικήσουν την αυτονόμηση τους .
Η δημιουργία επίσης ενός ενιαίου φορέα αντιμετώπισης της λαθρομετανάστευσης μεταξύ Ελλάδος , Ιταλίας , Κύπρου υπό την στήριξη της συνοριακής αστυνομίας της Ε.Ε με κεντρικό στόχο τον έλεγχο των συνόρων της κατεχόμενης Κύπρου με την Τουρκία και την αποτροπή της εισόδου τους στο νησί , θα έφερνε πολύ θετικά αποτελέσματα πολλαπλής σημασίας . Το πολιτικό κατεστημένο όμως μένει παγερά αδιάφορο και συνένοχο στο έγκλημα της λαθρομετανάστευσης .
Το συμπέρασμα είναι πως η αντιμετώπιση του προβλήματος δεν θα γίνει στους δρόμους σε αντιπαράθεση με τους λαθρομετανάστες αφού εκείνοι που ευθύνονται για την παραμονή τους είναι αυτοί που τους έχουν στα σπίτια τους και στις επιχειρήσεις τους και προς αυτούς μάλλον θα έπρεπε να στοχεύσει η όποια κοινωνική διαμαρτυρία.
Η αντιμετώπιση του προβλήματος τόσο της προώθησης όσο και της αποδοχής , θα έχει αποτέλεσμα μόνο μέσα από την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ .
Το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα ζητά τη στήριξη του λαού στις ερχόμενες εκλογές , για να υπάρξει επιτέλους σε αυτό το τόπο μια καθαρά ελληνική εθνικιστική πολιτική φωνή .
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΚΥΠΡΟΥ

ΚΥΠΡΟΣ-ΕΝΩ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΥΠΕΡΜΕΓΕΘΕΙΣ ΝΑΟΥΣ

ΕΝΩ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΥΠΕΡΜΕΓΕΘΕΙΣ ΝΑΟΥΣ

Το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα συντάσσεται με τους πολίτες της Λευκωσίας που αγωνίζονται να αποτρέψουν την ανέγερση υπερμεγέθους καθεδρικού ναού στην παλαιά Λευκωσία . Ο εν λόγω ναός θα είναι περίπου ύψους είκοσι έξι μέτρων και τεραστίου πλάτους και όγκου που θα αλλοιώσει ανεπανόρθωτα τον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα της ιστορικής Λευκωσίας .
Το μέγεθος του ναού δεν συνάδει με τον ιστορικό χώρο , συνάδει όμως με την υπεροψία της εκκλησίας αλλά και την αδιαφορία της για την οικονομική κρίση και τη κατοχή . Το ιερατείο αποδεικνύει για πολλοστή φορά πως θέτει πάνω από όλα , πάνω από τη πατρίδα , την ελευθερία και την ευημερία του λαού και πάσαν αξία αισθητική , τα συμφέροντα της θρησκείας και των λειτουργών της .
Σε καιρούς κατοχής αυτά τα χρήματα που προορίζονται για πλίνθους τε και κέραμους θα έπρεπε να γίνουν όπλα για την ελευθερία για να ξεπλύνει τουλάχιστον η πάλαι ποτέ εθναρχεύουσα εκκλησία τα ανομήματα της εις βάρος της πατρίδος και συγκεκριμένα την προδοσία που διέπραξε με την υπογραφή και τη στήριξη του κατακτητικού μετααποικιακού συντάγματος της Ζυρίχης .
Πάγια θέση του κόμματος μας είναι πως η αδρανούσα εκκλησιαστική περιουσία πέραν από τους χώρους λατρείας πρέπει να κρατικοποιηθεί και να αξιοποιηθεί με διάφορους τρόπους , ενώ η επιχειρηματική περιουσία καθώς και το ληστρικό τραπεζικό κεφάλαιο της εκκλησίας επείγει να επιστρατευθούν στην υπόθεση της απελευθέρωσης της πατρίδος από τους τούρκους και άγγλους κατακτητές .
Υπεράνω όλων η πατρίδα και η ευημερία του λαού .
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΚΥΠΡΟΥ

Τί "φέρνουν" τα λουκέτα στα εμπορικά ακίνητα

Τί "φέρνουν" τα λουκέτα στα εμπορικά ακίνητα

Του Δημήτρη Δελεβέγκου  - http://www.capital.gr/News.asp?id=1004568
 
Εκ του μηδενός χαράσσεται ο χάρτης του ελληνικού λιανεμπορίου, όπου η συρρίκνωση της καταναλωτικής δαπάνης, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές και τα λουκέτα αποτελούν πλέον μόνιμο χαρακτηριστικό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή, κατά το πρώτο τρίμηνο του 2010, η απασχόληση στο εμπόριο συρρικνώθηκε κατά 2%, συγκριτικά με το πρώτο τρίμηνο πέρυσι. Και αυτό, την στιγμή που μέχρι και το 2009 το αντίστοιχο μέγεθος κατέγραφε θετικές τάσεις.


Την ίδια στιγμή, η εφαρμογή των νέων συντελεστών του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας από την πρώτη Ιουλίου οδηγεί ακόμη ταχύτερα στην επαλήθευση των προβλέψεων που κάνουν λόγο για κίνδυνο χρεοκοπίας, εντός του 2010, συνολικά 65.000 επιχειρήσεων.


Αλλάζουν όλα


Τόσο η ύφεση της ελληνικής οικονομίας, όσο και το νομοσχέδιο Κατσέλη για τις εμπορικές μισθώσεις, δημιουργούν
νέα τάξη πραγμάτων στα εμπορικά ακίνητα για ιδιοκτήτες και ενοικιαστές.

Πρώτον, η οικονομική κρίση έχει καταστήσει τον «αέρα» προνόμιο ελάχιστων ιδιοκτητών που διαθέτουν ακίνητα σε «μοναδικά» σημεία (π.χ. στο Σύνταγμα). Την ίδια στιγμή, η συρρίκνωση της κατανάλωσης έχει αλλάξει τον χαρακτήρα παραδοσιακών εμπορικών συνοικιών (π.χ. Ερμού, Μεταξά στην Κηφισιά): οι αδιάθετοι χώροι πολλαπλασιάζονται και κατά συνέπεια το ύψος του μισθώματος υποχωρεί.


«Σε σχέση με τις μισθωτικές αξίες που αναμενόταν να καταγράψουν φέτος τα εμπορικά ακίνητα, παρατηρείται μείωση 20%-30%» σημειώνει o πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Atria-CB Richard Ellis, κ. Γ. Περρωτής


Δεύτερον, η ισχύς του νόμου Κατσέλη, που καθιστά «παιχνιδάκι» την λύση της μισθωτικής συμφωνίας, οδηγεί σε κατακόρυφη μείωση των μισθωμάτων και επιταχύνει τις επαναδιαπραγματεύσεις για μείωση του ενοικίου.


Έτσι, ήδη τα μισθώματα έχουν υποχωρήσει ακόμη και περισσότερο από 50%, ενώ, όπως αποκαλύπτει στο Capital.gr υψηλόβαθμο στέλεχος μεγάλης τράπεζας, «η αναδιαπραγμάτευση οδήγησε στην μείωση του ύψους του ενοικίου για το σύνολο των υποκαταστημάτων από 8% στα Βόρεια Προάστια έως και 48% στην Καλλιθέα».


Βλέπουν την κρίση ως ευκαιρία

Παράλληλα, μεγάλοι εγχώριοι και ξένοι όμιλοι επιδιώκουν να αυξήσουν το μερίδιο που κατέχουν στην αγορά, επωφελούμενοι το «κενό» που δημιουργεί ο «θάνατος» του εμποράκου. [ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ, Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΩΝ, ΚΑΙ  ΑΥΤΟ  ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΣΕ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ/ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ, ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΜΙΚΡΟΜΑΓΑΖΑ!] Όπως επισημαίνουν παράγοντες του real estate, πρόκειται για εταιρείες του λιανεμπορίου που κινούνται στρατηγικά και επεκτείνονται σε μία περίοδο που οι ανταγωνιστές τους μειώνονται.


Στο πλαίσιο αυτό, όπως συστήνει ο κ. Περρωτής, «οι ιδιοκτήτες θα πρέπει να διευκολύνουν τους ενοικιαστές-εμπόρους στη σημερινή δύσκολη συγκυρία, χωρίς ωστόσο να ζημιώνουν σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα την απόδοση του ακινήτου τους».


Αντίστροφη μέτρηση για την τροπολογία Κατσέλη

Κατά πληροφορίες του Capital.gr, σχεδόν έτοιμη είναι η
γνωμοδότηση έγκριτου συνταγματολόγου για την επίμαχη τροπολογία που εμπεριέχεται στο νομοσχέδιο για την απλοποίηση ίδρυσης εμπορικών επιχειρήσεων.

Η συγκεκριμένη τροπολογία επιτρέπει στον ενοικιαστή επαγγελματικού ή εμπορικού ακινήτου να καταγγείλει την μισθωτική σύμβαση, έστω και εάν έχει παραιτηθεί από το νόμιμο δικαίωμά του για λύση της μίσθωσης μετά την πάροδο διετίας.


Όπως προκύπτει από την σχετική γνωμοδότηση, η διάταξη αυτή, της οποίας η ισχύς εκτιμάται από κτηματομεσίτες ότι θα ανατρέψει πλήρως την ομαλή λειτουργία της αγοράς, αντίκειται στις αρχές των Ευρωπαϊκών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Σ.Ε.Δ.).


Στο πλαίσιο αυτό, η γνωμοδότηση θα χρησιμοποιηθεί προκειμένου η εν λόγω τροπολογία να κηρυχθεί αντισυνταγματική, ενώ φορείς του real estate σχεδιάζουν συνάντηση με την υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, κα Λούκα Κατσέλη, προκειμένου να της θέσουν υπόψη την γνωμοδότηση.


dimitris.delevegos@capital.gr

Β. Βιλιάρδος-ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: Η μη ισορροπημένη κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων, η αδυναμία εξόδου από την εύκολη πολιτική χρήματος, η «πλαστογράφηση» των νομισματικών ισοτιμιών, καθώς επίσης η υπερσυσσώρευση συναλλάγματος

Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, η σημαντικότερη μακροοικονομική αιτία της χρηματοπιστωτικής κρίσης (υπάρχουν επίσης πολιτικές αιτίες, μικροοικονομικές και άλλες), ήταν (ενώ συνεχίζει να είναι) τόσο η παγκόσμια, όσο και η ευρωπαϊκή «ανισορροπία» – ιδιαίτερα, η «ασύμμετρη» κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων.

Εάν, για παράδειγμα, δεν υπήρχαν τα τεράστια ελλείμματα (ζημίες) τόσο του προϋπολογισμού, όσο και του εμπορικού ισοζυγίου των Η.Π.Α., καθώς επίσης εάν δεν είχαν χρηματοδοτηθεί από τα κινεζικά, από τα ιαπωνικά ή από τα αραβικά πλεονάσματα, δεν θα είχε δημιουργηθεί η αμερικανική «υπερβολή» (φούσκα), η οποία «συνδέθηκε» με την υπερχρέωση ενός μεγάλου αριθμού αμερικανικών νοικοκυρών. Οι Πίνακες Ι και ΙΙ είναι αρκετά αποκαλυπτικοί, σε σχέση με την μη ισορροπημένη κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων, σε ορισμένες «κρίσιμες» χώρες του πλανήτη:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Πλεονασματικές χώρες (2007), με κριτήριο τα εμπορικά ισοζύγια

Μεγέθη
Κίνα
Γερμανία
Ρωσία
Ιαπωνία
Βραζιλία






ΑΕΠ
2,879 τρις
3,030 τρις
1,251 τρις
5,103 τρις
1,269 τρις
Εργαζόμενοι
803,30 εκ.
43,63 εκ.
75,10 εκ.
66,07 εκ.
99,47 εκ.
Δημόσιο Χρέος
18,9% ΑΕΠ
65,3%
7,0% ΑΕΠ
182,4%
43,9% ΑΕΠ
Εξαγωγές
1,221 τρις
1,361 τρις
365,0 δις
665,7 δις
159,2 δις
Εισαγωγές
917,4 δις
1,121 τρις
260,4 δις
571,1 δις
115,6 δις
Εμπορ. Ισοζύγιο
303,6 δις
240 δις
104,6 δις
94,6 δις
43,6 δις
Πηγή: IQ 2007
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Γνωρίζοντας ότι η Ρωσία, η Βραζιλία και η Κίνα είναι οι τρείς από τις χώρες της ομάδας των BRIC (η τέταρτη είναι η Ινδία), διαθέτοντας από τα μεγαλύτερα πλεονάσματα παγκοσμίως, ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, στις 16 Ιουνίου του 2009, οι ηγέτες τους συναντήθηκαν για πρώτη φορά μεταξύ τους - σε μία ρωσική μεγαλούπολη, χωρίς τη συμμετοχή της δύσης. Η νέα αυτή ομάδα (G4), η οποία περιγράφηκε σαν ένα είδος «αντι-G7», συζήτησε τα προβλήματα της παγκόσμιας Οικονομίας μόνη της – μία μη αναμενόμενη «γεωπολιτική» εξέλιξη για τη δύση. Το σημαντικότερο θέμα της συζήτησης ήταν η «καθαίρεση» του δολαρίου, από το «βάθρο» του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ελλειμματικές χώρες (2007), με κριτήριο το εμπορικό ισοζύγιο

Μεγέθη
Η.Π.Α.
Μ. Βρετανία
Ισπανία
Ινδία





ΑΕΠ
13,75 τρις
2,47 τρις
1,15 τρις
894,1 δις
Εργαζόμενοι
153,1 εκ.
30,71 εκ.
22,01 εκ.
516,4 εκ.
Δημόσιο Χρέος
36,8%
43,3%
35,7%
58,8% ΑΕΠ
Εξαγωγές
1,140 τρις
415,6 δις
248,3 δις
140,8 δις
Εισαγωγές
1,987 τρις
595,6 δις
359,1 δις
224,1 δις
Εμπορικό Ισοζύγιο
-847,0 δις
-180,0 δις
-110,8 δις
-83,3 δις
Πηγή: IQ 2007
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Σημείωση: Το ΑΕΠ της «δύσης» βασίζεται κυρίως στην κατανάλωση (άνω του 75%), ενώ της Ασίας στην παραγωγή, καθώς επίσης στις εξαγωγές (Ρωσία πρώτες ύλες κλπ).

Όπως εύκολα διαπιστώνουμε από τη σύγκριση των δύο παραπάνω Πινάκων, τα εμπορικά πλεονάσματα της Κίνας, της Γερμανίας, της Ρωσίας, της Ιαπωνίας και της Βραζιλίας δεν αρκούσαν, όλα μαζί, για να καλύψουν το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα των Η.Π.Α. το 2007 – το οποίο αυξήθηκε ακόμη περισσότερο τα επόμενα έτη, με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται, για την «αντικειμενική» αξία του δολαρίου.    

Περαιτέρω, εάν δεν υπήρχαν τα μεγάλα πλεονάσματα του εμπορικού ισοζυγίου της Γερμανίας, τα οποία ουσιαστικά δημιουργήθηκαν εις βάρος αρκετών ευρωπαϊκών χωρών, ίσως δεν θα ακολουθούσε η απειλή χρεοκοπίας της Ελλάδας, της Πορτογαλίας ή της Ισπανίας - η οποία μπορεί να καταλήξει στην ολοκληρωτική «αποσύνθεση» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πολύ περισσότερο, εάν είχαν καταπολεμηθεί «συναινετικά» όλες οι ανισορροπίες, οι οποίες ουσιαστικά προήλθαν από την «άμετρη» παγκοσμιοποίηση, δεν θα είχε «ξεσπάσει» ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος, δεν θα υπονομευόταν το ευρωπαϊκό όνειρο από τη Γερμανία και δεν θα είχε «προωθηθεί» το ΔΝΤ στην Ευρώπη – πρώτα στην ανατολική και στη συνέχεια στην Ευρωζώνη, δια μέσου του ελληνικού «δούρειου ίππου».

Φυσικά, παρά το ότι η επίσημη «οικονομική» εκδοχή του ΔΝΤ είναι η εξυγίανση, η δήθεν «διάσωση» δηλαδή κάποιων υπερχρεωμένων χωρών της Ευρώπης, λόγω των μεγάλων ελλειμμάτων στους προϋπολογισμούς τους (Πίνακας ΙΙΙ), η ουσιαστική αιτία είναι η εξασφάλιση της «βιωσιμότητας» των Η.Π.Α. - οι οποίες κινδυνεύουν τα μέγιστα, ειδικά εάν χάσουν τα τεράστια πλεονεκτήματα του δολαρίου. Η θέση του δολαρίου σαν παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, είναι αυτή που ουσιαστικά «επιτρέπει» στις Η.Π.Α. να δανείζονται τα τελευταία χρόνια περί το ένα τρις $ ετήσια από το εξωτερικό – απορροφώντας περίπου το 65% της παγκόσμιας προσφοράς δανειακών κεφαλαίων.   

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Προβλέψεις των «μεγεθών» της Ευρωζώνης, για το 2010

Χώρες
ΑΕΠ δις €
Μερίδιο ΑΕΠ*
Έλλειμμα δις €
Ποσοστό**





Γερμανία
2.443
27%
121
5,0%
Γαλλία
1.962
22%
156
8,0%
Ιταλία
1.553
17%
81
5,2%
Ισπανία
1.050
12%
103
9,8%
Ολλανδία
584
6%
37
6,3%
Βέλγιο
348
4%
18
5,0%
Αυστρία
282
3%
13
4,7%
Ελλάδα
237
3%
22
9,4%
Φιλανδία
176
2%
7
4,0%
Πορτογαλία
167
2%
14
8,5%
Ιρλανδία
159
2%
19
11,7%
Σλοβακία
66
1%
4
6,0%
Σλοβενία
35
0,4%
2
6,1%
Λουξεμβούργο
40
0,4%
1
3,5%
Κύπρος
17
0,2%
1
7,1%
Μάλτα***




 Πηγή: Κομισιόν, προβλέψεις Απριλίου 2010
* Μερίδιο ΑΕΠ της χώρας, σε σχέση με το συνολικό της Ευρωζώνης
** Ποσοστό προβλεπόμενου ελλείμματος σε σχέση με το ΑΕΠ
*** Δεν βρήκαμε τα μεγέθη
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ίσως είναι σκόπιμο να αναφερθεί εδώ ότι, το συνολικό ΑΕΠ της Ευρωζώνης, των Η.Π.Α. και της Ιαπωνίας, ύψους περίπου 31 τρις $, αποτελεί το 57% του παγκόσμιου ΑΕΠ (54 τρις $) - παρά το ότι αφορά πληθυσμό που δεν υπερβαίνει το 12% των συνολικών κατοίκων του πλανήτη. Πρόκειται επομένως για μία τεράστια ανισορροπία η οποία, αργά αλλά σταθερά, θα τείνει να απαλειφθεί.

Συνεχίζοντας, η «ανισόρροπη» κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων, δεν είναι η μοναδική μακροοικονομική αιτία της παγκόσμιας «κρίσης». Η ελλιπής «ρύθμιση» του χρηματοπιστωτικού τομέα διεθνώς (στην οποία έχουμε ήδη αναφερθεί με το άρθρο μας: ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ: Η υπερβολική απληστία, οι τράπεζες, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, τα κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνων, η σκόπιμη δημιουργία κρίσεων, η απορρύθμιση της οικονομίας, οι κίνδυνοι ύφεσης και η αναγκαιότητα της πολιτικής ένωσης  20/5/2010), είναι αναμφίβολα μία επίσης πολύ σοβαρή αιτία – πόσο μάλλον αφού δεν επιλύθηκε διεθνώς, ως όφειλε, από την πρόσφατη συγκέντρωση των G8 στον Καναδά (με 8η τη Ρωσία).

Επόμενες αιτίες είναι η αδυναμία «εξόδου» από την πολιτική του εύκολου χρήματος (υπερχρέωση κρατών, μέσω της διαρκούς πιστωτικής επέκτασης των τελευταίων 30 ετών), η οποία οδήγησε σε τεράστιες υπερβολές (φούσκες), καθώς επίσης η συνεχής «πλαστογράφηση» των συναλλαγματικών ισοτιμιών (manipulation), η οποία δημιούργησε «πολλαπλές» νομισματικές ανισορροπίες παγκοσμίως. Τέλος, η εκτός κάθε οικονομικής λογικής «συσσώρευση» συναλλαγματικών αποθεμάτων, εκ μέρους κάποιων «αναπτυσσομένων» κρατών - Ρωσία, Βραζιλία, Κίνα, ευρύτερη Ασία. Τα «σφάλματα» αυτά, στα οποία αναφερόμαστε λεπτομερώς παρακάτω, επιβάρυναν σε μεγάλο βαθμό το παγκόσμιο σύστημα - χωρίς να υπάρχει έστω η προοπτική επίλυσης τους.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΥΚΟΛΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Ενδεχομένως είναι σκόπιμο να αναφερθούμε κατ’ αρχήν στον τρόπο, με τον οποίο δημιουργούνται τα χρήματα στο «μονεταριστικό» μας σύστημα – έτσι ώστε να αναδείξουμε μία βασική «πτυχή» του προβλήματος, τόσο της υπερχρέωσης, όσο και του πληθωρισμού. Ουσιαστικά λοιπόν, τα χρήματα δημιουργούνται από τις τράπεζες, μέσω του δανεισμού των πελατών τους.

Για παράδειγμα, όταν εγκρίνεται σε έναν πελάτη δάνειο ύψους 30.000 € για την αγορά αυτοκινήτου, δημιουργείται μία νέα ποσότητα χρήματος, ύψους 30.000 €. Τα χρήματα τώρα αυτά δεν έχουν πλέον αντίκρισμα σε χρυσό, όπως στο απώτερο παρελθόν, ούτε στηρίζονται στο σύστημα του Bretton Woods (αντίκρισμα σε δολάρια και τα δολάρια σε χρυσό), το οποίο ουσιαστικά καταργήθηκε, μονομερώς από τις Η.Π.Α., τη δεκαετία του 70. 

Η δημιουργία χρημάτων είναι επομένως ταυτόσημη με την παροχή πιστώσεων - ενώ η «κάλυψη» της νέας ποσότητας χρημάτων κάθε φορά (η οποία ευρύτερα έχει αντίκρισμα το ΑΕΠ), επαφίεται στις τράπεζες που δανειοδοτούν τους πελάτες τους. Στην ιδανική περίπτωση τώρα, σε αυτήν δηλαδή που όφειλε να στηρίζεται η δημιουργία νέων ποσοτήτων χρημάτων, η χορήγηση πιστώσεων αφορά τις επενδύσεις - έτσι ώστε το επιτόκιο δανεισμού να εξοφλείται από τα έσοδα της επένδυσης. Όπως φαίνεται καθαρά εδώ, τα δάνεια με σκοπό την κατανάλωση δημιουργούν χρήματα, τα οποία διαστρεβλώνουν αισθητά την ορθολογική λειτουργία του συστήματος μας.

Επίσης, από εδώ φαίνεται η αιτία της χρηματοπιστωτικής κρίσης (subprimes), αφού δόθηκαν δάνεια (δημιουργήθηκαν δηλαδή νέα χρήματα), για την αγορά υπερτιμημένων κατοικιών - σε ανθρώπους που αδυνατούσαν να τα επιστρέψουν (πόσο μάλλον να πληρώσουν τα επιτόκια). Στην περίπτωση αυτή, εξέλειπαν από τις τράπεζες οι απαιτούμενες «καλύψεις», οι οποίες θα έδιναν αξία στις απαιτήσεις τους - ενώ θα εξυπηρετούσαν τις δικές τους πιστωτικές ανάγκες  (πληρωμή τόκων και χρεολυσίων). Επίσης, τα νέα αυτά χρήματα είχαν σαν αντίκρισμα ένα «πλασματικό» ΑΕΠ – ένα υπερτιμημένο δηλαδή ακαθάριστο εθνικό προϊόν.

Εάν λοιπόν οι τράπεζες δεν στηρίζονταν από τα κράτη, θα ήταν υποχρεωμένες να «αποσβέσουν» τις απαιτήσεις τους - επομένως, να μειώσουν την ποσότητα χρημάτων, την οποία είχαν δημιουργήσει, μέσω των «ακάλυπτων» δανείων προς τους αφερέγγυους πελάτες τους (με καταστροφικά τότε αποτελέσματα για τους ισολογισμούς τους, όπως και για την δυνατότητα αποπληρωμής των δικών τους δανείων – αδυναμία εξόφλησης, χρεοκοπία κλπ). Η «συρρίκνωση» τώρα αυτή, θα προκαλούσε επί πλέον προβλήματα, αρκετά δύσκολα στην επίλυση τους (άρθρο μας: Ετεροβαρές ρίσκο: Τα τρία βασικά στάδια του σπειροειδούς κύκλου των χρηματοπιστωτικών κρίσεων και η γενεσιουργός αιτία τους - Έφτασε αλήθεια το τέλος της κρίσης;  26/4/2009).   

Συνεχίζοντας, οι κεντρικές τράπεζες διαδραματίζουν έναν βασικό ρόλο στη διαδικασία δημιουργίας χρημάτων. Στο παράδειγμα του δανείου των 30.000 € για την αγορά αυτοκινήτου, όταν κατατίθενται στο λογαριασμό του πελάτη τα 30.000 €, τότε αυτός πληρώνει το αυτοκίνητο του. Η εξόφληση αυτή μπορεί να γίνει είτε μετρητοίς, είτε μέσω εμβάσματος προς την εταιρεία, από την οποία το αγόρασε.

Στην πρώτη περίπτωση, η πίστωση αυξάνει την κυκλοφορία των μετρητών χρημάτων στην Οικονομία. Στη δεύτερη, αυξάνεται το υπόλοιπο του λογαριασμού της εταιρείας αυτοκινήτων – γεγονός που υποχρεώνει την τράπεζα, στην οποία διατηρείται ο λογαριασμός της εταιρείας, να διατηρήσει υψηλότερες ελάχιστες ρεζέρβες στην κεντρική τράπεζα. Για όλες τις βραχυπρόθεσμες καταθέσεις τους τώρα οι τράπεζες, οφείλουν να διατηρούν ρεζέρβες ίσες με το 2% στις κεντρικές τράπεζες. Επομένως, η παροχή πίστωσης οδηγεί τις τράπεζες, είτε να χρησιμοποιούν περισσότερα μετρητά χρήματα, είτε να διατηρούν υψηλότερο υπόλοιπο στις κεντρικές. 

Το σύνολο τώρα των μετρητών χρημάτων, καθώς επίσης των καθαρών υπολοίπων των τραπεζών στις κεντρικές τράπεζες, ονομάζεται «νομισματική βάση» (monetary base) - επειδή έχει σχέση με τις βασικές αρχές της παροχής πιστώσεων (δημιουργίας χρημάτων) εκ μέρους των τραπεζών. Η κεντρική τράπεζα είναι ο μοναδικός «πάροχος» νομισματικής βάσης - οπότε εδώ ακριβώς ευρίσκεται η δυνατότητα ελέγχου της συνολικής οικονομικής διαδικασίας εκ μέρους της.

Κατά κανόνα, η «νομισματική βάση» δημιουργείται από την βραχυπρόθεσμη προσφορά πιστώσεων, για την αναχρηματοδότηση των τραπεζών, εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας. Η ζήτηση δανείων εκ μέρους των εμπορικών τραπεζών, ρυθμίζεται μέσω των βασικών επιτοκίων για τις συγκεκριμένες πιστώσεις. Έναντι αυτών των πιστώσεων, οι εμπορικές τράπεζες οφείλουν να καταθέτουν αξιόγραφα (εγγυήσεις) στην κεντρική.

Η «νομισματική βάση» τώρα μπορεί να «επεκτείνεται» επίσης, εάν μία κεντρική τράπεζα αγοράζει ομόλογα από τις εμπορικές τράπεζες – κάτι που έγινε στο παρελθόν, σε μεγάλη έκταση, από τη Fed. Όταν η ΕΚΤ όμως αγοράζει ομόλογα του δημοσίου από τις τράπεζες, έχει τη δυνατότητα να περιορίσει τη «νομισματική βάση» σε κάποιες άλλες «περιοχές» - για παράδειγμα, προσφέροντας λιγότερα δάνεια αναχρηματοδότησης των πιστώσεων των τραπεζών, προς τους πελάτες τους.

Επομένως, όταν η κεντρική τράπεζα (ΕΚΤ) αγοράζει ομόλογα δημοσίου, οφείλει ουσιαστικά να μειώνει τα δάνεια προς τη πραγματική Οικονομία, εάν θέλει να διατηρεί την ίδια ποσότητα χρημάτων στην αγορά. Κατά συνέπεια, η αγορά κρατικών ομολόγων είναι δυνατόν να μην επηρεάσει τον ουσιώδη έλεγχο της διαδικασίας δημιουργίας πιστώσεων (χρημάτων). Εν τούτοις, είναι δυνατόν να προκαλέσει λειτουργικές ζημίες στην κεντρική τράπεζα, εάν τα ομόλογα αυτά δεν εξοφληθούν από τα κράτη.

Ολοκληρώνοντας, με την έκφραση «προσφορά χρήματος» (money supply), εννοούμε το συνολικό απόθεμα σε χρήματα, το οποίο έχει στη διάθεση της μία Οικονομία. Το σύνολο των μετρητών χρημάτων, καθώς επίσης των καταθέσεων όψεως, ονομάζεται πραγματική προσφορά (ποσότητα) χρήματος (Μ1). Η προσφορά χρήματος μπορεί να αυξηθεί μέσω της δημιουργίας πιστώσεων, καθώς επίσης να μειωθεί, μέσω της «καταστροφής» χρημάτων (απόσβεσης επισφαλών πιστώσεων).

Τέλος, ο ορισμός της προσφοράς χρήματος δεν είναι ο ίδιος για όλες τις κεντρικές τράπεζες. Για παράδειγμα, η ΕΚΤ διακρίνει τα παρακάτω:

(α)  Μ1 (συνολικά 4.242,7 δις € τον Ιούνιο του 2009): Καταθέσεις όψεως των μη τραπεζών (ιδιώτες, επιχειρήσεις κλπ), καθώς επίσης μετρητά χρήματα, τα οποία ευρίσκονται στην κυκλοφορία.

(β)  Μ2 (συνολικά 8.148,0 δις € τον Ιούνιο του 2009): Το Μ1, συν τις καταθέσεις με συμφωνημένο χρόνο λήξης έως δύο έτη, καθώς επίσης καταθέσεις με νόμιμη προθεσμία καταγγελίας έως τρείς μήνες.

(γ)  Μ3 (συνολικά 9.424,9 δις € τον Ιούνιο του 2009): Το Μ2, συν μερίδια σε money market funds, υποχρεώσεις σε repos, καθώς επίσης money market αξιόγραφα και ομόλογα τραπεζών, με χρόνο λήξης έως δύο χρόνια.

Το Μ1 θεωρείται αντιπροσωπευτικός δείκτης για την ανάπτυξη, ενώ το Μ3 για τον πληθωρισμό. Ουσιαστικά, το Μ3 τον Ιούνιο του 2009 ήταν ελαφρά υψηλότερο του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. 

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, διαπιστώνεται ότι η πολιτική του εύκολου χρήματος, της πιστωτικής επέκτασης δηλαδή, συνεχίζεται (χαμηλά βασικά επιτόκια, «ενέσεις» ρευστότητας κλπ), με την «αμέριστη» βοήθεια των κεντρικών τραπεζών της «δύσης». Η προσφορά χρήματος (Μ3) αυξάνεται για πάρα πολλά χρόνια τώρα με υπερδιπλάσιο ρυθμό, σε σχέση με την οικονομική ανάπτυξη, ενώ κατά τη διάρκεια της κρίσης, οι κεντρικές τράπεζες αύξησαν επικίνδυνα την «ποσότητα» χρήματος. Στην αρχή, ο στόχος ήταν η διάσωση των τραπεζών, ενώ στη συνέχεια η αποφυγή της χρεοκοπίας κρατών - τα οποία θα συμπαρέσυραν όχι μόνο τις τράπεζες, αλλά και πολλούς άλλους «συμμετέχοντες» στην πραγματική οικονομία.

Οι κεντρικές τράπεζες, παρά το ότι είχαν «υποσχεθεί», ήδη από το 2008, ότι θα απορροφήσουν την υπερβάλλουσα προσφορά (ποσότητα) χρήματος από τις αγορές, επιστρέφοντας σε μία αυστηρή αντιπληθωριστική πολιτική, συνεχίζουν να προσθέτουν ρευστότητα – τόσο η Fed, όσο και η ΕΚΤ ή η BoE. Κατ’ επακόλουθο, οι τιμές των ακινήτων, οι οποίες συνήθως χαρακτηρίζουν τις «υπερβολές» (φούσκες), έχουν επανέλθει σχεδόν στα «υπερτιμημένα» επίπεδα του παρελθόντος (στο 75% των χωρών του ΟΟΣΑ οι τιμές της ακίνητης περιουσίας αυξάνονται), ενώ στην Κίνα η αγορά έχει υπερθερμανθεί σε μεγάλο βαθμό - αναγκάζοντας το κράτος να επέμβει με στόχο τη ρύθμιση της. Παράλληλα, αυξάνουν μαζικά οι πιστώσεις στην Κίνα – ένα κλασσικό «μίγμα» μίας επικίνδυνης υπερβολής (φούσκας).

Επί πλέον, η «παγκόσμια πλεονασματική ρευστότητα» - δηλαδή, το μέρος εκείνο των χρημάτων που ευρίσκεται στις αγορές, χωρίς να χρειάζεται για τις συναλλαγές στην πραγματική οικονομία - έχει αυξηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η αιτία είναι φυσικά η ως άνω επεκτατική πολιτική παροχής χρημάτων των κεντρικών τραπεζών, η οποία έχει διαρκέσει ένα υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς επίσης η αδυναμία ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος - συμπεριλαμβανομένων τόσο των κανονικών, όσο και των «σκιωδών» τραπεζικών ιδρυμάτων (hedge funds κλπ).

Η απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος έχει οδηγήσει σε ευρηματικές μεθόδους «υπερπαραγωγής πιστώσεων» (άρα χρημάτων), οι οποίες έχουν συμβάλλει ακόμη περισσότερο στην ύπαρξη υπερβολικής ρευστότητας στις αγορές – γεγονός που σχεδόν πάντοτε προδιαγράφει το ξέσπασμα καταστροφικών κρίσεων, μετά από περιόδους συνεχούς αστάθειας (volatility). 

Η ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΙΣΟΤΙΜΙΩΝ

Στην πραγματικότητα, το σημερινό διεθνές συναλλαγματικό σύστημα κατάφερε να επιβιώσει, επειδή η αστάθεια της δύσης (η οποία έγινε σαφής μέσα από τη χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ απειλεί να εξελιχθεί σε μία σειρά πληθωριστικών κρίσεων, καθώς επίσης κρίσεων δημοσίων χρεών), κατάφερε να εξαχθεί στον υπόλοιπο κόσμο (από τις Η.Π.Α. στην Ευρώπη κλπ). 

Ειδικότερα, το αργότερο στις αρχές του έτους 2006, ήταν φανερό ότι, οι τιμές καταναλωτή σε πολλές αναπτυσσόμενες Οικονομίες αυξάνονταν μαζικά – πόσο μάλλον οι τιμές των ακινήτων, καθώς επίσης των λοιπών αξιών (assets). Εν τούτοις, οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών δεν ήταν πρόθυμες να «διορθώσουν» τις ισοτιμίες των νομισμάτων τους, ακολουθώντας μία πιο αυστηρή νομισματική πολιτική. Η δυνατότητα αυτή υπήρχε για τις περισσότερες κυβερνήσεις, χωρίς να χρειασθεί η «αποσύνδεση» των νομισμάτων τους από το δολάριο - την οποία είχαν αποφασίσει, επειδή δεν είχαν τη δυνατότητα αυτόνομης διαχείρισης των δικών τους νομισμάτων. Απλούστατα, θα έπρεπε να καθορίσουν μία καινούργια «ισοτιμία ανταλλαγής» με το δολάριο, ανάλογη με τις νέες συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί στις Οικονομίες τους.

Αντίθετα όμως, οι χώρες αυτές προτίμησαν να συνεχίσουν την «κερδοσκοπική» πολιτική τους, η οποία στηριζόταν στην ανάπτυξη μέσω των εξαγωγών - παρά το ότι συνέβαλλε στην επικίνδυνη υπερθέρμανση της παγκόσμιας Οικονομίας (κάτι ανάλογο συνέβη και στη Γερμανία, όπου η χρήση του κοινού νομίσματος διατηρούσε ουσιαστικά «κερδοσκοπικά» υποτιμημένο το γερμανικό ευρώ το οποίο, στηριζόμενο επί πλέον στον συνεχή περιορισμό του εργατικού κόστους, διευκόλυνε τα μέγιστα τις γερμανικές εξαγωγές στην Ευρώπη – εις βάρος φυσικά των ευρωπαίων εταίρων της).

Περαιτέρω, το δολάριο είναι πλέον ένα παγκόσμιο νόμισμα, το οποίο εξαρτάται απόλυτα από τις διαθέσεις της Κίνας, της Ρωσίας και των Αραβικών χωρών. Τα δημόσια χρηματικά αποθέματα αυτών των χωρών, αποτελούν τις σημαντικότερες πηγές χρηματοδότησης των αμερικανικών ελλειμμάτων. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το 40% των κεφαλαιακών εισροών στις Η.Π.Α. προέρχεται από τις παραπάνω χώρες – ένα «σήμα» για τους ιδιώτες επενδυτές να επενδύουν επίσης στις Η.Π.Α. Η εξ αυτών διαπίστωση τώρα είναι απόλυτα σαφής: σε μία αληθινά παγκοσμιοποιημένη Οικονομία της ελεύθερης αγοράς, χωρίς «πλαστογραφημένες» συναλλαγματικές ισοτιμίες, το δολάριο θα ήταν από αρκετά χρόνια πριν, πολύ πιο αδύναμο.   

Σήμερα, οι ειδικοί στην αγορά συναλλάγματος, οι οποίοι καθορίζουν την πολιτική των αναπτυσσόμενων Οικονομιών, είναι σε κάποιο βαθμό πανικοβλημένοι – με αποτέλεσμα να επιθυμούν την αποσύνδεση των νομισμάτων τους από το δολάριο. Εν τούτοις, κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εύκολο, επειδή οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών δεν έχουν τη δυνατότητα (γνώσεις κλπ) να αναλάβουν μόνες τους τη διαχείριση των νομισμάτων τους.

Εάν κάτι τέτοιο πράγματι συνέβαινε, εάν δηλαδή αποσύνδεαν τα νομίσματα τους από το δολάριο και σταματούσε η πλαστογράφηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών, τότε θα επέστρεφε η ισορροπία στο σύστημα. Για παράδειγμα, στις Οικονομίες με εμπορικά πλεονάσματα, θα αυξανόταν η ζήτηση των νομισμάτων τους - γεγονός που θα τα οδηγούσε σε ανατίμηση. Η ανατίμηση αυτή θα εμπόδιζε την υπερθέρμανση της εκάστοτε πλεονασματικής Οικονομίας, επειδή οι εξαγωγές της θα ακρίβαιναν στις διεθνείς αγορές, με αποτέλεσμα τη μείωση της ζήτησης των προϊόντων της. Από την άλλη πλευρά, οι ελλειμματικές χώρες (Η.Π.Α., Βρετανία κλπ) θα υποτιμούσαν το νόμισμα τους - οπότε η ανταγωνιστικότητα τους θα καλυτέρευε, οδηγώντας τες σε αυξημένες εξαγωγές.

Σε τελική ανάλυση, ο μηχανισμός της ελεύθερης αγοράς δεν θα επέτρεπε την μη ισορροπημένη συνύπαρξη πλεονασματικών και ελλειμματικών χωρών, επειδή οι ελεύθερες συναλλαγματικές ισοτιμίες είναι ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό μέσον για την καταπολέμηση των παγκοσμίων ανισοτήτων. Επίσης, προστατεύουν σε κάποιο βαθμό από τον εισαγόμενο πληθωρισμό, επειδή οι χώρες με χαμηλότερους πληθωριστικούς δείκτες «ανατιμώνται», απέναντι σε αυτές με υψηλότερους – οπότε εμποδίζονται οι εισαγόμενες πληθωριστικές πιέσεις. Για παράδειγμα, η αύξηση της αγοραστικής αξίας του εγχώριου νομίσματος επιτρέπει την αγορά ιδίων ποσοτήτων εισαγομένων προϊόντων, παρά την αύξηση της τιμής εξαγωγής τους – οπότε «εμποδίζεται» ο πληθωρισμός.        

Παρά τα πλεονεκτήματα όμως της ελεύθερης διακύμανσης των συναλλαγματικών ισοτιμιών, ελάχιστες χώρες το επιτρέπουν. Οι περισσότερες,

(α)  είτε επεμβαίνουν μέσω των κεντρικών τραπεζών τους (Ελβετία, Ιαπωνία κλπ),

(β)  είτε καθορίζουν «κεντρικά» τις ισοτιμίες (Κίνα, Αραβικές χώρες, Περσία και άλλες),

(γ)  είτε τις «επηρεάζουν» σε μεγάλο βαθμό, επεμβαίνοντας διαρκώς στον καθορισμό τους (Ινδία, Ρωσία κλπ).

Επομένως, οι συναλλαγματικές ισοτιμίες ουσιαστικά «πλαστογραφούνται» από την πλειοψηφία των κρατών (άνω του 50% του διεθνούς εμπορίου), με καταστροφικά αποτελέσματα για την παγκόσμια οικονομία («φούσκες», κρίσεις, πληθωρισμός σε χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα, μεγάλες αυξήσεις των πρώτων υλών κλπ).      

Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΘΕΜΑΤΩΝ

Ποτέ μέχρι σήμερα δεν συσσωρεύτηκαν στην παγκόσμια οικονομία τόσο μεγάλες ποσότητες συναλλαγματικών αποθεμάτων. Στα πρώτα χρόνια της τρίτης χιλιετίας τοποθετούνται στα 5 τρις $ - όταν τη δεκαετία του 1990 δεν υπερέβαιναν το 1 τρις $. Δηλαδή, μέσα σε ένα χρονικό διάστημα περίπου 15 ετών, τα αποθέματα των κρατών σε ξένο συνάλλαγμα πενταπλασιάστηκαν – ενώ στην Κίνα συνέχισαν την ανοδική τους πορεία, ακόμη και κατά τη διάρκεια της κρίσης, ξεπερνώντας πλέον τα 2 τρις $ (το 40% των παγκόσμιων συνολικών αποθεμάτων). Το ίδιο συνέβη και στην υπόλοιπη Ασία, όπως στο Χονγκ Κονγκ, στη Μαλαισία, στη Σιγκαπούρη και στις Φιλιππίνες.

Στο παρελθόν, θεωρούταν ότι υφίστανται τρείς διαφορετικές αιτίες, με βάση τις οποίες όφειλε ένα κράτος να διατηρεί αποθέματα (ρεζέρβες) σε ξένο νόμισμα:

(α)  Για να έχει τη δυνατότητα να πληρώνει τις εισαγωγές του, όπου ο «κανόνας»  ήταν η διατήρηση τόσων συναλλαγματικών αποθεμάτων, όσων για την εξόφληση του 25% - 50% των ετησίων εισαγωγών του (έτσι ώστε να είναι ασφαλές, εφόσον ξαφνικά μειώνονταν οι εξαγωγές του).

(β)  Για να μπορεί να εξοφλεί τα βραχυπρόθεσμα (έως ένα έτος) εξωτερικά χρέη του, όπου το «μέτρο» ήταν η 100% αποπληρωμή τους (έτσι ώστε να μην επηρεάζεται από μία ενδεχόμενη φυγή κεφαλαίων προς το εξωτερικό).

(γ)  Για να διατηρεί την συναλλαγματική ισοτιμία του νομίσματος του, στα πλαίσια ενός συστήματος σταθερών ισοτιμιών, όπως αυτό του Bretton Woods ή το ενδο-ευρωπαϊκό. Το συγκεκριμένο «μέτρο» αφορά μόνο τις ελλειμματικές χώρες, οι οποίες επιθυμούν την προστασία των νομισμάτων τους από την υποτίμηση – οι πλεονασματικές αντίθετα, αγοράζουν συνάλλαγμα διαρκώς, με στόχο την αποφυγή της ανατίμησης των νομισμάτων τους.

Σήμερα όμως, πολλές χώρες έχουν «υπερβεί» σε μεγάλο βαθμό τους παραπάνω κανόνες, συσσωρεύοντας πολύ μεγαλύτερα αποθέματα συναλλάγματος. Για παράδειγμα, τα αποθέματα της Κίνας, ήδη στις αρχές του 2009, ξεπερνούσαν το 45% του ΑΕΠ της - ενώ πλησίαζαν το 100% των ετησίων εισαγωγών της (σύμφωνα με την τράπεζα διεθνών διακανονισμών). Δηλαδή, η Κίνα θα μπορούσε να εισάγει προϊόντα από το εξωτερικό και να τα πληρώνει για ένα ολόκληρο έτος, χωρίς να χρειασθεί να καταφύγει καθόλου στην αγορά ξένου συναλλάγματος.

Στην ίδια χώρα, τα αποθέματα (σήμερα άνω των 2,5 τρις $) φθάνουν για την εξόφληση του 1.873% των βραχυπρόθεσμων εξωτερικών χρεών της, ενώ η διατήρηση της ισοτιμίας του νομίσματος της απέναντι στο δολάριο (το γουάν θεωρείται τουλάχιστον κατά 40% υποτιμημένο), απαιτεί όλο και μεγαλύτερες αγορές συναλλάγματος.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε άλλες μικρότερες ασιατικές χώρες, όπως και σε αυτές που εξάγουν πετρέλαιο. Για παράδειγμα η Ρωσία, η οποία διαθέτει συναλλαγματικά αποθέματα ύψους 368 δις $, καλύπτει το 446% των βραχυπρόθεσμων εξωτερικών χρεών της - καθώς επίσης τις εισαγωγές προϊόντων για ενάμιση περίπου έτος (2009).

Φυσικά, όπως όλα τα πράγματα στον κόσμο, υπάρχουν αιτίες, με βάση τις οποίες οι λιγότερο «ευκατάστατες» χώρες, διατηρούν τόσο μεγάλα συναλλαγματικά αποθέματα – σε πλήρη αντίθεση με την πλούσια «δύση». Η βασικότερη από όλες είναι οι οικονομικές κρίσεις (χρεοκοπίες) που αναγκάσθηκαν να αντιμετωπίσουν, κατά τη διάρκεια κυρίως της δεκαετίας του 1990 - όπου, αφενός μεν διέφυγαν τεράστιες ποσότητες χρημάτων στο εξωτερικό, αφετέρου λεηλατήθηκαν στην κυριολεξία από το ΔΝΤ.

Είναι προφανές ότι δεν έχουν πλέον καμία διάθεση να υποφέρουν ξανά, ενώ εκμεταλλεύθηκαν την (βασισμένη στα χρέη) ανάπτυξη της δύσης που ακολούθησε, αυξάνοντας τις εξαγωγές τους - αντί της μέχρι τότε επιδότησης των εισαγομένων επενδυτικών κεφαλαίων, μέσω των υψηλών επιτοκίων και των σταθερών νομισμάτων. Οι μεγαλύτερες απαιτήσεις τους λοιπόν στο εξωτερικό, είναι η καλύτερη προστασία τους απέναντι στις κρίσεις - καθώς επίσης, απέναντι στις «σωτήριες» επεμβάσεις του ΔΝΤ.

Η υπερβολική συσσώρευση συναλλαγματικών αποθεμάτων, αν και απολύτως κατανοητή, όσον αφορά τις αναπτυσσόμενες χώρες, εμπεριέχει δυστυχώς δύο σημαντικότατους κινδύνους για την παγκόσμια Οικονομία:

(α)  Το ρίσκο του πληθωρισμού στα προϊόντα και/η στις εμπράγματες αξίες (assets). Η αυξημένη προσφορά χρήματος (Μ3) εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών, η οποία ουσιαστικά ξεκίνησε μετά την κρίση του 2000 (dot.com crash), έθεσε τις βάσεις μίας «αρρωστημένης» ανάπτυξης. Οι συναλλαγματικές Υπηρεσίες των φτωχότερων κρατών «ανέλαβαν» ουσιαστικά την ευθύνη της αμερικανικής αντι-αποπληθωριστικής πολιτικής, «παράγοντας» ένα πληθωριστικό υπόβαθρο – ενώ συνεχίζουν να το κάνουν, αυξάνοντας σε μεγάλο βαθμό την προοπτική μίας επόμενης, πολύ πιο ισχυρής κρίσης.   

(β)  Το ρίσκο της απώλειας (απομείωσης) δημόσιας περιουσίας. Το μέγεθος των συναλλαγματικών αποθεμάτων, τα οποία σε πολλές ασιατικές χώρες υπερβαίνουν το 50% του ΑΕΠ τους, είναι επικίνδυνο για τις Οικονομίες τους. Σύμφωνα με τους Οικονομολόγους της ΕΚΤ (2001-2006), μία ανατίμηση ύψους 15% του τοπικού νομίσματος (κάτι απόλυτα «αποδεκτό», σε σύγκριση με τα τεράστια εμπορικά πλεονάσματα των ασιατικών χωρών), έχει σαν αποτέλεσμα μία σημαντική μείωση των περιουσιακών τους στοιχείων - ύψους 10,5% του ΑΕΠ για το Χονγκ Κονγκ, 8,2% για τη Μαλαισία, 6% για την Κίνα, 4,5% για τη Ρωσία, 4% για την Κορέα κλπ.

Ειδικά η συγκέντρωση των επενδύσεων των πλεονασματικών αυτών Οικονομιών σε «δολαριακά ομόλογα» χαμηλού επιτοκίου, είναι αναμφίβολα μία εξαιρετικά λανθασμένη επιλογή. Δηλαδή, τα μεγάλα συναλλαγματικά αποθέματα, τα οποία δημιουργήθηκαν με πολύ κόπο, τοποθετούμενα μονόπλευρα σε δολάρια, μειώνουν ουσιαστικά τη δημόσια περιουσία (αφού το δολάριο είναι εξαιρετικά υπερτιμημένο). Με στόχο λοιπόν τον περιορισμό αυτού του ρίσκου, οι πλεονασματικές χώρες ακολουθούν πλέον το παράδειγμα των πετρελαϊκών (Ρωσία, Αραβία, Νορβηγία), ιδρύοντας κρατικά κεφάλαια (sovereign wealth funds), τα οποία τοποθετούνται πια σε εμπράγματες δυτικές αξίες – ενώ εξαγοράζουν ακόμη και ολόκληρες επιχειρήσεις.

Φυσικά, το γεγονός αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό για τη δύση, αφού πρόκειται ουσιαστικά για μία επανακρατικοποίηση των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα, από ξένες όμως χώρες – κάτι εντελώς ασύμβατο με την επικρατούσα φιλελεύθερη πολιτική. Για παράδειγμα, η εξαγορά του λιμανιού του Πειραιά από την Costco, το έχει ουσιαστικά «κρατικοποιήσει» - ο ιδιοκτήτης όμως δεν είναι το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά το Κινεζικό. Επίσης, η αγορά ενός μεγάλου πακέτου μετοχών της Mercedes από το Abu Dhabi, σημαίνει την, σε μεγάλο βαθμό ,κρατικοποίηση της – με ιδιοκτήτη όμως το αραβικό κράτος. 

Επόμενη ανησυχία είναι το ότι, οι περισσότερες από τις αναπτυσσόμενες χώρες κυβερνώνται από μη δημοκρατικά καθεστώτα – απειλώντας, μεταξύ άλλων, με την εξαγωγή των πολιτευμάτων τους στη δύση. Ο κίνδυνος είναι κάτι παραπάνω από πιθανός, κυρίως επειδή τα ολοκληρωτικά καθεστώτα έχουν πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες επίλυσης δύο κεντρικών σημερινών προβλημάτων της δύσης: της ανεργίας, καθώς επίσης της αναδιανομής εισοδημάτων (σχετικά άρθρα μας στο τέλος).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Ευρώπη ευρίσκεται αντιμέτωπη, αφενός μεν με τον μονοπωλιακό καπιταλισμό των Η.Π.Α., ο οποίος έχει στη διάθεση του πανίσχυρα «επιθετικά» μέσα (ΔΝΤ, Εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ, Wall Street κλπ), ενώ μάχεται για την επιβίωση του, αφετέρου δε με τον απολυταρχικό καπιταλισμό, ο οποίος επικρατεί σε πολλές από τις ισχυρές, «ασύμμετρα» αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη, ενώ επιθυμεί να αναδειχθεί κυρίαρχος. «Ελλοχεύει» δε ένας επί πλέον κίνδυνος στο εσωτερικό της, προερχόμενος από τις επεκτατικές βλέψεις της Γερμανίας, η οποία κάποιες φορές συμπεριφέρεται απίστευτα «ολοκληρωτικά».

Το νεωτεριστικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα λοιπόν, αποτελούμενο από πλούσιες, δημοκρατικές (κοινωνικός καπιταλισμός), πολιτισμένες και ανεξάρτητες μεταξύ τους χώρες, απειλείται από πάρα πολλές πλευρές - αποτελώντας μεταφορικά το «χρυσόμαλλο δέρας». Εάν λοιπόν δεν επικρατήσει η λογική εντός του, εάν δεν βαδίσει δηλαδή με γρήγορα βήματα προς την κατεύθυνση της «αλληλέγγυας» ολοκλήρωσης του, χωρίς να επιτρέπει τη συμμετοχή τρίτων στο εσωτερικό του (ΔΝΤ κλπ), είναι μάλλον απίθανο να επιβιώσει στη σημερινή του μορφή.
  
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Αθήνα, 02. Ιουλίου 2010
viliardos@kbanalysis.com