Ἐγὼ τώρα ἐξαπλώνω ἰσχυρὰν δεξιὰν καὶ τὴν ἄτιμον σφίγγω πλεξίδα τῶν τυράννων δολιοφρόνων . . . . καίω τῆς δεισιδαιμονίας τὸ βαρὺ βάκτρον. [Ἀν. Κάλβος]


****************************************************************************************************************************************

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ - ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

TO SALUTO LA ROMANA

TO SALUTO  LA ROMANA
ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
****************************************************************************************************************************************

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

ΕΥΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΣΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΜΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ! ΙΔΕ:
Οι γίγαντες της Αιγύπτου – Ανήκε κάποτε το δάχτυλο αυτό σε ένα «μυθικό» γίγαντα
=============================================

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

11 Απριλίου 2012

VERY IMPORTANT - Islamists and USA - Our Men In Iran?

http://hercolano6.blogspot.com/2012/04/very-important-islamists-and-usa-our.html
---------------------------------------------------------------

Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ - «Δεν συγκυβερνώ με το ΠΑΣΟΚ»

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

«Δεν συγκυβερνώ με το ΠΑΣΟΚ»
Δέσμευση Σαμαρά. Προεκλογική ψύχρανση των σχέσεών του με τον Ευ. Βενιζέλο μέσω αλληλοεπιθέσεων
10/4/2012
 
Από τη στιγμή που η ΝΔ βγει πρώτη έστω και με 25% ή λιγότερο, ο αρχηγός της καθίσταται υποψήφιος πρωθυπουργός.

Αγνοούμε αν το κίνητρο του Αντώνη Σαμαρά ήταν η «δημοσκοπική απόγνωση» από τη συνεχή πτωτική πορεία της ΝΔ σε όλες τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης ή αν πιστεύει κιόλας ορισμένα σημαντικά πράγματα που είπε το Σαββατόβραδο στην προεκλογική συγκέντρωση του κόμματός του στο Αιγάλεω. Δεν έχει άλλωστε και ιδιαίτερη σημασία γιατί τα είπε. Σημασία έχει ότι τα είπε - χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει και ότι θα τα τηρήσει, όπως αποδείχθηκε και από την πολιτική κωλοτούμπα του στο θέμα του Μνημονίου.

Το καθόλου απίθανο ενδεχόμενο όμως να παραβεί τις υποσχέσεις του δεν αναιρεί τη σοβαρότητα των τοποθετήσεών του, οι οποίες αξίζει να καταγραφούν. «Το λέω ρητά και κατηγορηματικά: απορρίπτουμε τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ!» διακήρυξε ο Αντ. Σαμαράς. Η διατύπωση της φράσης δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας, αν και ομολογούμε ότι το γεγονός πως ο πρόεδρος της ΝΔ, το επιτελείο του και τα στελέχη του κόμματός του ισχυρίζονται ότι... ούτε σήμερα συγκυβερνούν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, παρά την επάνδρωση της κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου με στελέχη των δύο κομμάτων, μας γεννά ορισμένες υποψίες ως προς το τι πραγματικά εννοεί ο Αντ. Σαμαράς όταν λέει «απορρίπτουμε τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ». Θα δούμε τι εννοεί στην πράξη, μετά τις εκλογές. Για την ώρα πάντως μίλησε με τέτοιον οξύ τρόπο για το ΠΑΣΟΚ και για τον πρόεδρό του Ευάγγελο Βενιζέλο προσωπικά, που θα γίνει κυριολεκτικά καταγέλαστος αν συνεργαστεί μαζί τους μετεκλογικά.
«Τον Γιώργο Παπανδρέου τον διώξαμε. Τώρα θα διώξουμε και το ΠΑΣΟΚ!» διακήρυξε. Τη συγκυβέρνηση την επιδιώκει «το ίδιο το ΠΑΣΟΚ για να πέσει στα μαλακά, για να μην ψάξουμε τις τεράστιες ευθύνες του που μας πήγαν στο Μνημόνιο» ισχυρίστηκε. «Νομίζουν πως θα γλιτώσουν. Αλλά δεν θα γλιτώσουν!» τόνισε με ιδιαίτερη έμφαση, βάζοντας με έμμεσο, αλλά σαφή τρόπο την παραπομπή σε δίκες των υπουργών του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου που είχαν πρωτεύοντα ρόλο στη χάραξη της οικονομικής πολιτικής.
Εν συνεχεία επιτέθηκε προσωπικά στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ: «Ο κ. Βενιζέλος είναι απολύτως μέσα στο κάδρο όλων εκείνων των εγκλημάτων που γονάτισαν την Ελλάδα» υπογράμμισε.
Δεν άργησε φυσικά να έρθει η απάντηση Βενιζέλου, ο οποίος είπε για τον Αντ. Σαμαρά: «Τέτοιους πολιτικούς είχε δυστυχώς στη διαδρομή της Ιστορίας πολλούς η χώρα μας και γι' αυτό ίσως φτάσαμε στο χείλος της καταστροφής».
Πολιτικός εγκληματίας, λοιπόν, ο Βενιζέλος κατά Σαμαρά, καταστροφέας της χώρας ο Σαμαράς κατά Βενιζέλο. Θα είναι πολύ διασκεδαστικό να δούμε πώς ακριβώς θα δικαιολογήσουν ενδεχόμενη συνεργασία τους μετεκλογικά οι δύο ηγέτες.
Ο πρόεδρος της ΝΔ έκλεισε τον δρόμο συνεργασίας και προς τον φυσικό του σύμμαχο, τον προερχόμενο από το ίδιο κόμμα Πάνο Καμμένο - και αυτό παρόλο που η σταδιακή προσέγγιση με τους Ανεξάρτητους Ελληνες και η επανενσωμάτωση στην πολιτική της ΝΔ αντιμνημονιακών στοιχείων θα ήταν ο μοναδικός ρεαλιστικός τρόπος επιστροφής της δεξιάς αντιμνημονιακής πτέρυγας στη ΝΔ και έτσι η μοναδική ελπίδα απόσπασης της αυτοδυναμίας υπό προϋποθέσεις.
Και τι δεν του «έσουρε» του Πάνου Καμμένου, χωρίς πάντως να τον κατονομάσει. Μέχρι... όργανο του ΠΑΣΟΚ και της διαπλοκής τον αποκάλεσε.
Κατήγγειλε ο Αντ. Σαμαράς «ευκαιριακούς τυχοδιώκτες της πολιτικής ... που κάνουν ό,τι μπορούν για να εμποδίσουν την αυτοδυναμία της ΝΔ. Για να βγει πρωθυπουργός - μαριονέτα. Και ρίχνουν σωσίβιο στο ΠΑΣΟΚ που βουλιάζει, κλείνοντας έτσι το μάτι και στη διαπλοκή».
Ο Π. Καμμένος δεν έχασε φυσικά την ευκαιρία να προσάψει -και δικαίως- στον Αντ. Σαμαρά ότι «έκανε τη μεγαλύτερη πολιτική κωλοτούμπα από τη μεταπολίτευση και μετά». Δεν παρέλειψε μάλιστα να ρίξει και μια επικίνδυνη «μπηχτή» διακηρύσσοντας ότι δεν θα συνεργαστεί μετεκλογικά με κανέναν, γιατί «πρέπει να τιμωρηθούν αυτοί που έφεραν τη χώρα έως εδώ», αφήνοντας να εννοηθεί ότι και η ΝΔ του Αντ. Σαμαρά είναι μέσα στο «κάδρο» της ενοχής, αφού ψήφισε το δεύτερο Μνημόνιο.

Η ΝΔ
Τα παίζει όλα σε μια ζαριά

 
Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ κάθε κυβερνητικής συνεργασίας μετεκλογικά από ένα κόμμα που στις προεκλογικές δημοσκοπήσεις εμφανίζει ποσοστό 20-25% δεν αποσκοπεί σε τίποτε άλλο πέρα από το να αυξήσει το ποσοστό του όσο το δυνατόν περισσότερο, εν πλήρει επιγνώσει του ότι μόνο με συνεργασίες θα μπορέσει ίσως να αναρριχηθεί στην εξουσία. Ο Αντ. Σαμαράς το ξέρει αυτό. Η σκέψη του όμως είναι απλή και σωστή αναφορικά με τον ίδιο. Καλύτερα εκλογές τώρα κι ας βγει πρώτη η ΝΔ έστω και με 25%, οπότε ο αρχηγός της θα είναι ο πρώτος πολιτικός παράγοντας και εν δυνάμει πρωθυπουργός με «τσόντα» το ΠΑΣΟΚ, παρά εκλογές το φθινόπωρο ή του χρόνου, οπότε κανείς δεν προεξοφλεί ότι η ΝΔ θα συνεχίσει να παραμένει πρώτη με αυτή τη μνημονιακή γραμμή.
---------------------------

Είκοσι βιοτεχνίες την ημέρα κλείνουν στη Θεσσαλονίκη

 
Είκοσι βιοτεχνίες την ημέρα κλείνουν στη Θεσσαλονίκη
Σε ένα μόνο τρίμηνο έβαλαν λουκέτο 627 βιοτεχνικές επιχειρήσεις
Λουκέτο έβαλαν, στη διάρκεια ενός μόλις τριμήνου, 627 βιοτεχνικές επιχειρήσεις της Θεσσαλονίκης, δηλαδή περίπου 20 την... ημέρα, σύμφωνα με στοιχεία για το διάστημα Ιανουαρίου-Μαρτίου 2012, που παρουσίασε ο πρόεδρος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου (ΒΕΘ), Παναγιώτης Παπαδόπουλος.

Από το σύνολο των 627 επιχειρήσεων – μελών του ΒΕΘ, που έπαψαν να λειτουργούν, 412 κατέβασαν ρολά επειδή κρίθηκαν ασύμφορες, αριθμός αυξημένος κατά 14,7% έναντι του πρώτου τριμήνου 2011 (359). 


Στην ίδια περίοδο, μόλις 200 επιχειρήσεις έκαναν εγγραφή στα μητρώα του ΒΕΘ, εκ των οποίων 178 ήταν νέες (213 στο πρώτο τρίμηνο 2011). Κατά τα λοιπά, 10 εγγράφηκαν επειδή έκαναν επανέναρξη, οκτώ προχώρησαν σε αλλαγή νομικής μορφής, δύο άλλαξαν επιμελητηριακή περιφέρεια και ισάριθμες διαφοροποίησαν το αντικείμενο της δραστηριότητάς τους. 


«Αν και ο αριθμός των επιχειρήσεων που έκλεισαν στο πρώτο τρίμηνο του 2012 είναι μόνο οριακά αυξημένος, κατά 2,1%, έναντι του αντίστοιχου περσινού διαστήματος, εντούτοις τα στοιχεία που προκύπτουν από τα μητρώα του ΒΕΘ καταδεικνύουν την σταθερά αρνητική πορεία της βιοτεχνίας»
, σημείωσε ο κ.Παπαδόπουλος.

Οι ατομικές επιχειρήσεις πιο ευάλωτες στην κρίση


Πιο ευάλωτες στην κρίση αποδείχτηκαν οι ατομικές επιχειρήσεις (έκλεισαν 490 σε ένα τρίμηνο), γεγονός που επιβεβαιώνει -για ακόμη μια φορά- τον μεγαλύτερο βαθμό ευαισθησίας τους στις συνέπειες των οικονομικών δυσκολιών. 


Ρολά κατέβασαν στο πρώτο τρίμηνο και 100 ομόρρυθμες (ΟΕ), 14 ετερόρρυθμες (ΕΕ), εννέα Εταιρείες Περιορισμένης Ευθύνης (ΕΠΕ), τέσσερις μονοπρόσωπες ΕΠΕ, εννέα ανώνυμες (ΑΕ) και ένας συνεταιρισμός.


Όσον αφορά τους λόγους, που οδήγησαν στο λουκέτο, πέραν της προαναφερθείσας

ασύμφορης λειτουργίας για τις 412, τα υπόλοιπα αίτια που δηλώθηκαν ήταν: αλλαγή δραστηριότητας (πέντε), επιμελητηριακής περιφέρειας (έξι), επωνυμίας (μία) και νομικής μορφής (11). Πέντε οδηγήθηκαν σε εκκαθάριση, τρεις έκλεισαν λόγω καταγγελίας, 81 εξαιτίας λύσης, έξι επειδή πτώχευσαν, δύο κατόπιν συγχώνευσης και 94 μετά από συνταξιοδότηση.

Εξαγωγικό άνοιγμα πέρα από τα Βαλκάνια


Στο μεταξύ, πέρα από τα Βαλκάνια και συγκεκριμένα στην κεντρική και δυτική Ευρώπη, «κοιτάζουν» οι επιχειρήσεις, που τώρα εξετάζουν τα εξαγωγικά τους ανοίγματα, σύμφωνα με τα όσα δήλωσαν στη νέα υπηρεσία του ΒΕΘ, «Ο Σύμβουλος του Βιοτέχνη», 62 επιχειρήσεις-μέλη του επιμελητηρίου, οι οποίες εκδήλωσαν ενδιαφέρον για εξαγωγές. 


Συγκεκριμένα, ενώ μέχρι πρότινος η νοτιοανατολική Ευρώπη αποτελούσε την δημοφιλέστερη περιοχή για εξαγωγές, ωστόσο από τους 62 επιχειρηματίες, που συνομίλησαν με το «Σύμβουλο του Βιοτέχνη», έξι στους δέκα ρίχνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη. 


Έπεται η Βόρεια Ευρώπη με 48,6% και η ΗΠΑ με 28,6%. Μικρότερα ποσοστά συγκεντρώνουν η Ασία 17,1% και η ΝΑ Ευρώπη με αντίστοιχο ποσοστό (στη συγκεκριμένη ερώτηση υπήρχε δυνατότητα δύο επιλογών).

Β. Βιλιάρδος - ΥΠΕΡΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗ ΕΞΟΥΣΙΑ;

ΥΠΕΡΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗ ΕΞΟΥΣΙΑ; Μήπως οφείλουν τα δύο μεγάλα κόμματα να οδηγηθούν στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα ή να διασωθούν άμεσα από τον προϋπολογισμό - αφού δεν είναι λογικό να αποφασίζουν για το μέλλον της πατρίδας μας, λόγω της οικονομικής τους κατάστασης;

Πριν από αρκετά χρόνια, σε εντελώς «ανύποπτο» χρόνο, είχαμε επισημάνει το πρόβλημα των ποδοσφαιρικών ομάδων – αναλύοντας τους Ισολογισμούς τους και συγκρίνοντας κάποια μεγέθη τους με τις αμοιβές των αθλητών, καθώς επίσης με αυτές των υπολοίπων «συντελεστών» τους.

Πρόσφατα, αρκετές από τις ομάδες αυτές αδυνατούν πλέον να εξοφλήσουν τις τρέχουσες υποχρεώσεις τους, έχοντας ουσιαστικά χρεοκοπήσει – αποτελώντας ενδεχομένως ένα από τα πολλά «παρεπόμενα» της γενικότερης κρίσης χρέους και δανεισμού της χώρας μας, η οποία «εκτυλίσσεται» εν μέσω μίας «χιονοστιβάδας», η οποία πλήττει όχι μόνο την Ευρώπη, αλλά ολόκληρη τη Δύση.

Αργότερα, είχαμε ασχοληθεί, «εποικοδομητικά και όχι επικριτικά», με το θέμα της υπερχρέωσης των κομμάτων εξουσίας – ένα πολύ πιο σημαντικό γεγονός, αφού μπορεί να προκαλέσει κατά πολύ μεγαλύτερα δεινά στην Ελλάδα, από αυτά κάποιων ομάδων ή μεμονωμένων επιχειρήσεων, για τις οποίες υπάρχει πάντοτε η γνωστή λύση της «δημιουργικής καταστροφής» (η ριζική κατάρρευση δηλαδή ολόκληρου του «σαθρού οικοδομήματος» και η αναβίωση του σε νέες, υγιείς βάσεις).  

Ειδικότερα, όταν ένα κόμμα εξουσίας υπερχρεωθεί, είναι αδύνατον να πάψει να «διαφθείρεται» από τις εγχώρια ή ξένη επιχειρηματική ελίτ, συμπεριλαμβανομένων των τραπεζών και των «αγορών» εν γένει – με αποτέλεσμα να χρεώνει τη χώρα του συνεχώς περισσότερο, αφού αποδέχεται συμβάσεις ή άλλες ιδιαιτερότητες, με εντελώς ασύμφορους όρους. Φυσικά δε είναι πολύ δύσκολο να μην συμβιβάζεται με τους δικούς του πιστωτές ή με τους δανειστές της χώρας του – είτε αυτοί είναι κράτη, είτε χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί.

Στα πλαίσια αυτά, όταν ένα τέτοιο κόμμα προσπαθεί να μας πείσει ότι, η αιτία της «αναδίπλωσης» του (με βάση την οποία θεώρησε ξαφνικά συμφέρουσα την αποδοχή του δεύτερου μνημονίου - των συμβάσεων δηλαδή, των εγγυήσεων και των μέτρων που το συνοδεύουν), ήταν οι καλύτερες συνθήκες δανεισμού που προσφέρθηκαν στην Ελλάδα, μάλλον μας «παραπλανεί» – κάτι που θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς και στην περίπτωση της «αθώωσης» της Siemens, η οποία ανήκει στην ηγετική δύναμη της Ευρωζώνης, στη μη απαίτηση εξόφλησης των πολεμικών επανορθώσεων και σε πολλά άλλα.   

Ανεξάρτητα τώρα από τις αγαθές προθέσεις και από τα εύλογα «τεχνάσματα» των κομμάτων, εμείς οφείλουμε να ασχοληθούμε πάρα πολύ σοβαρά με το θέμα της υπερχρέωσης τους – ειδικά επειδή το πρόβλημα της Ελλάδας, σε αντίθεση με όλες τις άλλες χώρες (με εξαίρεση την Ιταλία), είναι το δημόσιο χρέος. Ο λόγος είναι το ότι, η επίλυση του προβλήματος προϋποθέτει μη εκβιάσιμα και υγιή κόμματα εξουσίας – αφού διαφορετικά είναι φυσιολογικό, ανθρώπινο δηλαδή, «να άγονται και να φέρονται» από όλους αυτούς, από τους οποίους εξαρτάται η κομματική επιβίωση τους. 

ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Χωρίς να υποτιμάμε τα χρέη των υπολοίπων κομμάτων, θεωρούμε σκόπιμο να ασχοληθούμε με τα δύο μεγαλύτερα, αφού είναι τα μόνα που διαχειρίστηκαν τη χώρα μας στο παρελθόν – ενώ διεκδικούν μία αντίστοιχη θέση στο μέλλον. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί εμφανίζει τις οφειλές τους απέναντι στις τράπεζες:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Οι οφειλές των κομμάτων σε ευρώ

ΤΡΑΠΕΖΑ
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΑΣΟΚ
Λήξη Δανείου




Αγροτική
105.000.000
96.800.000
2013
Πειραιώς
15.000.000
5.000.000
2015
Marfin Egnatia

10.000.000
2015




Σύνολο
120.000.000
111.800.000

Πηγή: Υπουργείο εσωτερικών – Απάντηση σε επερώτηση βουλευτών

Τα παραπάνω είναι τα χρέη των δύο κομμάτων εξουσίας μόνο απέναντι στις τράπεζες – ενώ είναι γνωστό ότι οφείλουν επί πλέον αρκετά χρήματα στο προσωπικό τους, στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, στο ΙΚΑ, στο Δημόσιο, στους προμηθευτές τους, στις διαφημιστικές εταιρείες κοκ.

Υποθέτοντας ελεύθερα ότι, όλες οι υπόλοιπες οφειλές τους είναι ανάλογες των τραπεζικών δανείων τους, συμπεραίνουμε πως η ΝΔ χρωστάει περί τα 240 εκ. € συνολικά, ενώ το ΠΑΣΟΚ περί τα 223 εκ. € (επιφυλασσόμενοι φυσικά για το αυθαίρετο της υπόθεσης μας). Και τα δύο κόμματα μαζί λοιπόν οφείλουν ένα ποσόν της τάξης των 463 εκ. € (πιθανότατα πολύ περισσότερα, εάν, με κριτήριο αυτά που συνήθως ισχύουν στις επιχειρήσεις).

ΟΙ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΙ

Συνεχίζοντας, οφείλουμε να ερευνήσουμε τους «Ισολογισμούς» των δύο κομμάτων, έτσι ώστε να διαπιστώσουμε εάν τυχόν είναι ελλειμματικοί (ζημιογόνοι) ή πλεονασματικοί (κερδοφόροι) – αφού δεν είναι τόσο σημαντικό το χρέος, όσο οι δυνατότητες εξυπηρέτησης του, όπως έχουμε τονίσει αρκετές φορές.

(α)  Δαπάνες (έξοδα): Αν και τα κόμματα δεν ακολουθούν το διπλογραφικό λογιστικό σύστημα (προφανώς όχι επειδή δεν μπορούν, αλλά επειδή δεν θέλουν, για να μην ελέγχονται), έχουμε τα εξής - κατά δήλωση τους, όπως αναγράφει η πηγή του Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Έξοδα (δαπάνες) των κομμάτων εξουσίας, χωρίς την εξυπηρέτηση των δανείων (χρεολύσια)

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΔΑΠΑΝΩΝ
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΑΣΟΚ



Αμοιβές - έξοδα προσωπικού
7.293.000
4.158.000
Επιμόρφωση στελεχών
1.397.000
1.974.000
ΔΕΚΟ – Ενοίκια
3.378.000
2.602.000
Μετακινήσεις στελεχών
611.000
5.510.000
Διαφημίσεις - εκδηλώσεις
5.800.000
1.813.000
Γενικά έξοδα (αδιευκρίνιστα)
8.200.000
3.858.000
Ενισχύσεις (αδιευκρίνιστες)
7.034.000
5.621.000
Τόκοι – έξοδα δανείων
6.357.000
6.492.000



Σύνολα
40.070.000
32.028.000
Πηγή: inews.gr

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, τα συγκεκριμένα κόμματα έχουν υπερβολικές, εάν όχι ανεξέλεγκτες δαπάνες λειτουργίας – ενώ τα έξοδα της ΝΔ είναι κατά 25% υψηλότερα από τα έξοδα του ΠΑΣΟΚ (κυρίως λόγω των διαφημίσεων και των εκδηλώσεων για την προβολή θέσεων, όπως αναφέρεται, καθώς επίσης των αδιευκρίνιστων εξόδων!).

Το μέσο επιτόκιο των δανείων τους, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων, φαίνεται να είναι στο 5,3% για τη ΝΔ και στο 5,8% για το ΠΑΣΟΚ (υποθέτοντας ότι αφορούν τα δάνεια του Πίνακα Ι).    

(β)  Έσοδα: Εκτός από τις κρατικές επιχορηγήσεις/επιδοτήσεις, τα κόμματα έχουν και άλλα έσοδα, όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙΙ που ακολουθεί:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙIΙ: Έσοδα  των κομμάτων εξουσίας το 2011

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΕΣΟΔΩΝ
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΑΣΟΚ



Επιχορήγηση
15.050.000
18.040.000
Επιμορφωτική χρηματοδότηση
0
1.768.000
Εισφορές βουλευτών
1.200.000
1.600.000
Εισφορές φίλων του κόμματος
1.500.000
873.700
Οικονομικές εξορμήσεις
0
753.000
Διάφορα
950.000
0









Σύνολα
18.700.000
23.034.700
Πηγή: inews.gr

Τα έσοδα είναι κατά προσέγγιση, ενώ οι ετήσιες επιχορηγήσεις πιθανόν μεγαλύτερες, επειδή ίσως κάποια επί πλέον χρήματα δεν εισήλθαν στα ταμεία των κομμάτων το 2011, λόγω προβλημάτων ρευστότητας του δημοσίου (αφού η συμφωνηθείσα αυξημένη ετήσια επιχορήγηση όλων των κομμάτων, παρά τη de facto πτώχευση της χώρας, είναι περί τα 52.000.000 €).    

(γ)  Τα αποτελέσματα χρήσης: Με κριτήριο τα παραπάνω, τα ετήσια αποτελέσματα των κομμάτων εμφανίζονται στον Πίνακα IV που ακολουθεί:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Αποτελέσματα χρήσης  των κομμάτων εξουσίας το 2011

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΠΑΣΟΚ



Έσοδα
18.700.000
23.034.700
Δαπάνες*
40.070.000
32.028.000



Ζημία χρήσης
-21.370.000
-8.993.300
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος (με στοιχεία της inews.gr).
* Χωρίς χρεολύσια, επιφυλασσόμενοι και για τα δύο κόμματα για την ορθότητα της πηγής μας – ενώ πιθανολογούμε ότι, δεν υπάρχουν (εάν υπήρχαν) «έσοδα διαφθοράς», λόγω της χρεοκοπίας της χώρας.  
   
Όπως φαίνεται από τον Πίνακα IV και τα δύο κόμματα εξουσίας λειτουργούν με τεράστια ελλείμματα (ζημίες) – όπου όμως η ΝΔ έχει σχεδόν τις τριπλάσιες, από ότι το ΠΑΣΟΚ, γεγονός που οφείλει να την προβληματίσει ιδιαίτερα.  

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Για σύγκριση, το (μη βιώσιμο προφανώς) δημόσιο χρέος της Ελλάδας, μετά τη διαγραφή και πριν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, είναι της τάξης των 270 δις € έναντι εσόδων 54 δις € (προβλέψεις 2012, από κρατικό προϋπολογισμό) - άρα στο 500% (πέντε φορές περισσότερα) των συνολικών ετησίων εσόδων”.   

Συνεχίζοντας (μετά την παραπάνω αναφορά στο δημόσιο χρέος της Ελλάδας με πλάγια γράμματα, για λόγους σύγκρισης), όσο καλοπροαίρετος και αν είναι κανείς, οφείλει να αντιμετωπίσει ρεαλιστικά την πραγματικότητα – οπότε μάλλον να συμπεράνει ότι, τα δύο κόμματα εξουσίας δεν είναι απλά υπερχρεωμένα, αλλά υπερχρεοκοπημένα. Αναλυτικότερα τα εξής:

(α) Τα τραπεζικά χρέη τους είναι αδύνατον ποτέ να αποπληρωθούν έντιμα, αφού στη μεν ΝΔ αποτελούν το 641% των ετησίων εσόδων, ενώ στο ΠΑΣΟΚ το 482% των συνολικών εσόδων – αν και εδώ το ΠΑΣΟΚ είναι σε καλύτερη θέση.  

(β)  Τα συνολικά χρέη τους υπολογίζονται στα διπλάσια, ήτοι στα 1.283% των ετησίων εσόδων για τη ΝΔ (σχεδόν 13 φορές τα ετήσια έσοδα της, με μηδέν έξοδα) και στο 969% των ετησίων εσόδων για το ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, είναι κατά πολύ περισσότερα από το 500% της Ελλάδας, το οποίο θεωρείται ως μη βιώσιμο - παρά το ότι η Ελλάδα έχει «αντίκρισμα» (δημόσια περιουσία, υπόγειος πλούτος, γερμανικές επανορθώσεις κλπ.), ενώ τα κόμματα δεν έχουν (ή έχουν ελάχιστο). 

(γ)  Και τα δύο κόμματα λειτουργούν με τεράστιες ζημίες (έλλειμμα), όπου για τη ΝΔ είναι στο 114% των εσόδων της, ενώ για το ΠΑΣΟΚ στο 34% των δικών του εσόδων.

Προφανώς η κατάσταση της ΝΔ είναι κάτι παραπάνω από καταστροφική, γεγονός που σημαίνει ότι, πράγματι ο «ηγέτης» της δεν είχε καμία άλλη λύση, από το να ψηφίσει το «Μνημόνιο ΙΙ», ανεξάρτητα από το πολιτικό κόστος – αφού εάν δεν το ψήφιζε, το κόμμα του δεν θα έπαιρνε καμία επιδότηση και θα χρεοκοπούσε ακαριαία.

Δυστυχώς, φαίνεται πως «υποχρεώθηκε» να οδηγήσει την πατρίδα μας στην καταστροφή, παρά τις αντίθετες τοποθετήσεις του (ότι δήθεν η Ελλάδα ήταν στο χείλος του γκρεμού και δεν ήθελε να την σπρώξει ο ίδιος κλπ.) – αν και  η απελπιστική οικονομική κατάσταση του κόμματος δεν οφείλεται προφανώς στον ίδιο, αλλά στις ηγεσίες του παρελθόντος.     

Στα πλαίσια αυτά, η (ιδιοτελής;) συνεργασία των δύο κομμάτων εξουσίας, τα οποία είναι μάλλον έρμαιο των δανειστών τους, της Γερμανίας, του ΔΝΤ και όλων των υπολοίπων, ο οποίοι επιβουλεύονται την πατρίδα μας, είναι κάτι παραπάνω από αναπόφευκτη – μία σανίδα σωτηρίας και μία αμυδρή ελπίδα για το μέλλον τους, εάν καταφέρουν να παραπλανήσουν τους Πολίτες, να παραμείνουν στην εξουσία (κυβέρνηση συνεργασίας) και να διασώσουν κρυφά, εις βάρος των Ελλήνων, τα υπερχρεοκοπημένα κόμματα τους.       

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η δημιουργική καταστροφή, όποτε εμποδίστηκε «παρεμβατικά» (η περίπτωση της Ιαπωνίας, η οποία δεν επέτρεψε τη χρεοκοπία των τραπεζών της, με αποτέλεσμα να παραμένει είκοσι χρόνια τώρα σε μία ύφεση διαρκείας, από την οποία δύσκολα θα καταφέρει να εξέλθει, είναι χαρακτηριστική), είχε εξαιρετικά αρνητικά αποτελέσματα. Αν και δεν θα έπρεπε κανείς να την χρησιμοποιήσει, σε σχέση με τα πολιτικά κόμματα, έχουμε την άποψη ότι κάτι τέτοιο δεν θα ήταν εντελώς εσφαλμένο – αφού μάλλον δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε, διαπιστώνοντας ανάλογες καταστάσεις, οι οποίες δεν επιτρέπουν αμφιβολίες.

Δυστυχώς για όλους μας, τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν πέσει στην παγίδα του χρέους, από την οποία πολύ σπάνια διαφεύγει κανείς – ειδικά όταν έχουν ξεπεραστεί προ πολλού τα όρια. Εάν συμπεριλάβουμε δε το ότι, σύμφωνα με δηλώσεις των οικονομικών υπευθύνων τους, οι τράπεζες έχουν αυξήσει τα επιτόκια δανεισμού τους στο 8,4% (επιφυλασσόμενοι για την πληροφορία), τότε είναι ίσως θέμα χρόνου η de jure πτώχευση τους.

Στο παράδειγμα της ΝΔ (σχετικά αντίστοιχα και στο ΠΑΣΟΚ), ένα επιτόκιο της τάξης του 8,4% θα σήμαινε τόκους ύψους 10.080.000 € ετησίως – ήτοι πάνω από το 50% των εσόδων της. Εάν δε συνυπολογίσουμε τον περιορισμό των κρατικών επιδοτήσεων, λόγω της προβλεπόμενης μείωσης του εκλογικού ποσοστού της, τότε μόνο οι τόκοι είναι πιθανόν να ξεπεράσουν το 100% των εσόδων της – γεγονός που θα σήμαινε προφανώς μία άνευ προηγουμένου χρεοκοπία της.  

Κατά την άποψη μας λοιπόν, τα δύο αυτά κόμματα οφείλουν να οδηγηθούν άμεσα στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, ορίζοντας σύνδικο πτώχευσης – εάν βέβαια είναι δυνατόν να το «υιοθετήσουν», αφού δεν πρόκειται για επιχειρήσεις (αν και δεν αποτελούν Θεσμούς, αλλά νομικά πρόσωπα ιδιωτικού Δικαίου). Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι λογικό να αποφασίζουν πλέον για το μέλλον της πατρίδας μας, αφού είναι εμφανές ότι, δύσκολα δεν θα υποπέσουν σε σφάλματα (διαφθορά, εκβιασμούς κλπ.), λόγω της κρίσιμης οικονομικής τους κατάστασης.

Φυσικά το γεγονός αυτό δεν είναι ωφέλιμο για την Ελλάδα – η οποία έχει ανάγκη, όσο ποτέ μέχρι σήμερα, από μία ισχυρή ηγεσία. Εν τούτοις, δεν φαίνεται να υπάρχει άλλος δρόμος, ενώ οφείλουμε να είμαστε ρεαλιστές στην αντιμετώπιση των δυσκολιών μας. Εναλλακτικά φυσικά θα μπορούσαν να διασωθούν τα δύο αυτά κόμματα από τους Έλληνες Πολίτες – άμεσα και καθαρά, όσο είναι καιρός ακόμη και πριν καταστρέψουν τη χώρα μας.

Είναι όμως κάτι που θα έπρεπε να αποφασισθεί από τους ίδιους τους Έλληνες – από κανέναν άλλο. Σε καμία περίπτωση όμως αργότερα από την εποχή που διανύουμε, αφού δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν σωστά, εάν υποθέσουμε ότι έχουν τα κατάλληλα στελέχη και τις ικανότητες, κάτω από το βάρος των απίστευτων χρεών και των ανεύθυνων εξόδων λειτουργίας τους.

Με λίγα λόγια, είτε διασώζουν τα κόμματα οι Πολίτες, με την ολοκληρωτική διαγραφή των χρεών τους, είτε τα υποχρεώνουν να κλείσουν αμέσως – αφού οτιδήποτε άλλο θα ήταν ανεύθυνο, εξαιρετικά επικίνδυνο και καταστροφικό για την Ελλάδα.

Φυσικά ελπίζουμε και ευχόμαστε να κάνουμε λάθος εκτιμήσεις, επιφυλασσόμενοι πάντοτε για την ορθότητα των στοιχείων που έχουμε - αφού δεν μπορούμε δυστυχώς να τα «διασταυρώσουμε», όπως θα θέλαμε, επειδή τα κόμματα φαίνεται να εμποδίζουν τον οικονομικό τους έλεγχο από την Πολιτεία.  

Αθήνα, 10. Απριλίου 2012

Β. Βιλιάρδος - Η ΥΠΕΡΦΙΑΛΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ

Η ΥΠΕΡΦΙΑΛΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ: Δυστυχώς, τα προβλήματα της Ελλάδας δεν είναι κυρίως οικονομικά, ενώ ένοχος για τα δεινά της δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια ή/και η ανικανότητα των πολιτικών της - αφού η χώρα μας υπέφερε ανέκαθεν από ξενομανείς, αδύναμους «Δούρειους Ίππους» στο εσωτερικό της

Τον τελευταίο αιώνα το μεγαλύτερο μέρος των βιομηχανικών χωρών του πλανήτη βυθίστηκε τέσσερις συνολικά φορές σε σοβαρότατες οικονομικές υφέσεις μεγάλης διάρκειας, οι οποίες διακρίνονταν από μία αυξανόμενη, δύσκολα διαχειρίσιμη ανεργία: οι Η.Π.Α. τη δεκαετία του 1930, η δυτική ανεπτυγμένη Ευρώπη το ίδιο χρονικό διάστημα, η δυτική Ευρώπη ξανά τη δεκαετία του 1980 και, τέλος, η Ιαπωνία μετά το 1990. Δύο από τις οικονομικές καταρρεύσεις, αυτή της Ευρώπης το 1980 και της Ιαπωνίας το 1990, σκέπασαν εκ των προτέρων, με τη μακρόχρονη και οδυνηρή σκιά τους, τη μελλοντική ανάπτυξη της οικονομίας – εμποδίζοντας την ομαλή διαδικασία εξυγίανσης.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις διαπιστώνεται πως όταν η Ευρώπη ή η Ιαπωνία επιστρέφουν σε πορεία ανάπτυξης, ανάλογη της επικρατούσας πριν από την εκάστοτε ύφεση, το επιτυγχάνουν μετά από αρκετές δεκαετίες – εάν φυσικά τα καταφέρουν. Η βασική αιτία αυτής της «συμπεριφοράς» είναι οι «παρεμβάσεις» στην ελεύθερη αγορά, με τις οποίες εμποδίζεται η «δημιουργική καταστροφή» - η ολοκληρωτική κατάρρευση δηλαδή του παλαιού, έτσι ώστε να λειτουργήσει το νέο σε καινούργιες βάσεις.       

Όσον αφορά την Ιαπωνία το 1990, δεν κατάφερε ακόμη να επιστρέψει στην ομαλότητα, αφού δεν ξέφυγε από τη βαθιά ύφεση. Στην περίπτωση δε της Ευρώπης, στο τέλος της δεκαετίας του 1930, δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα επακολουθούσε, εάν η οικονομική κρίση δεν είχε τοποθετηθεί στο περιθώριο, από την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία και τη μετατροπή της ηπείρου σε ένα αιματηρό πεδίο μάχης”.             
  
Ανάλυση

Η Ευρώπη ευρίσκεται αντιμέτωπη, αφενός με το μονοπωλιακό καπιταλισμό των Η.Π.Α., ο οποίος έχει στη διάθεση του πανίσχυρα «επιθετικά όπλα» (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ, Wall Street, hedge funds κλπ.), αφετέρου με τον απολυταρχικό καπιταλισμό, ο οποίος επικρατεί σε πολλές από τις παραγωγικά ισχυρές, «ασύμμετρα» αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη (Κίνα κλπ.).

«Ελλοχεύει» δε ένας επί πλέον κίνδυνος στο εσωτερικό της, προερχόμενος από τις επεκτατικές βλέψεις της Γερμανίας, η οποία συμπεριφέρεται ηγεμονικά – ενώ κερδίζει «βασιλικά» από την Ελληνική κρίση, τόσο από την υποτίμηση του ευρώ, όσο και από τόκους (δανείζεται με το χαμηλότερο επιτόκιο της ιστορίας της, αποκομίζοντας παράλληλα τεράστιους τόκους από τα δάνεια της προς την Ελλάδα, ενώ απολαμβάνει «τη μερίδα του λέοντος» από τους επενδυτές).

Το νεωτεριστικό ευρωπαϊκό «κοινωνικό οικοδόμημα» τώρα, η Ευρωζώνη δηλαδή, ένα σύνολο από πλούσιες, δημοκρατικές, πολιτισμένες και ανεξάρτητες μεταξύ τους χώρες, απειλείται από πάρα πολλές πλευρές - αποτελώντας μεταφορικά το «χρυσόμαλλο δέρας». Η σημερινή κρίση χρέους δε απέδειξε ακόμη μία φορά ότι, μία νομισματική ένωση δεν μπορεί να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα, εάν δεν εξελιχθεί σε μία οικονομική και πολιτική ένωση.

Ειδικότερα, μετά την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, οι οικονομίες των κρατών της Ευρωζώνης ακολούθησαν διαφορετικές κατευθύνσεις – με κάποιες από αυτές (Γερμανία, Ολλανδία, Φιλανδία) να κερδίζουν σημαντικά σε ανταγωνιστικότητα, εις βάρος ή σε σύγκριση με κάποιες άλλες (Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα κλπ.).

Πριν τη νομισματική ένωση, οι ελλειμματικές χώρες είχαν τη δυνατότητα να ρυθμίζουν τις οικονομίες τους, υποτιμώντας συνήθως τα νομίσματα τους – ενώ «ειδοποιούνταν» από τις αγορές για τα λάθη τους, μέσω των επιτοκίων δανεισμού τους, τα οποία αυξάνονταν.  

Σήμερα, επειδή το κοινό νόμισμα δεν επιτρέπει τέτοιου είδους ενέργειες, ενώ δεν υπήρξε τα δέκα τελευταία χρόνια μηχανισμός προειδοποίησης, τα δημόσια χρέη έφτασαν σε ανεξέλεγκτα υψηλά επίπεδα (εκτός Ευρωζώνης θα ήταν αδύνατη η επιβίωση με δημόσιο χρέος υψηλότερο του 80% του ΑΕΠ), με αποτέλεσμα κάποια κράτη να υποχρεώνονται σε καταστροφικά για την κοινωνική συνοχή προγράμματα λιτότητας - χωρίς να είναι βέβαια ότι θα αποδώσουν έστω τα ελάχιστα αναμενόμενα.

Σε κάθε περίπτωση η ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση, η μη συμμετρική δηλαδή κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών στον πλανήτη (Πίνακας Ι), σε συνδυασμό με την ευρωπαϊκή ασυμμετρία (μη ισορροπημένη κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων εντός της Ευρωζώνης), συνιστούν τα δύο μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Κυριότερες πλεονασματικές – ελλειμματικές χώρες σε δις $ το 2010

Α/Α
Χώρα
Ισοζύγιο
Α/Α
Χώρα
Ισοζύγιο






1
Κίνα
272,5
1
Η.Π.Α.
-561,1
2
Ιαπωνία
166,5
2
Ισπανία
-66,7
3
Γερμανία
162,3
3
Ιταλία
-62,0
4
Ρωσία
68,8
4
-56,4
5
Νορβηγία
60,2
5
Γαλλία
-53,3
* Το έλλειμμα στο ισοζύγιο της χώρας, αποτέλεσμα της λεηλασίας της εκ μέρους του ΔΝΤ, υπολογίζεται στα 79,2 δις $ - ένα εξαιρετικά ανησυχητικό σημάδι, σε συνδυασμό με τη φούσκα ακινήτων. 
Πηγή: The World Factbook
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος     

Όπως φαίνεται λοιπόν από τον Πίνακα Ι, οι πλεονασματικές οικονομίες (αριστερά), οι οποίες αναπτύσσονται ουσιαστικά εις βάρος των ελλειμματικών (δεξιά), είναι αυτές οι οποίες απειλούν σήμερα τον πλανήτη – όπως επίσης η Γερμανία την Ευρωζώνη.         

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ Η.Π.Α.

Ειδικά όσον αφορά την Ευρώπη, θεωρούμε πως είναι αδύνατον να ξεφύγει από την κρίση, εάν δεν ακολουθήσει η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση – εάν δεν ενωθεί δηλαδή δημοσιονομικά, οικονομικά και πολιτικά, κατά το παράδειγμα των Η.Π.Α. Χωρίς να επεκταθούμε στις δυνατότητες ή μη ενός τέτοιου ενδεχομένου, αφού δεν είναι σε καμία περίπτωση «μονοσήμαντες» (οφείλουν να εξετασθούν όχι μόνο οικονομικά, αλλά εθνολογικά κλπ.), θεωρούμε σκόπιμη την παράθεση δύο διαφορετικών στρατηγικών, με τις οποίες οι Η.Π.Α. αντιμετώπισαν το πρόβλημα της υπερχρέωσης των Πολιτειών τους, στο δρόμο για την πλήρη ενοποίηση τους.

(α) Ο A.Hamilton, το 1789 (υπουργός οικονομικών του πρώτου προέδρου των Η.Π.Α. G.Washington, στον οποίο πιστώνεται επίσης η οικοδόμηση του τραπεζικού συστήματος):

Πριν από περίπου 220 χρόνια, το 1789, υπήρξε η πρώτη και η τελευταία διάσωση δεκατριών Πολιτειών των Η.Π.Α., από την τότε ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Η Washington ανέλαβε τα δημόσια χρέη των παραπάνω Πολιτειών, τα οποία είχαν δημιουργηθεί για να καλύψουν το κόστος του πολέμου ανεξαρτησίας εναντίον της Μ. Βρετανίας.

Έναντι αυτών, η ομοσπονδιακή κεντρική κυβέρνηση απαίτησε και έλαβε, με το καινούργιο Σύνταγμα, το αποκλειστικό δικαίωμα στην είσπραξη των εισαγωγικών δασμών – οι οποίοι, εκείνη την εποχή, αποτελούσαν μία από τις σημαντικότερες πηγές δημοσίων εσόδων. Τα μισά περίπου από τα έσοδα αυτά χρησιμοποιήθηκαν για την εξόφληση των χρεών των δεκατριών Πολιτειών – με αποτέλεσμα να εξυγιανθούν και να διασωθούν.

Ο Hamilton λειτούργησε με αυτόν τον δραστικό τρόπο, επειδή δεν επιθυμούσε να δημιουργήσει πρόβλημα στην εικόνα (image) των Η.Π.Α. και στην εμπιστοσύνη του υπόλοιπου πλανήτη απέναντι στο νέο κράτος. Στα πλαίσια αυτά, ήθελε να αποφύγει με κάθε τρόπο να ζημιώσει τους ιδιώτες δανειστές. Κατά την άποψη του, όταν πληρώνονται τα χρέη, τότε απολαμβάνει ο οφειλέτης μελλοντικά καλύτερες συνθήκες χρηματοδότησης από τους δανειστές του.

Το γεγονός αυτό αυξάνει τη δημοσιονομική ευελιξία μίας χώρας, λειτουργεί θετικά στην είσπραξη των φόρων (όταν δεν πληρώνει το κράτος, δεν πληρώνεται και από τους Πολίτες του), ενώ πολλαπλασιάζει τις πηγές εσόδων της – με αποτέλεσμα να μπορεί να καλύπτει μεγαλύτερες δημόσιες δαπάνες, επενδύοντας προς όφελος των πολιτών της. 

(β)  Η δεκαετία του 1830: Μεταξύ των ετών 1820 και 1830 υπερχρεώθηκαν αρκετές Πολιτείες των Η.Π.Α. – αυτή τη φορά για τη χρηματοδότηση των μεγάλων έργων υποδομής, τα οποία είχαν θεωρηθεί απαραίτητα. Οι δανειστές τους τώρα, ενθυμούμενες τις ενέργειες του Hamilton, ζήτησαν να εξοφληθούν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση – όπου όμως το Κογκρέσο αρνήθηκε να αναλάβει τα χρέη των Πολιτειών.

Εκτός αυτού, με απώτερο στόχο να διασφαλιστούν οι Πολιτείες μελλοντικά από την υπερχρέωση, ψηφίσθηκε ένας νόμος στις Η.Π.Α., ο οποίος υποχρέωνε τις Πολιτείες να απαγορεύσουν συνταγματικά τη δημιουργία ελλειμμάτων στους προϋπολογισμούς τους (κάτι ανάλογο με το σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας που προωθείται σήμερα στην Ευρώπη). Η κυβέρνηση είχε λοιπόν τότε «διαφυλάξει το κύρος της» της, αναγκάζοντας τις Πολιτείες να καταλάβουν ότι, δεν θα συνέχιζε να διευκολύνει ή να στηρίζει τον τρόπο, με τον οποίο διαχειρίζονταν τα οικονομικά τους.

Με κριτήριο τις παραπάνω εμπειρίες των Η.Π.Α. συμπεραίνουμε ότι, η πορεία προς την ενοποίηση μίας ηπείρου, προς τη δημιουργία δηλαδή ενός ομοσπονδιακού κράτους, αποτελούμενου από ανεξάρτητες Πολιτείες, χαρακτηρίζεται από δύο διαδοχικά βήματα: Κατ’ αρχήν εξασφαλίζεται η διάσωση των επί μέρους κρατών από ένα κοινό ταμείο, έτσι ώστε να μην δημιουργηθούν προβλήματα και εθνικές διαμάχες - ενώ στη συνέχεια τα κράτη υποχρεώνονται να διαχειριστούν μόνα τους τα οικονομικά τους, χωρίς να υπολογίζουν σε μία δεύτερη διάσωση τους από το κοινό ταμείο.

Στην περίπτωση της Ευρωζώνης όμως και της Ελλάδας, η οποία «απαίτησε» πρώτη τη διάσωση της από το κοινό ταμείο, τα πράγματα λειτούργησαν διαφορετικά – γεγονός που μας κάνει να αμφιβάλλουμε, σε σχέση με τις προοπτικές μίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Σε ένα πρώτο στάδιο και με πολλές δυσκολίες, αποφασίσθηκε η δανειοδότηση της χώρας μας από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ – το οποίο δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να συμμετέχει. Έναντι της δανειοδότησης αυτής δεν απαίτησε τότε η Κομισιόν από την Ελλάδα την εξασφάλιση της αποπληρωμής του δανείου, μέσω της εκχώρησης κάποιων φόρων, αλλά ζητήθηκε απλά η αναδιάρθρωση της οικονομίας της, κατά τα πρότυπα της διαχείρισης των κρίσεων των αναπτυσσομένων οικονομιών από το ΔΝΤ – ένα κρίσιμο σφάλμα.

Επίσης, δεν δόθηκε η δυνατότητα στην Ελλάδα να εξοφλήσει το δάνειο με εφικτές ετήσιες δόσεις (χρεολύσια) και με χαμηλό επιτόκιο - οπότε δεν εξασφαλίσθηκε η εμπιστοσύνη στη διαχείριση ή/και στη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους ούτε από τις αγορές, ούτε από τους Ευρωπαίους εταίρους, ούτε από τους ίδιους τους Έλληνες. 

Στη συνέχεια, όταν το πρώτο πρόγραμμα δεν λειτούργησε, η Ελλάδα δεν υποχρεώθηκε να αναλάβει μόνη της τις ευθύνες της, όπως συνέβη σε δεύτερο στάδιο στις Η.Π.Α., αλλά να υποθηκεύσει τη δημόσια περιουσία της και να «δημεύσει» την ιδιωτική, έναντι ενός δεύτερου δανείου – να μετατραπεί δηλαδή σε προτεκτοράτο της Ευρωζώνης, με την εγκατάσταση μίας σκιώδους διακυβέρνησης (Τρόικα) και όχι σε μία ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Πολιτεία.

Το αποτέλεσμα ήταν (είναι) φυσικά να δημιουργηθούν μεγάλες εχθρότητες και αντιπαλότητες, μεταξύ των κύριων συντελεστών της όλης διαδικασίας: της Γερμανίας από τη μία πλευρά, η οποία θεωρεί ότι αναλαμβάνει το κύριο μέρος της ελληνικής χρηματοδότησης και της Ελλάδας από την άλλη πλευρά, η οποία έχει την άποψη ότι οδηγήθηκε σκόπιμα στη χρεοκοπία, με στόχο, μεταξύ άλλων, να αποτελέσει το «παράδειγμα προς αποφυγή» για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης - έτσι ώστε να «ηγεμονεύσει» της ένωσης η Γερμανία.

Παράλληλα, η Ευρωζώνη ανάγκασε τους ιδιώτες δανειστές της Ελλάδας να αποδεχθούν τη διαγραφή μέρους των οφειλών της, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το ρίσκο των επενδύσεων σε ομόλογα δημοσίου – γεγονός που έχει οδηγήσει πολλές άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ σε μεγάλα προβλήματα, τα οποία πολύ δύσκολα θα επιλυθούν (εάν απαιτήσουν να παραμείνουν ελεύθερες, μη αποδεχόμενες την ηγεμονία της Γερμανίας).

Ολοκληρώνοντας, παρά το ότι αυτή τη στιγμή η Γερμανία απολαμβάνει ιδανικές συνθήκες δανεισμού της οικονομίας της, προσελκύοντας τη μερίδα του λέοντος των επενδυτών τόσο στα ομόλογα, όσο και στις επιχειρήσεις της, ο κίνδυνος να χάσει πάρα πολλά χρήματα (απαιτήσεις 500 δις € της Bundesbank από την ΕΚΤ, συμμετοχή σε ένα διαρκώς αυξανόμενο κοινό ταμείο διάσωσης όπως το EFSF, πιστώσεις των γερμανικών επιχειρήσεων στον ευρωπαϊκό νότο κλπ.), καθώς επίσης να διαλυθεί η Ευρωζώνη, γίνεται καθημερινά όλο και πιο μεγάλος.  

Η ΕΛΛΑΔΑ

Η χώρα μας είναι μία από τις λίγες εναπομείναντες μικτές οικονομίες παγκοσμίως - όπου μικτή θεωρείται μία οικονομία, στην οποία το δημόσιο διαθέτει σημαντικές δικές του επιχειρήσεις, ιδίως τις κοινωφελείς (ύδρευσης, ηλεκτρισμού κλπ.), τις μονοπωλιακές κερδοφόρες (τυχερά παιχνίδια κοκ.) και τις στρατηγικές (λιμάνια κα.), παράλληλα με τους ιδιώτες, οι οποίοι κατέχουν όλες τις υπόλοιπες.

Αφενός μεν λοιπόν αποτελεί στόχο των μεγάλων πολυεθνικών, στα πλαίσια των επεκτατικών τους εξαγορών (ιδιωτικοποιήσεων), αφετέρου των Η.Π.Α. - οι οποίες τη χρησιμοποίησαν για την απόβαση τους στην Ευρωζώνη, με τη βοήθεια του ΔΝΤ. Επίσης της Γερμανίας, η οποία ανέκαθεν αναζητούσε το ιδανικό υποψήφιο θύμα, για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης – έτσι ώστε να υποκύψουν στις επεκτατικές της βλέψεις φοβούμενες ότι, σε περίπτωση άρνησης τους να υποταχθούν, θα υπέφεραν τα δεινά της Ελλάδας. 

Περαιτέρω, το πρόβλημα της Ελλάδας (της Ιταλίας επίσης) είναι το υψηλό δημόσιο χρέος της, σε αντίθεση με όλες τις άλλες «δυτικές» χώρες, στις οποίες υποφέρει ο ιδιωτικός τομέας. Το χρέος αυτό οφείλεται στη κακοδιαχείριση εκ μέρους των τελευταίων κυβερνήσεων της, στα μεγάλα έργα υποδομής, ιδιαίτερα σε αυτά που έγιναν για τους Ολυμπιακούς αγώνες, στα εξοπλιστικά της προγράμματα, στη λαθρομετανάστευση, στις αυξημένες δαπάνες και στα μειωμένα έσοδα του δημοσίου – σαν αποτέλεσμα κυρίως της δραστηριοποίησης των εμπορικών πολυεθνικών, οι οποίες καταστρέφουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και μειώνουν τη φορολογική βάση των χωρών που τοποθετούνται, με τη βοήθεια της φοροαποφυγής.

Το δημόσιο χρέος βέβαια είναι πιο εύκολο στην επίλυση του από το ιδιωτικό – αφού απαιτείται απλά και μόνο αύξηση των εσόδων και μείωση των δαπανών. Δυστυχώς όμως, η τελευταία ελληνική κυβέρνηση επέτρεψε την είσοδο του ΔΝΤ στη χώρα – με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί σε μία εγκληματική υφεσιακή πολιτική η οποία, αντί να μειώσει το δημόσιο χρέος της σε σχέση με το ΑΕΠ, το αύξησε από 115% το 2008 στα περίπου 160% τέλη του έτους, μετά την περιβόητη διαγραφή (με την οποία πυροβολήσαμε τα πόδια μας).  

Σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν ποτέ τόσο το δημόσιο χρέος, όσο ο ανέκαθεν ασθενής ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας της – ειδικά οι εξαιρετικά χαμηλές εξαγωγές της (Πίνακας ΙΙ), οι οποίες έπαψαν ουσιαστικά να αυξάνονται, όταν άρχισε να αναπτύσσεται ο τουρισμός.  

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Μεγέθη 2011 (εκτιμήσεις) σε δολάρια

Μεγέθη
Ελλάδα
Ολλανδία
Αυστρία




Εργαζόμενοι
4.972.000
7.785.000
3.663.000
ΑΕΠ (ονομαστικό) σε δις $
312,00
858,30
351,40
Κατά κεφαλή εισόδημα
27.600
42.300
41.700
Δημόσιο χρέος / ΑΕΠ*
165,40%
64,40%
72,10%
Εξαγωγές σε δις $
26,64
575,90
180,70
Εισαγωγές σε δις $
65,79
514,10
183,10
Εμπορικό Ισοζύγιο
-39,15
81,80
-2,40
Εξωτερικό χρέος
583,3
2.655,0
883,50
Πηγή: World Factbook   
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, στον οποίο συγκρίνεται η Ελλάδα με χώρες σχετικού μεγέθους, εάν το ΑΕΠ της ήταν αντίστοιχο της Ολλανδίας, με κριτήριο τον αριθμό των εργαζομένων, τότε το ύψος του θα διαμορφωνόταν στο 550 δις $ - οπότε το δημόσιο χρέος των 480 δις $ (πριν τη διαγραφή), θα αποτελούσε το 87% του ΑΕΠ. Οι εξαγωγές της δε, πάντα σε σχέση με την Ολλανδία, θα έπρεπε να ήταν στα 367 δις $ - από το αμελητέο σημερινό μέγεθος των 26,64 δις $.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, διαπιστώνουμε από τον ίδιο Πίνακα ΙΙ, το πολύ χαμηλό συγκριτικά εξωτερικό χρέος της Ελλάδας – σχεδόν πέντε φορές χαμηλότερο από αυτό της Ολλανδίας και μιάμιση φορά από αυτό της μικρότερης σε πληθυσμό Αυστρίας (στο 187% του ΑΕΠ, όταν της Ολλανδίας είναι στο 310% και της Αυστρίας στο 252%).         

Εάν λοιπόν η Ελλάδα καταφέρει να αλλάξει την πολιτική που της επιβλήθηκε από το ΔΝΤ και τη Γερμανία, επιλέγοντας μία ικανή πολιτική ηγεσία, το μικρό ιδιωτικό χρέος της, σε συνδυασμό με τη μεγάλη δημόσια περιουσία της (επιχειρήσεις, ακίνητα, οικόπεδα κλπ.), καθώς επίσης με τον ανεκμετάλλευτο υπόγειο πλούτο και τις πολεμικές επανορθώσεις που της οφείλει η Γερμανία (υπολογίζονται μεταξύ 165 δις € από την κεντρική της τράπεζα και 560 δις € από Γάλλους οικονομολόγους), θα μπορούσε να την οδηγήσει με σχετική ευκολία στην έξοδο από την κρίση.

Ολοκληρώνοντας, το πλεονέκτημα των χωρών με χαμηλό συνολικό χρέος, όπως η Ελλάδα, είναι η δυνατότητα του ιδιωτικού τομέα να χρεωθεί - μεταξύ άλλων για να δανείσει (τράπεζες), για να επενδύσει (επιχειρήσεις) και για να καταναλώσει (νοικοκυριά). Φυσικά απαραίτητη προϋπόθεση είναι η δημιουργία ενός σωστού φορολογικού-επενδυτικού περιβάλλοντος, η εγκατάσταση ενός Κράτους Δικαίου, καθώς επίσης η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των Πολιτών στην Πολιτεία – μέσα από την εύρεση και την παραδειγματική τιμωρία όλων αυτών, οι οποίοι οδήγησαν την πατρίδα μας στα νύχια του ΔΝΤ και στη χρεοκοπία.   

Στα πλαίσια αυτά, εάν για παράδειγμα χρεωνόταν (δανειζόταν) ο ιδιωτικός τομέας της Ελλάδας (167% του ΑΕΠ χρέος), κατά 100%, φτάνοντας στο ύψος του ιταλικού ιδιωτικού χρέους (257%), τότε θα μειωνόταν μακροπρόθεσμα, με τις κατάλληλες κινήσεις (επενδύοντας στις επιχειρήσεις και τα ακίνητα του δημοσίου, για παράδειγμα), το δημόσιο χρέος στα 67% - με το συνολικό να παραμένει ως έχει.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Δυστυχώς, τα προβλήματα της Ελλάδας δεν είναι κυρίως οικονομικά – ενώ «ένοχος» για την κατάσταση της δεν είναι μόνο η πολιτική ανικανότητα, η ανεπάρκεια και η διαφθορά των δημοσίων «λειτουργών» της. Μεταξύ άλλων, η Ελλάδα υπέφερε ανέκαθεν από ξενομανείς, αδύναμους Δούρειους Ίππους στο εσωτερικό της – σε σημείο που πολύ συχνά να μην μπορούμε να κατηγορήσουμε τρίτους για τα δεινά της, αλλά ορισμένους από τους ίδιους τους Πολίτες της.

Σε σχέση με τα παραπάνω, η «πρωτοβουλία» ενός Έλληνα να εκδώσει σήμερα ένα πολύ παλαιό βιβλίο του στα γερμανικά (γράφτηκε πριν από περίπου 37 χρόνια), με τον τίτλο «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας», παρέχοντας ταυτόχρονα συνεντεύξεις σε έντυπα της ηγετικής δύναμης της Ευρωζώνης, μάλλον εξευτελιστικές για την Ελλάδα, είναι πολύ δύσκολο να χαρακτηρισθεί – εάν δεν θέλει κανείς να τον κατηγορήσει άδικα για ανοησία και για πνευματική ανεπάρκεια (πόσο μάλλον για προσπάθεια απόκτησης δόξας ή/και χρημάτων, εις βάρος της πατρίδας του – ειδικά όταν ο ίδιος αναφέρει ότι, πάντοτε πληρωνόταν για τις «υπηρεσίες» του, ακόμη και αν τις παρείχε για ευχαρίστηση του).

«Το βιβλίο είναι οδυνηρό για έναν Έλληνα», αναφέρει ο ίδιος ο συγγραφέας, τον οποίο ευχόμαστε να (εκ)τιμήσουν οι Έλληνες, στον επίλογο της γερμανικής έκδοσης. «Ισχύει», θριαμβολογεί το γερμανικό έντυπο “Die Presse”, αφού κατά τον συγγραφέα «Ο Έλληνας δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, ζει δύο φορές πάνω από τις δυνατότητες του (εδώ απορεί κανείς, γνωρίζοντας ότι το ιδιωτικό χρέος των Ελλήνων είναι το χαμηλότερο στη Δύση), υπόσχεται τα τριπλά από αυτά που μπορεί να κρατήσει, γνωρίζει τέσσερις φορές περισσότερα, από αυτά που έχει σπουδάσει, παριστάνει δηλαδή τον παντογνώστη κλπ. κλπ.».

Ο συμπατριώτης μας γράφει περαιτέρω ότι, οι Έλληνες πάσχουν από ένα εθνικό σύμπλεγμα κατωτερότητας, το οποίο προέρχεται αφενός μεν από τους μύθους και το ένδοξο παρελθόν της χώρας τους, αφετέρου από τη σύγκρισή της με την Ευρώπη - μία σύγκριση η οποία, κατά τον ίδιο, είναι οδυνηρή για την Ελλάδα. «Ποτέ δεν θέλησαν οι νεοέλληνες να αναλάβουν τις ευθύνες τους», συνεχίζει απτόητος, «Πάντοτε κάποιος άλλος ήταν ο ένοχος: η CIA, το ΝΑΤΟ…» - σήμερα η Γερμανία και η Ευρωζώνη, συμπληρώνει το έντυπο.

Αν και δεν μπορούμε να μην συγχαρούμε τη χώρα-πατρίδα του Goebbels για την ευρηματικότητα της να εκδώσει αυτό το βιβλίο σήμερα και να πείσει αυτό το συγγραφέα να δώσει συνεντεύξεις για τους «συμπλεγματικούς» Έλληνες, καθώς επίσης για την ικανότητα της να εκβιάζει (υπενθυμίζουμε τους φακέλους Siemens με τους πολιτικούς «άνδρες» και με τα κόμματα που χρηματίσθηκαν, με αποτέλεσμα να είναι «εκβιαστέα», την πρόσφατη απόφαση Ελληνικού δικαστηρίου να αθωώσει το Focus με την προσβλητική φωτογραφία της Αφροδίτης, την τοποθέτηση της γερμανικής κυβέρνησης για τις πολεμικές επανορθώσεις, οι οποίες ποτέ δεν απαιτήθηκαν επίσημα από την Ελλάδα κλπ.), έχουμε την άποψη ότι, δεν θα είναι τελικά προς όφελος της – γεγονός που θα αποδειχθεί στο απώτερο μέλλον.

Ειδικότερα, μέχρι στιγμής οι περισσότεροι συμμετέχοντες στην Ευρωζώνη έχουν ταχθεί υπέρ του Ευρώ, εξετάζοντας το «θέμα» από οικονομικής πλευράς. Εάν όμως αρχίσει να εξετάζεται από άλλες πλευρές, όπου αυτόματα θα συνδεθεί με τις ηγεμονικές βλέψεις, με τον εθνικισμό και με την απίστευτη αλαζονεία της (πρωσικής) Γερμανίας, η διάλυση της Ευρωζώνης, η (ελεγχόμενη ευχόμαστε) «συλλογική επιστροφή» στα εθνικά νομίσματα και η (ακόμη μία φορά) απομόνωση της χώρας του Goethe, δεν είναι απίθανο να συμβεί.  

Κλείνοντας, συντασσόμενοι με την άποψη ενός άλλου Έλληνα, ο οποίος δεν ανήκει στο χώρο της «υπερφίαλης διανόησης», θα θέλαμε να τονίσουμε με τη σειρά μας ότι, δεν μας εκπροσωπούν αυτοί οι πολιτικοί και αυτοί οι συμπλεγματικοί δήθεν διανοούμενοι – όπως συμβαίνει και με τους σημερινούς Γερμανούς που έχουν «αποκηρύξει» τους ναζί (την τότε πολιτική ηγεσία τους δηλαδή), οι οποίοι τους «ανάγκασαν» να στείλουν στα κρεματόρια εκατομμύρια αθώους, καθώς επίσης να αιματοκυλίσουν μία ολόκληρη ήπειρο (λαμβάνοντας ως «ανταμοιβή» από όλους εμάς τους Ευρωπαίους τη διαγραφή μεγάλου μέρους των χρεών τους, την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των υπολοίπων με χαμηλά επιτόκια, καθώς επίσης με δόσεις, συνδεδεμένες με την ανάπτυξη των εξαγωγών τους!).

Επίσης ότι, κάποια στιγμή θα καταφέρουμε, όπως και οι Γερμανοί, να απελευθερωθούμε από τους δικούς μας ναζί, οι οποίοι μας εξευτελίζουν διεθνώς, λεηλατούν την πατρίδα μας, δεν μας επιτρέπουν να διατηρήσουμε την αξιοπρέπεια μας και μας κρατούν δέσμιους, για πάνω από τριάντα χρόνια – ελπίζοντας ότι μέχρι τότε δεν θα αιματοκυλήσουν την Ελλάδα, όπως οι τότε «πολιτικοί ηγέτες» των Γερμανών αιματοκύλησαν τον πλανήτη. Σύμφωνα δε με αυτά που έγραψε ένας άλλος Έλληνας, 

Με ονειρικές υποθέσεις ή χωρίς, είναι εξωφρενικός παραλογισμός, είναι αυτοκτονία να αναθέτουμε στους αυτουργούς της καταστροφής να μας σώσουν από την καταστροφή. Η στοιχειώδης λογική αυτοάμυνας σήμερα επιβάλλει να παραμεριστεί το υπάρχον πολιτικό προσωπικό της χώρας, να εξαφανιστεί από το δημόσιο βίο. Όλοι, χωρίς εξαίρεση.

Γιατί και οι θεωρούμενοι ως καλοί, ως αδιάφθοροι, συνεργάστηκαν. Ανέχθηκαν, δεν κατήγγειλαν……Στερούμαστε την οποιαδήποτε θεσμική δυνατότητα να αποκαταστήσουμε ένα δημοκρατικό, λειτουργικό, έντιμο κράτος. Δεν ζητάμε οίκτο, ούτε να μας υποκαταστήσουν άλλοι στις ευθύνες μας. Ζητάμε απλώς να πληροφορηθούν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ότι, το 91% του λαού μας απορρίπτει αυτούς που οι ηγέτες της ΕΕ συναντούν σαν «εκπροσώπους» μας”.

Κάποια στιγμή λοιπόν οι Έλληνες θα πάψουν να φοβούνται, θα σταματήσουν να ελπίζουν στον «από μηχανής Θεό», θα αποκτήσουν τις θεσμικές δυνατότητες και θα ανακτήσουν την ελευθερία τους, υπερασπιζόμενοι την πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη πατρίδα τους, από τους πάσης φύσεως «σφετεριστές» της - ειδικά από εκείνους τους «συμπατριώτες» τους, οι οποίοι την διασύρουν, αδικαιολόγητα και ανερυθρίαστα, στη διεθνή κοινότητα. Άλλωστε, όπως είπε ο Αριστοτέλης, «το κύριο γνώρισμα του Πολίτη, είναι η συμμετοχή του στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας» - γεγονός που οφείλει να επιδιωχθεί άμεσα, από όλους εμάς τους Έλληνες Πολίτες.  

ΥΓ: Καλό Πάσχα σε όλους, με αισιοδοξία για το μέλλον, με υγεία και με ευτυχία, ευχόμενοι να επιτύχουμε τη «διακομματική» ένωση και την αλληλεγγύη όλων των Ελλήνων, κάτω από τους κοινούς εθνικούς στόχους της λειτουργίας ενός Κράτους Δικαίου με ικανή διοίκηση, της απελευθέρωσης, της ανεξαρτησίας και της ανάπτυξης της οικονομίας μας, με τις δικές μας δυνάμεις.        
 
Αθήνα, 08. Απριλίου 2012