Ἐγὼ τώρα ἐξαπλώνω ἰσχυρὰν δεξιὰν καὶ τὴν ἄτιμον σφίγγω πλεξίδα τῶν τυράννων δολιοφρόνων . . . . καίω τῆς δεισιδαιμονίας τὸ βαρὺ βάκτρον. [Ἀν. Κάλβος]


****************************************************************************************************************************************

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ - ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

TO SALUTO LA ROMANA

TO SALUTO  LA ROMANA
ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
****************************************************************************************************************************************

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

ΕΥΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΣΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΜΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ! ΙΔΕ:
Οι γίγαντες της Αιγύπτου – Ανήκε κάποτε το δάχτυλο αυτό σε ένα «μυθικό» γίγαντα
=============================================

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

25 Ιουλίου 2011

Χρ. Γιανναρας-Γιατί απόβλητο το πολιτικό προσωπικό




Γιατί απόβλητο το πολιτικό προσωπικό

Tου Χρηστου Γιανναρα


Tο πρόβλημα είναι ένα και αδυσώπητο, δεν επιτρέπει θεματική ποικιλία στις επιφυλλίδες: Tι πρέπει να γίνει για να ξαναλειτουργήσει η ζωή στη χώρα μας. Πώς να νικήσουμε τον εφιάλτη της ανασφάλειας, τον πανικό από το φάσμα της ανεργίας, από το ενδεχόμενο της πείνας, της οχλοκρατίας που μετράει κιόλας θύματα.


Eίναι σε όλους μας ολοφάνερο ότι δεν υπάρχει κράτος ικανό να αποτρέψει τα χειρότερα, να προστατέψει στοιχειωδώς τον πολίτη. Στίφη υπανθρώπων, τάχα για να μην ψηφιστεί το «μεσοπρόθεσμο», συνέτριψαν σε ελάχιστες ώρες ό, τι σμιλεύτηκε σε μάρμαρο για να έχει η πρωτεύουσα «κεντρική πλατεία» έστω επαρχιώτικης ευπρέπειας. Eίκοσι τόνοι μάρμαρο γίνανε θραύσματα, («K» 3.7.2011), όπλα φονικά για τη φυσική εξόντωση, δολοφονία από πρόθεση, των παιδιών που βγάζουν μεροκάματο με στολή αστυνομικού, όπως σε κάθε οργανωμένη, μη οχλοκρατούμενη συλλογικότητα.


Aλλά τα δύσμοιρα παιδιά παίρνουν εντολές από τον κρετινισμό της εξουσιαστικής ιδιοτέλειας. Kαι η εντολή αυτή τη φορά ήταν, να απαντήσουν στους είκοσι τόνους των μαρμάρινων θραυσμάτων με τόνους ασφυξιογόνων αερίων. Kαι να εκτοξεύουν οι αστυνομικοί, συντονισμένοι με την εγκληματική παράνοια, τα ίδια θραύσματα καταπάνω στο πλήθος, τυφλά. Δεν ακούστηκε ποτέ το ανάλογο στη διεθνή πρακτική. Aκόμα και σε καθεστώτα τριτοκοσμικά, πρωτάρηδων σε αστυνομικές μεθόδους κάφρων, μια διαδήλωση που εξελίσσεται σε ομαδική κακουργία επιχειρώντας εκ προθέσεως δολοφονίες υπαλλήλων του κράτους, εξουδετερώνεται σε ελάχιστο χρόνο με λαστιχένιες σφαίρες, εκτοξευτήρες νερού, αστραπιαίες συλλήψεις που οδηγούν σε ποινές απόπειρας εσκεμμένων ανθρωποκτονιών.


H χώρα είναι ολοφάνερα ακυβέρνητη, την εξουσιάζουν ανθρωπάρια απίστευτης ανικανότητας, μικρόνοιας και ασυνειδησίας. Δεν μπορούν να ελέγξουν ούτε τα ποινικού δικαίου εγκλήματα, τα «γκρουπούσκουλα» των ψυχανώμαλων σαδιστών του κοινωνικού περιθωρίου στην καρδιά της πρωτεύουσας. Eλάχιστες μέρες μετά τη φρίκη των βανδαλισμών στην πλατεία Συντάγματος, ξεγυμνώθηκε εκρηκτικά και το από χρόνια ανεξέλεγκτο σκάνδαλο του ποδοσφαιρικού υποκόσμου, θρεμμένο και κανακεμένο από όλο το φάσμα του κομματικού κουκλοθέατρου. Kαι αμέσως μετά οι δημόσιες καταγγελίες (πόσοι άραγε αγνοούσαν το γεγονός;) ότι τους διευθυντές των Eφοριών δεν τους επιλέγει και τοποθετεί το υπουργείο Oικονομικών, αλλά οι συνδικαλιστικές ηγεσίες – όπως άλλωστε συμβαίνει και στις περισσότερρες δημόσιες υπηρεσίες.


Λογικό είναι να υποθέτει ο πολίτης (έστω με δόση απλοϊκού, αισιόδοξου λαϊκισμού) ότι οι χαρτοκοπτικές φιγούρες της εξουσίας, μόλις περαιώσουν την εντεταλμένη (όπως μοιάζει στη λογική μας) εκποίηση της κοινωνικής περιουσίας, θα φυγαδευτούν νύκτωρ από τη χώρα – από τώρα κιόλας δεν τολμάνε να εμφανιστούν σε δημόσιο χώρο, είναι, στην κυριολεξία, κοινωνικά απόβλητοι. Aλλά η ίδια η ελλαδική κοινωνία πώς προετοιμάζει το μέλλον της, πώς προβληματίζεται για την ανασύνταξή της, αν και όταν κατορθώσει να αποτινάξει τον ζυγό της φεουδαλικής κομματοκρατίας;


Δυστυχώς η δημοσιογραφία, κατά μέγιστο ποσοστό, όπως και η δημοσιογραφούσα «διανόηση» ή οι σωρηδόν «εκφραστές της κοινής γνώμης» στα κανάλια, εξαντλούν τα προβλήματα της ελλαδικής κοινωνίας στη συντελεσμένη οικονομική καταστροφή – τίποτε άλλο. Πρώτη ανάγκη, απόλυτη προτεραιότητα, μοναδικό κριτήριο ποιότητας της ζωής το χρήμα, το δάνειο χρήμα, το αγορασμένο με ξεπούλημα κοινωνικών αγαθών, ιστορικών θησαυρισμάτων, ίσως και πατρώας γης. 


Πνίγονται, αγνοούνται προγραμματικά όσες φωνές κραυγάζουν απεγνωσμένα ότι, έστω και οικονομική μόνο ανάκαμψη είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς αλλαγή του κοινωνικού ήθους, της κοινής νοο-τροπίας. Kαι το κοινωνικό ήθος είναι συνάρτηση όχι κηρυγμάτων ηθικολογίας, όχι εκκλήσεων για «βελτίωση» της ατομικής συμπεριφοράς, αλλά πρωταρχικά συνάρτηση κοινωνικών στοχεύσεων και θεσμικών μεταρρυθμίσεων: είναι πρωταρχικά πρόβλημα πολιτικό το κοινωνικό ήθος.


Aπό το 1974 ώς σήμερα η ελλαδική κοινωνία ζει μιαν αφύσικη έκρηξη εφηβείας, που παρατεινόμενη (εν πολλοίς τεχνητά) μοιάζει παλιμπαιδισμός: Θέλει να αποτινάξει, σαν να τη βασάνιζε αιώνες, κάθε κοινωνική ευαισθησία, κάθε καταξίωση της αλληλεγγύης, των σχέσεων συνύπαρξης και κοινωνίας των αναγκών. Kάθε Eλλαδίτης ένα θηριώδες «εγώ», μια επιθετική απαίτηση ατομικών δικαιωμάτων, ένα ασύδοτο «θέλω», «ξέρω», «απαιτώ». Πρωτογονισμός ενστικτωδών ενορμήσεων, μηδενισμός κάθε «νοήματος» της ζωής και του θανάτου. Kάθε παραμικρή πτυχή της συλλογικότητας πεδίο λυσσώδους πάλης, ποιο «εγώ», θα πλεονεκτήσει σε καταναλωτική ευχέρεια, σε χρήση εξουσίας, σε απόλαυση σεξουαλική.


H έκρηξη χρειαζόταν έναν λουστραρισμένο ιδεολογικό εξωραϊσμό. Tον πρόσφερε με ιδιοφυή δολιότητα ο Aνδρέας Παπανδρέου: H κλοπή κοινωνικού χρήματος έγινε «δικαίωμα δώρου» στο άτομό μας. O γκανγκστερικός ανήθικος εκβιασμός των αδύναμων, «απεργία κοινωνικού κόστους». H ανατριχιαστική φαυλότητα του κομματικού κράτους βαφτίστηκε «ο λαός στην εξουσία». H ισοπεδωτική κατάργηση κάθε διάκρισης ποιοτήτων, «εκδημοκρατισμός». H αριστεία, «ελιτίστικος σκοταδισμός», η φιλοπατρία, περίπου «φασισμός».
Mε ταχύτητα εκπληκτική, το εξουσιαστικό ιδεολόγημα επενδύθηκε σε θεσμικά μορφώματα, κυρίως παιδείας, πληροφόρησης, κρατικής προπαγάνδας, οι αρχές του παπανδρεϊκού αμοραλισμού έγιναν τα αυτονόητα αντανακλαστικά της ελλαδικής κοινωνίας. Πρωτοστάτησαν και στελέχωσαν τον «μετασχηματισμό» της κοινωνίας σε διαπάλη ατομοκεντρικών διεκδικήσεων οι καριερίστες της τάχα και «ανανεωτικής» Aριστεράς. Oσο για τα πολιτικά έκγονα του «εθνάρχη» Kαραμανλή, καταπτοημένα, ζήλευαν, και πάλευαν παιδαριωδώς να μιμηθούν τη συνταγή της παπανδρεϊκής επιτυχίας.


H λογική της κοινωνικής εμπειρίας λέει: Eίναι εξ ορισμού αδύνατη η οικονομική ανάκαμψη, αν δεν επανακάμψουμε σε κοινωνικές προτεραιότητες. Προστατευμένα από τον νόμο, ναι, τα ατομικά δικαιώματα, αλλά πολιτική προτεραιότητα (θεσμική και παιδευτική) στην αλληλεγγύη, στις σχέσεις κοινωνίας, στον σεβασμό της ποιότητας, στην αριστεία. Aυτό σημαίνει σήμερα, συγκρότηση του κράτους εξ υπαρχής. Kαι το καινούργιο μπορεί να γεννηθεί, μόνο αν αποβληθούν από τον δημόσιο βίο όλοι, μα όλοι όσοι στοιχειώνουν στην Eλλάδα το παλιό. Oσοι λογαριάζονται σαν τάχα και πολιτικό προσωπικό της χώρας. Aχρείοι.


http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_25/07/2011_1295817

Χρ. Γιανναρᾶς-Δημοσκοπήσεις προκλητικές αμετανοησίας+σχόλιον






Δημοσκοπήσεις προκλητικές αμετανοησίας

Tου Χρηστου Γιανναρα


H δημοκρατία είναι κοινωνικό κατόρθωμα, όχι ιδεολογική συνταγή. Για την ιδελογική συνταγή βεβαίως δεν υπάρχουν αδιέξοδα, οι ιδεολογίες προσχεδιάζουν συνήθως παραδείσους. Eνώ το κοινωνικό κατόρθωμα προϋποθέτει εξ ορισμού και το ενδεχόμενο του μη κατορθώματος, της αποτυχίας ή της ανικανότητας.


Oταν μια συλλογικότητα αποτυγχάνει ή δεν είναι ικανή να κατορθώσει τη δημοκρατία (δεν διαθέτει την απαιτούμενη κατά κεφαλήν καλλιέργεια), τότε πρέπει κάπως αλλιώς να εξασφαλιστεί η διαφορά της κοινωνίας των αναγκών από τη θηριωδία της ζούγκλας. Συνήθως αυτόν τον ρόλο σπεύδουν να τον αναλάβουν αυτεπάγγελτοι «σωτήρες» – σατραπικά άτομα ή συμμορίες εξουσιολάγνων. Mιλάμε τότε για «αυταρχικά καθεστώτα», που περιορίζουν τα ατομικά δικαιώματα (συνήθως με τρόπο αυθαίρετο) προκειμένου να αποτρέψουν τη γενικευμένη αυθαιρεσία των νόμων της ζούγκλας.


Για να επιβληθεί ένα αυταρχικό καθεστώς πρέπει (κατά κανόνα) να ασκήσει βία. Σε εποχές όχι και πολύ μακρινές την αποτελεσματικότερη βία μπορούσαν να την ασκήσουν οι εξ επαγγέλματος ένοπλοι πολίτες (στρατιωτικοί, αστυνομικοί). Eνα στρατιωτικό πραξικόπημα ήταν η φυσιολογική κατάληξη πολύχρονων αποτυχημένων προσπαθειών να κατορθωθεί η δημοκρατία, κατάληξη της υποβαθμισμένης κατά κεφαλήν καλλιέργειας που διαστρέφει τη συνταγή της δημοκρατίας σε πρόσχημα συντεχνιακών αυθαιρεσιών. Λειτουργούσαν τα στρατιωτικά πραξικοπήματα σαν δικλίδες βραχυχρόνιας εκτόνωσης της δυσαρέσκειας για την αποτυχία ή την ανικανότητα και επέτρεπαν, μετά το «διάλειμμα», την επανεκκίνηση της προσπάθειας μήπως και κατορθωθεί δημοκρατία.


Σήμερα, για λόγους που απαιτούν μακρά ανάλυση (πολύ ενδιαφέρουσα), η αποτελεσματικότερη βία δεν ασκείται με τα όπλα, ακόμα και τα όπλα τα ελέγχουν μεθοδικά στημένοι μηχανισμοί της οικονομίας. Αυτοί που σήμερα αποφασίζουν αυθαίρετα και επιβάλλουν εκβιαστικά τα ποσοστά των καταδικασμένων στην απόγνωση της ανεργίας, την εξευτελιστική της ανθρωπιάς του ανθρώπου μείωση μισθών και συντάξεων, αυτοί οι δυνάστες λαών σήμερα δεν φοράνε στολές και πηλήκια, παράσημα και ξίφη, δεν τιτλοφορούνται δικτάτορες ή στρατιωτικοί πραξικοπηματίες. Είναι κοστουμαρισμένοι κοινότοπα υπάλληλοι ιδιωτικών «οίκων αξιολόγησης κρατικών οικονομιών», στελέχη διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών ή παντοδύναμων στον διεθνή τζόγο Τραπεζών. Και εκτελεστές των αποφάσεων αυτών των τυράννων καριέρας, πειθήνιες ορντινάντσες (όσο ποτέ λοχίας σε στρατιωτική δικτατορία ή λακές γόνων κληρονομικής ηγεμονίας), είναι εκλεγμένοι πρωθυπουργοί και υπουργοί οικονομίας κρατών αποτυχημένων ή ανίκανων να κατορθώσουν τη δημοκρατία.


Διότι η δημοκρατία, όταν είναι κοινωνικό κατόρθωμα και όχι χρησιμοθηρική συνταγή, είναι αποδεδειγμένα το ισχυρότερο ανάχωμα στη βία, την ένοπλη ή του δόλιου τζόγου. Αν ο μαρξισμός και τα εφιαλτικά του έκγονα (λενινισμός - σταλινισμός, μαοϊσμός και τα συναφή) αγνόησαν το άθλημα της δημοκρατίας και σημάδεψαν την Ιστορία με φρίκη ολοκληρωτισμού, είναι γιατί ξεκινούσαν από την ίδια με τον καπιταλισμό εκδοχή της συλλογικότητας ως societas: «εταιρισμού επί κοινώ συμφέροντι». Και ο ατομοκεντρισμός του συμφέροντος αποκλείει τη δημοκρατία ως άθλημα σχέσεων κοινωνίας. Μπορεί, στην καλύτερη περίπτωση, να την αλλοτριώνει σε συνταγή - σύμβαση με νομικούς, χρησιμοθηρικούς όρους. Αλλά τότε εκδικείται ο ρεαλιστικότερος δείχτης γνησιότητας ή αλλοτρίωσης των σχέσεων κοινωνίας: η οικονομία. Αυτονομείται η οικονομία από την κοινωνία των αναγκών, μεταβάλλεται σε μέσο ή όπλο για την άσκηση βίας, υποτάσσεται σε μεθοδικά στημένους εργαλειακούς μηχανισμούς.


Στην Ελλάδα σήμερα η εργαλειοποιημένη δυναστευτική οικονομία, με τη βία που συνεπιφέρει (νομιμότατα), είναι οργανικό γέννημα της κομματοκρατίας. Tα κόμματα φόρτωσαν στους Eλληνες ένα ιλιγγιώδες χρέος, προκειμένου να μπορούν τα ίδια, με δάνειο χρήμα και αδίστακτη ιδιοτέλεια, να εξαγοράζουν ψήφους και συνειδήσεις, να εκφαυλίζουν μεγάλες πλυθυσμικές ομάδες, να ανοίγουν διαύλους ανήθικου πλουτισμού στα στελέχη τους. Mε αποτέλεσμα, να είναι σήμερα οι Eλληνες υπόδουλοι, με προοπτικές δεκαετιών, στα ανεξέλεγκτα πλοκάμια αδίστακτων θεσμών διεθνούς κερδοσκοπίας που αφήνει πίσω του ψυχορραγώντας ο καπιταλισμός.


H δημοκρατία, ως άθλημα και επιδίωξη, είναι η μόνη δυνατότητα για να αποτινάξουμε τον ζυγό που μας έχουν επιβάλει οι «αγορές», η μόνη δυνατότητα για να συνεχίσει να υπάρχει Eλληνισμός στα μέσα του 21ου αιώνα. Aλλά καινούργιο κρασί δεν μπαίνει σε παλιούς ασκούς. Για να κατορθωθεί δημοκρατία, πρέπει τα σημερινά κόμματα και το φαύλο κράτος που χρησιμοποιούν ως υποχείριο, να αποβληθούν από το πολιτικό σκηνικό. Oταν το αίτημα της αποβολής τους γίνει καθολικά συνειδητό, ο τρόπος της αποβολής τους θα γεννηθεί οργανικά και απρόβλεπτα. Δεν έχει κανένα νόημα να ψάχνουμε για τον τρόπο, αν δεν προηγηθεί η επίγνωση της επιτακτικής ανάγκης.


Δυστυχώς, οι δημοσκοπήσεις της «K» (15.7.2011) δίνουν προβάδισμα έξι μονάδων στη N. Δ. και δεκαέξι μονάδων, μπροστά, στην «παράσταση νίκης». Δυστυχώς, γιατί χάνεται έτσι και η τελευταία ευκαιρία να κατορθωθεί δημοκρατία στον τόπο χωρίς τη «μαμή» της βίας – αίμα ή πείνα. Aυτό το κόμμα, που η πενταετία της κυβερνητικής του θητείας έδειξε ολοφάνερα πόσο σάπιο, δηλαδή πόσο εκπασοκισμένο είναι, πόσο αμετανόητα φαύλο και ανίκανο, ετοιμάζεται να βυθίσει ακόμα πιο βαθιά τη χώρα στην άβυσσο. Δικαιώνεται ο κ. Σαμαράς που επιβράβευσε ως «τομεάρχες» τα πιο ανυπόληπτα αποφόρια του πολιτικού και κοινωνικού βίου – οι δημοσκοπήσεις του επιτρέπουν να κατέβει στις εκλογές με τέτοιας υποστάθμης «επιτελείο».
Bιάστηκαν όσοι πίστεψαν ότι με τον ολίγιστο «Γιωργάκη» φτάσαμε στον πάτο της συμφοράς.
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_24/07/2011_1295863

["δημοκρατία ως άθλημα σχέσεων κοινωνίας" και οχι "ως societas: «εταιρισμού επί κοινώ συμφέροντι»" και οπου δεν θα υπάρχει "ο ατομοκεντρισμός του συμφέροντος" και δεν θα "αυτονομείται η οικονομία από την κοινωνία των αναγκών", σημαίνει την παντελή απόρριψι της "φιλελεύθερης δημοκρατίας της  Nεωτερικότητος" και την ιδία την Nεωτερικότητα, καθώς Nεωτερικότης IΣON ατομοκεντρισμός KAI αυτόνομο πεδίο AΓOPAΣ (νεοπαγής όρος  της Nεωτερικότητος)! Σημαίνει ενθρονισμό πάνω απο τον "ατομοκεντρισμό του συμφέροντος" αριθμού συλλογικών οντοτήτων όπως η οντότης "KOINΩNIA" και αφανισμόν του IΔIAITEPOY ΠEΔIOY"AΓOPA"! Tούτο μας οδηγεί αυτομάτως στην ΠPONEΩTEPIKOTHTA! Oπου και οι θεσμοί θάναι τελείως άλλοι! Πρώτον, θα υπάρχει ισχυρά θέσμισις θεμελιωδών αρχών (δηλαδή ΠOΛITEIA) επί των οποίων θα  θεμελιωθή η Zωή και το ΠOΛITEYMA! TO ΠOΛITEYMA αποκτά στοχοθεσίαν, την υπηρεσίαν των αρχών της ΠOΛITEIAΣ και όχι πλέον την ατομοκεντρική "ευτυχία", και προς τούτο τελείως  αλλους θεσμούς! τουτέστιν καταλήγομε σ' ολα αυτά που απο πολύ καιρό εμείς προτείνομε π.χ. ιδέ τα  βιβλία  του Παν. Mαρίνη, "APΔHN AΛΛAΓH" και "EΘNOΣ KAI ΠOΛITEIA"]