Ἐγὼ τώρα ἐξαπλώνω ἰσχυρὰν δεξιὰν καὶ τὴν ἄτιμον σφίγγω πλεξίδα τῶν τυράννων δολιοφρόνων . . . . καίω τῆς δεισιδαιμονίας τὸ βαρὺ βάκτρον. [Ἀν. Κάλβος]


****************************************************************************************************************************************

.

.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΠΟΧΗΣ

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΠΟΧΗΣ
ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κείμενα του Παν. Μαρίνη δημοσιευμένα μεταξύ Σεπτεμβρίου 2016 και Απριλίου 2017.
******************************************************

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ - ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα

.

.
ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ - κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ

ΤΟ ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ
κλικ στην εικόνα
****************************************************************************************************************************************

TO SALUTO LA ROMANA

TO SALUTO  LA ROMANA
ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
****************************************************************************************************************************************

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

ΕΥΡΗΜΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΣΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΜΙΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΑΝΕΥΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΜΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΥ! ΙΔΕ:
Οι γίγαντες της Αιγύπτου – Ανήκε κάποτε το δάχτυλο αυτό σε ένα «μυθικό» γίγαντα
=============================================

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

.

.
κλικ στην εικόνα

12 Απριλίου 2012

Δημοσκόπηση του τμήματος στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών




Η ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ metron analysis

ΠΡΟΘΕΣΗ ΨΗΦΟΥ
ΤΩΡΑ - ΠΡΙΝ 2 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ

Σε ιστορικό υψηλό η ανεργία στην ευρωζώνη

Σε ιστορικό υψηλό η ανεργία στην ευρωζώνη

12-04-2012 10:03:23




Στο υψηλότερο ποσοστό από την αρχή της οικονομικής κρίσης διαμορφώθηκε η ανεργία στην ευρωζώνη, φτάνοντας το 10,8% το Φεβρουάριο.
Σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), ο δείκτης ανεργίας στην ευρωζώνη αυξήθηκε κατά 0,1% τον Φεβρουάριο για όγδοο συνεχόμενο μήνα.
Γενικότερα, ο δείκτης ανεργίας που αφορά και τις 34 χώρες του ΟΟΣΑ παραμένει σταθερός στο 8,2%, σε σχέση με το προηγούμενο έτος, με τους ανέργους να φτάνουν τα 45 εκατομμύρια.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση η ανεργία άγγιξε 10,2%. Στις χώρες της ευρωζώνης ο δείκτης ανεργίας διαφοροποιείται ανάλογα με το πόσο πλήττει η οικονομική κρίση κάθε χώρα και τα μέτρα λιτότητας που εφαρμόζονται. Το υψηλότερο ποσοστό κατέχει η Ισπανία, με την ανεργία να βρίσκεται στο 23,6%.
Αύξηση παρουσίασαν η Πορτογαλία και η Ιταλία. Στη Γερμανία και τη Γαλλία τα ποσοστά των ανέργων διατηρήθηκαν σταθερά στο 5,7% και 10% αντίστοιχα. Εκτός ευρωζώνης, στις ΗΠΑ και στον Καναδά η ανεργία φαίνεται να μειώνεται, ενώ το χαμηλότερο ποσοστό κατέχει η Νότια Κορέα με 3,7%.
Στοιχεία για την Ελλάδα όσον αφορά τον Φεβρουάριο δεν είναι ακόμα διαθέσιμα, αλλά τον Δεκέμβριο η ανεργία άγγιξε το 21%!!!
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Η "αρχαιομακεδονοποίηση" των Σκοπιανών καλά κρατεί...

Η "αρχαιομακεδονοποίηση" των Σκοπιανών καλά κρατεί...
12-04-2012 09:27:58


Με την παντελή έλλειψη ελληνικής πολιτιστικής διπλωματίας, οι Σκοπιανοί αποθρασύνονται ανεξέλεγκτα και αναμενόμενο είναι εξάλλου, αφού τους αφήνουμε να κατακρεουργούν ανενόχλητοι το ιστορικό παρελθόν. Κέρινα ομοιώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Φιλίππου, αναμένεται να τοποθετηθούν το αμέσως επόμενο διάστημα στο λεγόμενο «Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα» στα Σκόπια, που άνοιξε τις πύλες του τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Όπως διαβάζουμε στο protothema.gr, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «ΝΤΕBΝΙΚ» η κυβέρνηση Γκρούεφσκι, θα διαθέσει το ποσό των 425 χιλιάδων ευρώ, για την φιλοτέχνηση των κέρινων ομοιωμάτων, όχι μόνο των Μακεδόνων βασιλέων της αρχαιότητας, αλλά και για τον Βούλγαρο τσάρο Σαμουήλ, καθώς και τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ιουστινιανό, που άπαντες στις μέρες μας θεωρούνται ... «πρόγονοι» των Σκοπιανών.
Και αυτή η… «ιδέα» ανήκει στον Πάσκο Κούζμαν, αρχαιολόγο και στενό συνεργάτη του πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι, που από την θέση του διευθυντή του γραφείου Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της χώρας, εφαρμόζει μεθοδικά το σχέδιο «αρχαιομακεδονοποίησης» που υλοποιεί τα τελευταία χρόνια η σκοπιανή ηγεσία. Ο ίδιος εξάλλου είχε δηλώσει το 2008, πως «Η "Μακεδονία" μπορεί να διεκδικήσει το όνομά της μόνο αν αποδείξει ότι το μακεδονικό έθνος έχει ρίζες του στην κλασσική αρχαιότητα και όχι στη σλάβικη».
Το 2008 εθνικιστικές οργανώσεις είχαν αποστείλει επιστολή στη διεύθυνση του γνωστού μουσείου κέρινων ομοιωμάτων «Μαντάμ Τισό» στο Λονδίνο, με το αίτημα να φιλοτεχνήσει και να φιλοξενήσει στις προθήκες του, τα ομοιώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Φιλίππου, ως προσωπικότητες που διαμόρφωσαν τον δυτικό πολιτισμό. Η διεύθυνση του μουσείου ωστόσο, τους απάντησε αρνητικά.
Πρόσφατα ο Κούζμαν ανακοίνωσε πως 33 γλύπτες εργάζονται στα Σκόπια, προκειμένου να φιλοτεχνήσουν πιστό αντίγραφο της λεγόμενης σαρκοφάγου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Κωνσταντινούπολης. Δημοσιεύματα κάνουν λόγο για κόστος που θα αγγίξει το 1 εκατομμύριο ευρώ και θα εκτεθεί με άλλα «πιστά αντίγραφα» της λεγόμενης «μακεδονικής ιστορίας» τους, στο πλαίσιο «αρχαιομακεδονοποίησης» της χώρας και πλαστογράφησης της ελληνικής ιστορίας, στο νέο αρχαιολογικό μουσείο των Σκοπίων, που βρίσκεται στη φάση ολοκλήρωσης του και εξωτερικά θυμίζει αρχαίο ελληνικό ναό.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΑΡΧΙΣΕ Η ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ


Γ. ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ - Τι εστί Τράπεζα σήμερον

Τι εστί Τράπεζα σήμερον


ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ
varoufakisΜια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν ιδιωτικές τράπεζες που λειτουργούσαν ως κανονικές επιχειρήσεις. Που έπαιρναν δηλαδή ρίσκο και είτε, εφόσον τους «έβγαινε», κέρδιζαν είτε, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν «κατ’ ευχήν», διακινδύνευαν την ύπαρξή τους. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.
Τέτοιες τράπεζες σήμερα δεν υπάρχουν. Σήμερα οι «ιδιωτικές» τράπεζες, παγκοσμίως, αποτελούν έναν παραπλανητικό ευφημισμό. Ιδίως μετά το Κραχ του 2008, οι τράπεζες λειτουργούν ως μορφώματα που συνδυάζουν τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, αποτελώντας έτσι βαρίδια που τραβάνε τις κοινωνίες και τις αγορές μαζί τους στον πυθμένα ενός ωκεανού ζημιών και χρέους.
Αυτές τις μέρες, που μια υπό προθεσμία (και υπό αμφιλεγόμενη νομιμοποίηση) κυβέρνηση «διαπραγματεύεται» την λεγόμενη επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καλό είναι να θυμηθούμε τι εστί τράπεζα την σήμερον. Για να το θυμηθούμε όμως αυτό, χρειαζόμαστε μια αναδρομή στο ιστορικό του πώς φτάσαμε εδώ που είμαστε.

Όταν οι τράπεζες λειτουργούσαν ως επιχειρήσεις

Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι κραταιές τράπεζες (π.χ. του Λονδίνου) λειτουργούσαν ως ιδιωτικές εταιρείες απεριόριστης ευθύνης. Οι ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι τις διεύθυναν κιόλας (ή τουλάχιστον επέβλεπαν τον τρόπο διοίκησης), διέτρεχαν τον κίνδυνο να χάσουν και το σπίτι τους ακόμα αν η τράπεζα δεν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες (σε ρευστό) των καταθετών της ή να ανταποκριθεί στα δάνεια που είχε η ίδια συνάψει με πιστωτές. Στην προσπάθειά τους να περιοριστεί αυτός ο κίνδυνος, οι τραπεζίτες κρατούσαν στα ταμεία τους, για να έχουν «καβάτζα», την δική τους χρηματική περιουσία  (σε ρευστό, μετοχές ή ομολογίες) και δεν δάνειζαν ποτέ πάνω από το 50% των συνολικών τους κεφαλαίων (δηλαδή του αθροίσματος των χρημάτων που είτε κατέθεταν στην τράπεζα οι πελάτες της είτε κατέθεταν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες).
Από τα μέσα του 19ου αιώνα, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν για αντικειμενικούς λόγους. Κατ’ αρχάς, καθώς ο καπιταλισμός απογειωνόταν, με την δημιουργία νέων, πανάκριβων αλλά και, παράλληλα, υπερκερδοφόρων δικτύων (π.χ. σιδηροδρομικά, τηλεγραφικά, ηλεκτροφόρα δίκτυα), οι επιχειρήσεις είχαν ανάγκη τεράστιων δανείων – για τα οποία ήταν έτοιμες να καταβάλουν αντίστοιχα τεράστιους τόκους. Έτσι, σιγά-σιγά οι τράπεζες «αναγκάστηκαν» να αποποιηθούν τον εγγενή συντηρητισμό τους. Το πρώτο βήμα έγινε το 1826 στο Λονδίνο. Έως τότε, καμία τράπεζα δεν είχε το δικαίωμα να έχει πάνω από έξι μετόχους. Αυτός ο περιορισμός ήταν ο πρώτος που υπέκυψε στις νέες ανάγκες για μεγαλύτερη δανειοδοτική δυνατότητα: ξάφνου, ο αριθμός των μετόχων πολλαπλασιάστηκε, τα κεφάλαια που διέθεσαν οι νέοι μέτοχοι πέρασαν στα βιβλία των τραπεζών και, έτσι, οι τράπεζες μπόρεσαν να χρηματοδοτήσουν την Β’ Βιομηχανική Επανάσταση (μέσα του 19ου αιώνα και μετέπειτα). Πάντως, παρά αυτά τα ανοίγματα, οι μέτοχοι (αν και πιο πολλοί) παρέμειναν υπό την απειλή της προσωπικής πτώχευσης, σε περίπτωση του η τράπεζα παρέπαιε. Αυτή η απειλή αρκούσε ώστε οι ιδιοκτήτες των τραπεζών, οι τραπεζίτες, να κρατάνε σφικτά τα ηνία των διευθυντών τους, στους οποίους δεν επέτρεπαν να διακινδυνεύσουν την περιουσία τους.

Ο περιορισμός της ευθύνης των μετόχων-ιδιοκτητών των τραπεζών νομοθετήθηκε το 1855-6. Έχει ενδιαφέρον ότι οι τραπεζίτες, αντί να αδράξουν την ευκαιρία να αποποιηθούν τον κίνδυνο της προσωπικής πτώχευσης, αντιστάθηκαν στον νέο νόμο – προσπάθησαν, για δεκαετίες, να κρατήσουν το καθεστώς της απεριόριστης ευθύνης διατυμπανίζοντας ότι επέλεγαν να επενδύσουν το προσωπικό τους ρίσκο στην τράπεζά τους ως τίτλο τιμής, ως μέρος του συμβολαίου με τους καταθέτες (του στυλ: «αν πτωχεύσει η τράπεζά μας, να ξέρετε ότι θα καταστραφούμε κι εμείς»). Χρειάστηκε να έρθει η Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930, με τις πολλαπλές πτωχεύσεις τραπεζιτών, για να πειστούν οι τραπεζίτες (δηλαδή οι ιδιοκτήτες των τραπεζών) να «περιορίσουν την ευθύνη τους», κόβοντας τον ομφάλιο λώρο που συνέδεε τις τύχες της τράπεζάς τους με την τύχη της προσωπικής τους περιουσίας.

Το τέρας της μόχλευσης (leverage)

Στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν οι τράπεζες αρχίζουν να μεταλλάσσονται σε κάτι που σιγά-σιγά παύει να θυμίζει τις υπόλοιπες επιχειρήσεις, το σύνολο του ενεργητικού όλων των τραπεζών (δηλαδή, των δανείων που δίνουν και των κεφαλαίων που διακρατούν ως «καβάτζα») κυμαινόταν γύρω το 50% του ΑΕΠ μιας αναπτυγμένης χώρας (π.χ. Βρετανίας, Γαλλίας κλπ). Σήμερα, κυμαίνεται μεταξύ του 300% και του 500% του ΑΕΠ. Μια τράπεζα, όπως η Deutsche Bank ή η BNP, μπορεί να έχει ενεργητικό μεγαλύτερο του ΑΕΠ της χώρας στην οποία εδρεύει.

Πώς συνέβη αυτό; Η απάντηση, μονολεκτική: Μόχλευση. Τι είναι αυτό το φρούτο; Κάτι που όλοι γνωρίζουμε με άλλο, απλούστερο, όρο: Χρέος (ή, για την ακρίβεια, ο λόγος του χρέους). Αν σας πω ότι για κάθε €10 που έχω, δανείστηκα €120, θα με περάσετε για τρελό. Όμως αν είμαι τραπεζίτης, και έχω κάνει το ίδιο πράγμα, δεν θα πω ποτέ ότι δανείστηκα. Θα πω απλώς ότι ο συντελεστής μόχλευσης της τράπεζάς μου είναι 12 (δηλαδή, €120 χρέους για κάθε €10 κεφαλαίων που διαθέτει το ταμείο μου). Όχι μόνο ακούγεται καλύτερο και πιο «τεχνοκρατικό» αυτό αλλά, δεδομένης της κατάστασης στο τραπεζικό σύστημα σήμερα, θα θεωρηθεί και ιδιαίτερα συντηρητικός συντελεστής μόχλευσης!
Ποια η σημασία του συντελεστή μόχλευσης; Αποτελεί το μυστικό του αμύθητου πλούτου των τραπεζιτών στις εποχές των παχιών αγελάδων και της βαθιάς τους πτώχευσης σήμερα. Έστω μια τράπεζα που κερδίζει ένα ποσοστό 1% επί των κεφαλαίων που διαθέτει ή διαχειρίζεται (εκ μέρους καταθετών, πελατών κλπ). Επιλέγοντας όμως έναν συντελεστή μόχλευσης ίσο με, π.χ., το δώδεκα, η καλή τράπεζα δωδεκαπλασιάζει τα κέρδη της χωρίς ιδρώτα ή κόπο. Αυτόματα, δωδεκαπλασιάζονται τα μερίσματα των μετόχων, τα bonus των διευθυντών, οι μισθοί των μεγαλο-υπαλλήλων κλπ κλπ. Αν σκεφτείτε μάλιστα ότι το 2008, λίγο πριν την κατάρρευση ολόκληρου του τραπεζικού οικοδομήματος, ο συντελεστής μόχλευσης των ευρωπαϊκών τραπεζών είχε φτάσει το ιλιγγιώδες 50 προς 1, καταλαβαίνουμε τι είχε συμβεί: γιατί οι αποδοχές των διοικούντων έφτασαν την στρατόσφαιρα, οι τιμές των τραπεζικών μετοχών ήταν η «ατμομηχανή» των χρηματιστηρίων, το χρηματοπιστωτικό σύστημα έριχνε την σκιά του στην «πραγματική» οικονομία.
Μετά την Άνοδο, η Πτώση

Για να κινδυνεύσει να πτωχεύσει μια τράπεζα με συντελεστή μόχλευσης 2 προς 1, χρειάζεται να έχει ζημίες ίσες με το μισό (το 50%) των δανείων που έχει παράσχει και των τοποθετήσεων που έχει επιλέξει. Όταν όμως ο συντελεστής μόχλευσης φτάσει στο 20 προς 1 (ένα μέγεθος που χαρακτήριζε τις ελληνικές τράπεζες προ της Κρίσης), τότε αρκούν για να πτωχεύσει ζημίες της τάξης του 5%. Κι όταν ο συντελεστής μόχλευσης φτάσει στο επίπεδο που ισχύει στην περίπτωση (για να φέρω ως παράδειγμα μια «κραταιά» τράπεζα που όλοι γνωρίζουμε) μιας Deutsche Bank (περί το 50 προς 1), αν μόλις το 1,25% των δανείων που έχει διαθέσει «ατυχήσουν» (π.χ. οικογένειες που λόγω ανεργίας δεν μπορούν να αποπληρώσουν το στεγαστικό τους ή επιχειρήσεις που κλείνουν) ξάφνου η καλή τράπεζα, με την βούλα του νόμου, φαλίρισε. Να γιατί, παρά τα αμύθητα κέρδη των τραπεζών προ του 2008, σήμερα είναι όλες του πτωχευμένες. Το μόνο που χρειάστηκε για να πάνε οι ελληνικές τράπεζες από τον Παράδεισο στην Κόλαση ήταν ζημίες της τάξης του 5% - κάτι απόλυτα φυσιολογικό σε μια υφεσιακή οικονομία.
Αυτά έχει το μαγικό ραβδί της μόχλευσης: όσο πιο ψηλά σε εκσφεντονίζει στην περίοδο της «Ακμής», τόσο πιο μεγάλη και τραυματική η πτώση στην περίοδο της «Ύφεσης» που ακολουθεί.
Καλά, δεν πρόσεχαν;
Αυτό δεν το είχαν σκεφτεί οι καλοί οικονομολόγοι που προσλάμβαναν οι τράπεζες να τους συμβουλεύουν (και οι οποίοι, σήμερα, συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό μας); Δεν το είχαν σκεφτεί οι Κεντρικές Τράπεζες; Γιατί δεν τους έβαζαν χέρι; Οι λόγοι είναι δύο, ο εξής ένας: το χρήμα έρεε τόσο καταρρακτωδώς που όποιος τόλμαγε να πει κάτι, να κρούσει κάποιον κώδωνα κινδύνου, είτε συνειδητοποιούσε ότι την φωνή του την έπνιγε ο αχός του εκκολαπτόμενου κέρδους είτε (στις σπάνιες περιπτώσεις που φώναζε αρκετά δυνατά για να ακουστεί) αγνοείτο επιδεικτικά, έχανε την δουλειά του, χαρακτηριζόταν «παλιομοδίτης», «εκκεντρικός», «συντηρητικός, «αριστερός» κλπ. Τόσο απλά.
Υπάρχει κι άλλος ένας λόγος, περισσότερο στην σφαίρα της θεωρίας, ο οποίος παρουσιαζόταν ως απάντηση σε τέτοιου είδους ερωτήματα από Κεντρικούς Τραπεζίτες (καλή ώρα από τον κ. Παπαδήμο): Η πεποίθηση των (καθεστωτικών) οικονομολόγων ότι η αγορά έχει τον τρόπο της να αυτο-ρυθμίζεται. Π.χ. μπορεί οι τραπεζίτες να μην φοβούνται την πτώχευση της τράπεζάς τους (από τότε που οι τράπεζες έγιναν εταιρείες περιορισμένης ευθύνης) όμως, σκεφτόταν ο θιασώτης της αγοράς, οι πιστωτές των τραπεζών, οι οποίοι κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματά τους (σε περίπτωση που πτωχεύσουν), θα ασκούν de facto έλεγχο στις πρακτικές των τραπεζιτών. Πώς; Αρνούμενοι να δανείσουν τραπεζίτες που το «παρακάνουν» με την μόχλευση. Πού τέτοια τύχη; Αυτό μπορεί να συνέβαινε μέχρι το 1929-1933. Μετά την τραυματική εμπειρία των μαζικών λουκέτων στις τράπεζες, όλοι γνώριζαν ότι το κράτος, η Κεντρική Τράπεζα, δεν θα αφήσει ποτέ τις τράπεζες να κλείσουν ή, το ίδιο είναι, να αφήσουν απλήρωτους τους πιστωτές τους. (Δεν βλέπετε με τι μανία επιμένει σήμερα η ΕΚΤ ότι οι ιρλανδοί φορολογούμενοι, που δεν έφταιξαν σε απολύτως τίποτα, πρέπει να αποπληρώνουν για τα επόμενα 20 χρόνια τα χρέη των πτωχευμένων ιδιωτικών τραπεζών;) Έτσι, λοιπόν, οι τραπεζίτες, ανεξέλεγκτοι τόσο από τους μετόχους τους όσο και από τους πιστωτές τους, είχαν κάθε λόγο να δανείζονται με τρόπο που ούτε το ελληνικό δημόσιο δεν έχει κάνει...

Χαμένοι και κερδισμένοι

Την εποχή της φούσκας, οι διευθύνοντες τις τράπεζες όχι μόνο δεν αντιμετώπιζαν την κριτική και τον έλεγχο των μετόχων και των πιστωτών τους αλλά, κι εδώ είναι η ουσία, μέτοχοι και πιστωτές τους χειροκροτούσαν περισσότερο όσο πιο μεγάλο συντελεστή μόχλευσης επέλεγαν. Επρόκειτο για ένα απίστευτο φαγοπότι άνευ ρίσκου (τουλάχιστον για τους συμμετέχοντες σε αυτό). Όσο τα πράγματα πήγαιναν καλά (η φούσκα καλά κρατούσε), μεγαλύτερος συντελεστής μόχλευσης σήμαινε μεγαλύτερα κέρδη, ελκυστικότερα μερίσματα, παχυλότερους υπερ-μισθούς. Κι αν ερχόταν η Πτώση (όπως και ήρθε), ούτε γάτα ούτε ζημιά: Ο λογαριασμός θα πληρωνόταν από το γκουβέρνο (δηλαδή τον ταλαίπωρο τον φορολογούμενο) και από την Κεντρική Τράπεζα.
Εν ολίγοις, αν κάποιος διάβολος ήθελε να σχεδιάσει ένα τραπεζικό σύστημα ταγμένο στο να δημιουργήσει συνθήκες τεράστιας Κρίσης, δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο από αυτό το οποίο, ψευδεπίγραφα, χαρακτηρίζεται «σύγχρονο σύστημα ιδιωτικών τραπεζών»... Ποιος κερδίζει από αυτό; Ποιος χάνει; Είναι προφανές ότι χάνει η κοινωνία στο σύνολό της. Ποιοι κερδίζουν; Δύο είναι οι συνομοταξίες των κερδισμένων από αυτό το αλισβερίσι ιδιωτικής και δημόσιας διαφθοράς:

Πρώτον, οι βραχυπρόθεσμοι επενδυτές σε τραπεζικά (όχι κρατικά) ομόλογα και μετοχές. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, έχει εκλείψει το είδος των μακροπρόθεσμων μετόχων. Ως επί το πλείστον, οι μετοχές των τραπεζών πωλούνται το πολύ μερικούς μήνες (συνήθως μερικές μέρες) αφού αγοραστούν. Ένα ολόκληρο παρατραπεζικό σύστημα έχει στηθεί στην βάση των πολύ βραχυπρόθεσμων αγορών και πωλήσεων τραπεζικών μετοχών, τα λεγόμενα hedge funds (τα οποία κερδοσκοπούν στοιχηματίζοντας στις μικρές αυξομειώσεις των τιμών των μετοχών, ιδίως του τραπεζικού τομέα). Κάτι αντίστοιχο «παίζεται» και με τα ομόλογα έκδοσης των ιδιωτικών τραπεζών. Για να το πω απλά, η αυξημένη μόχλευση φέρνει και αυξημένες διακυμάνσεις στις τιμές των μετοχών και των ομολόγων των τραπεζών. Αυτές οι διακυμάνσεις είναι το ψωμοτύρι των hedge funds.

Δεύτερον, οι μεγαλο-μέτοχοι των τραπεζών που ελέγχουν την διοίκηση απομυζώντας όχι τόσο πολύ μεγάλα μερίσματα αλλά υπερ-μισθούς που οι ίδιοι δίνουν στους εαυτούς τους και τα λοιπά «οφέλη» που, εξ ορισμού, γεύεται όποιος διαχειρίζεται την «ροή του χρήματος».

Και τώρα; Η επίσημη έκφανση

Αυτές τις μέρες κλείνει από την κυβέρνηση Παπαδήμου το μέγα θέμα της επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Επισήμως, το θέμα τίθεται ως εξής: Το ελληνικό δημόσιο αθέτησε τις υποχρεώσεις του προς τις τράπεζες. Αναγκάζοντάς τις να κουρέψουν το 53% της ονομαστικής αξίας των δανείων τους προς το δημόσιο, τις έφερε σε δύσκολη θέση. Έτσι ώστε να μην φαλιρίσουν, και να δώσουν και κανένα δάνειο σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά (αναστέλλοντας την στάση δανείων που έχει «στεγνώσει» την αγορά), το κράτος μας θα δανειστεί από το EFSF, αυξάνοντας έτσι το δημόσιο χρέος κι άλλο, για να τα δώσει στις τράπεζες. Κι επειδή είναι παράνομο να δώσει κεφάλαια στις τράπεζες χωρίς αντάλλαγμα κάποια περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών (καθώς το κράτος δεν δικαιούται, τουλάχιστον επισήμως, να δωρίζει αμύθητες περιουσίες σε ανώνυμες εταιρείες), θα πρέπει να λάβει μετοχές των τραπεζών. Όμως αυτό συνεπάγεται μερική κρατικοποίηση. Κι επειδή, λέγεται, η κρατικοποίηση των τραπεζών είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί, ο κ. Παπαδήμος και οι σύμβουλοί του (με βασικό σύμβουλο ως πρότινος έμμισθο σύμβουλο μίας εκ των πτωχευμένων, υπό ανακεφαλαιοποίηση, τραπεζών) πασχίζουν να βρουν μια φόρμουλα έτσι ώστε οι μετοχές που θα πάρει το δημόσιο ως αντάλλαγμα για τα νέα χρέη που φορτώνει στην πλάτη του φορολογούμενου εκ μέρους των τραπεζών δεν θα δίνουν στο δημόσιο δικαίωμα συμμετοχής στην διοίκηση. Με απλά λόγια, το δημόσιο θα πάρει μετοχές που τελικά δεν θα είναι ακριβώς... μετοχές.

Το απεχθές παιχνίδι των ημερών

Οι τράπεζες πρέπει να ανακεφαλαιωθούν. Αυτό θα ήταν απαραίτητο ανεξάρτητα από το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους. Ο συντελεστής μόχλευσής τους ήταν τέτοιος (βλ. πιο πάνω) που μια οικονομική ύφεση της τάξης του -5% για μια μόνο χρονιά θα τις οδηγούσε, έτσι κι αλλιώς, στην πτώχευση. Παρά το γεγονός ότι οι τράπεζες λειτούργησαν καταστροφικά (και αυτοκαταστροφικά) για πολύ καιρό (θυμάστε τα εορτοδάνεια, τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που αγόραζαν σαν να ήταν σοκολατάκια;), και σπατάλησαν βουνά κερδών στον βωμό της μόχλευσης, καμία κοινωνία δεν μπορεί να συνέλθει, καλώς ή κακώς, αν δεν βγουν από την μαύρη τρύπα οι τράπεζές της.

Η ανακεφαλαίωση δεν μπορεί να γίνει, βέβαια, από ιδιωτικά κεφάλαια. Ποιος επενδυτής ρίχνει τα χρήματά του σε μια μαύρη τρύπα, από την οποία δε θα τα ξαναπάρει ποτέ; Κανείς. Να γιατί η Ευρώπη αποφάσισε να κάνει αυτό που κάποιοι φωνάζουμε ότι έπρεπε να έχει γίνει πριν δυο χρόνια: η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με δημόσιο, ευρωπαϊκό χρήμα. Αυτό, τελικά, αποφασίστηκε να γίνει, έστω και καθυστερημένα. Χρήματα που δανείζεται το EFSF εκ μέρους ολόκληρης της ευρωζώνης, θα δοθούν στις τράπεζες όχι ως δανεικά αλλά ως «έγχυση» νέων κεφαλαίων. [Μην ξεχνάμε ότι ο πτωχευμένος δεν σώζεται με νέα δάνεια – κεφάλαια χρειάζεται.]

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα πρέπει να γίνει «μετάγγιση» κεφαλαίων από το ευρωπαϊκό δημόσιο στις ιδιωτικές τράπεζες. Αυτό είναι (και πρέπει να είναι) δεδομένο. Το ερώτημα είναι: Με τι ανταλλάγματα; Η άποψη που πασχίζουν να περάσουν στην κοινή γνώμη τραπεζίτες και κυβέρνηση είναι ότι τα ανταλλάγματα πρέπει να είναι τέτοια που να αποφευχθεί, πάση θυσία, η κρατικοποίηση των τραπεζών. Κι επειδή στην Ελλάδα, η λέξη «κράτος» δεν ηχεί πολύ χειρότερα από την λέξη «μαφία», ο κόσμος τείνει να αποδεχθεί αυτή την άποψη. Την άποψη που λέει ότι το κράτος πρέπει, ως αντάλλαγμα, να πάρει είτε «ομολογίες» είτε μια άλλη μορφή μετοχών που δεν δίνουν στον κάτοχό του δικαίωμα συμμετοχής ή ελέγχου της διοίκησης.

Αν αυτή η «άποψη» περάσει, ο ελληνικός λαός θα έχει, άλλη μια φορά, συναινέσει στις ραδιουργίες μιας αρπακτικής διαπλεκόμενης συμμαχίας κράτους και επιτήδειων ιδιωτών που στόχο έχουν την διαφύλαξη των συμφερόντων τους εναντίον τόσο του κοινωνικού συνόλου όσο και των τραπεζών της χώρας. Αν η κυβέρνηση Παπαδήμου, στην εκπνοή της, περάσει την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με τρόπο που αφήνει στο απυρόβλητο την διαπλοκή μεταξύ των μετόχων, διευθυντών, και πιστωτών των τραπεζών η οποία τις έριξε στον γκρεμό (την οποία περιέγραψα πιο πάνω), θα έχει καταφέρει το μεγαλύτερο πλήγμα στο μέλλον της ελληνικής οικονομίας μετά το Μνημόνιο. Αν μια τέτοια τεράστια αποτυχία της διοίκησης των τραπεζών μας δεν οδηγήσει στην απώλεια της εξουσίας επί των τραπεζών των μεγαλο-μετόχων-διευθυνόντων που συμμετείχαν με τόση χαρά και ευεξία στο φαγοπότι της μόχλευσης, η κυβέρνηση θα έχει στείλει το εξής μήνυμα στους τραπεζίτες: Ξαναθρέψτε το τέρας της μόχλευσης – ο φορολογούμενος, αν όχι ο Έλληνας τότε σίγουρα ο Ευρωπαίος, εδώ είναι!

Επίλογος: Ο θρίαμβος της Πτωχοτραπεζοκρατίας επί του καπιταλισμού
Μέσα στην αγωνία του «συστήματος» μεγαλο-μετόχων των τραπεζών, πιστωτών των τραπεζών και των υποτιθέμενων ρυθμιστών των τραπεζών (δηλαδή των κυβερνώντων που πασχίζουν να διατηρήσουν μια «συγκινητικά» στενή σχέση με τους τραπεζίτες) να μην χάσουν τον έλεγχο αυτής της χήνας που γεννά τα χρυσά αυγά, ακούμε τους εκπροσώπους τους στα ΜΜΕ, στην Βουλή κλπ να αποτροπιάζονται με την ιδέα ότι το κράτος θα πάρει κοινές μετοχές ως αντάλλαγμα για τα κεφάλαια που φορτώνεται ως νέο χρέος για να τα δώσει στις τράπεζες. Πρόκειται για ανείπωτη υποκρισία.

Κάποτε, οι φιλελεύθεροι επιχειρηματολογούσαν εναντίον των κρατικοποιήσεων στην βάση ότι ήταν υποχρεωτικές, δηλαδή ότι το κράτος σου έπαιρνε την επιχείρηση με το έτσι θέλω, σου έδινε μια γελοία αποζημίωση και σε πέταγε στον δρόμο. Όμως η σημερινή περίπτωση διαφέρει ριζικά. 
Το κράτος δεν έχει καμία όρεξη να βάλει χέρι στις τράπεζες. Οι τράπεζες ζητιανεύουν κεφάλαια από το κράτος. Μόνο που δεν θέλουν να δώσουν ως αντάλλαγμα αυτό που πρέπει: ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Ποτέ έως τώρα δεν είχα ακούσει επιχείρημα εναντίον των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων του δημοσίου. Γιατί περί αυτού πρόκειται: Από την μία οι τράπεζες θα πτωχεύσουν χωρίς τα κεφάλαια του δημοσίου, και ζητούν κεφάλαια από το δημόσιο. Από την άλλη θέλουν να τα πάρουν χωρίς να είναι ούτε δανεικά (καθώς δάνεια παίρνουν αβέρτα από την ΕΚΤ, με επιτόκιο 1%, χωρίς να τις σώζουν, πτωχευμένες ούσες) ούτε και να αποδίδουν ιδιοκτησιακά δικαιώματα στους φορολογούμενους που δανείζονται για να τα πάρουν.
Όσο για το επιχείρημα ότι αν συμμετέχει το δημόσιο πιο δυναμικά στο μετοχικό κεφάλαιο των ιδιωτικών τραπεζών, τότε οι τράπεζες θα γίνουν κρατικοδίαιτες, διεφθαρμένες και αναποτελεσματικές, η απάντησή μου είναι η εξής: Όπως είδαμε πιο πάνω, εδώ και καιρό, ιδιωτικές τράπεζες (με την σωστή έννοια του επιθετικού προσδιορισμού) δεν υπάρχουν. Σε ολόκληρο τον κόσμο, και ιδίως στην χώρα μας, οι τράπεζες έχουν μετατραπεί σε αρπακτικά μορφώματα ιδιωτικο-κρατικού χαρακτήρα. Οπότε ας αφήσουμε τις ανοησίες περί ανάγκης να αποφευχθεί η κρατικοποίηση των ιδιωτικών τραπεζών. Αυτά είναι λόγια που σκοπό έχουν την τρομοκράτηση της κοινωνίας ώστε να συναινέσει στις επιταγές της Πτωχοτραπεζοκρατίας (ένα καθεστώς που δίνει την μέγιστη εξουσία στους πιο πτωχευμένους τραπεζίτες) η οποία έχει υπονομεύσει πλήρως τον... καπιταλισμό.

Τι θα έπρεπε, λοιπόν, να συζητάμε σήμερα; Θα έπρεπε να συζητάμε όχι το αν θα δοθούν ιδιοκτησιακά δικαιώματα επί των τραπεζών στους φορολογούμενους που δανείζονται για να επανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, αλλά τι μορφή πρέπει να πάρουν αυτά τα δικαιώματα ώστε και οι τράπεζες να ορθοποδήσουν και η οικονομία να πάρει ανάσες. Κι επειδή ούτε κι εγώ (όπως οι περισσότεροι) δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στους κυβερνώντες μας (ούτε στους σημερινούς ούτε και στους επόμενους), μετά χαράς να συζητήσουμε μια σειρά από καινοτόμες, δημοκρατικές, τεχνοκρατικές λύσεις. Π.χ. από την στιγμή που τα κεφάλαια έρχονται από το EFSF, γιατί να μην πάρει τις μετοχές των τραπεζών το…EFSF (το οποίο να μπορεί να ορίσει, κατά το δοκούν, Ευρωπαίους τεχνοκράτες στα ΔΣ των τραπεζών ώστε να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των Ευρωπαίων πολιτών που δανείστηκαν αυτά τα χρήματα); Μάλιστα, κάτι τέτοιο θα μας έδινε την δυνατότητα να αιτηθούμε από την ΕΕ τα κεφάλαια αυτά να μην βαρύνουν το ελληνικό δημόσιο χρέος, μιας και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα θα περάσουν απ’ ευθείας στην ευρωζώνη.

Λύσεις υπάρχουν που ούτε επιβραβεύουν την υφιστάμενη Κλεπτοκρατία μετόχων-διευθυντών-πολιτικών ούτε και οδηγούν τις τράπεζες στην αγκαλιά του ελληνικού δημοσίου. Όσοι όμως σήμερα κόπτονται για τον κίνδυνο «κρατικοποίησης» των τραπεζών, και όσοι διαπραγματεύονται μαζί τους στο Μαξίμου, προσφέρουν χέρι βοήθειας στην Πτωχοτραπεζοκρατία που επιβουλεύεται τόσο την ελληνική οικονομία όσο και τις ελληνικές τράπεζες.
----------------------------------------------

Βόρεια Κορέα: Στα κολαστήρια των κομμουνιστικών Gulag

Βόρεια Κορέα: Στα κολαστήρια των κομμουνιστικών Gulag
11-04-2012 21:36:08


Επίσημα βέβαια το κομμουνιστικό καθεστώς της Βόρειας Κορέας αρνείται την ύπαρξη του μυστικού αυτού δικτύου των στρατοπέδων θανάτου όπου όσοι είναι ύποπτοι για «παράνομη σκέψη» στέλνονται βάσει συνοπτικών διαδικασιών.
Τον περασμένο μήνα ο Shin In Geun ένας βορειοκορεάτης που κατάφερε να δραπετεύσει από τα κολαστήρια αυτά έγραψε ένα βιβλίο «Δραπετεύοντας από το στρατόπεδο 14» όπου σε αυτό εξιστορείται η περιπέτειά του από τη στιγμή της απόδρασης μέχρι τη στιγμή που κατάφερε να φτάσει στη Νότιο Κορέα όπου περιγράφονται όλες οι τραγικές συνθήκες που επικρατούν στα στρατόπεδα αυτά.
Παράλληλα η επιτροπή για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Βόρεια Κορέα δημοσίευσε μια αναφορά βασισμένη στις αναφορές τουλάχιστον 60 ατόμων που έχουν καταφέρει να δραπετεύσουν από τον κομουνιστικό «παράδεισο» όπου πολλά άγνωστα στοιχεία για τα στρατόπεδα θανάτου έχουν γίνει τώρα γνωστά.
Οι εκτιμήσεις μιλούν πως τουλάχιστον 150.000 με 200.000 άτομα κρατούνται σε αυτά τα στρατόπεδα –που ονομάζονται Kwan-li-so- ως πολιτικοί κρατούμενοι. Τα στρατόπεδα βρίσκονται στο βόρειο ορεινό μέρος της χώρας και όσοι βρίσκονται εκεί κατηγορούνται για «λάθος πράξεις, λάθος σκέψη, λάθος συναναστροφές ή λάθος ταξικό υπόβαθρο» και φυσικά φυλακίζονται χωρίς δίκη ή με δίκες παρωδία.

Εξαιτίας της «παραβατικής» τους συμπεριφοράς μπορούν να βρεθούν στη φυλακή και άτομα του στενού ή του ευρύτερου οικογενειακού τους κύκλου. Η περίπτωση είναι γνωστή ως «ενοχή κατά συγγένεια ή συναναστροφή» (yeon-jwa-je).
Υπάρχουν μάλιστα και παιδία στα στρατόπεδα αυτά και σαν τον Shin In Geun πολλά έχουν γεννηθεί εκεί.

Στα στρατόπεδα οι κρατούμενοι δουλεύουν σε καταναγκαστικά έργα σε ορυχεία, σε εργοστάσια και οι πιο τυχεροί σε φάρμες και αγροτικές καλλιέργειες. Έχουν μόνο μια ημέρα ξεκούρασης το μήνα(!) ενώ επίσης δεν εργάζονται στις τρεις εθνικές εορτές της χώρας που είναι η πρωτοχρονιά και τα γενέθλια του Kim Jong-il και του Kim Il-sung, του πρώην και του νυν ηγέτη της χώρας.

Η ποινή για όσους καταλήγουν στα στρατόπεδα αυτά είναι ισόβια και σύμφωνα με όσους έχουν δραπετεύσει μεγάλος αριθμός θανάτων παρατηρείται στην απομόνωση. Οι βασανισμοί είναι ρουτίνα για τους κρατουμένους και φυσικά όσοι συλλαμβάνονται από αποτυχημένη απόπειρα δραπέτευσης τυφεκίζονται με τους υπόλοιπους κρατουμένους να παρίσταται αναγκαστικά στην εκτέλεση.
Στα κομουνιστικά αυτά στρατόπεδα η πολιτική αναφορικά με τη σίτιση των φυλακισμένων είναι αυτή της «ημιδιατροφής». Οι φυλακισμένοι αναγκάζονται να τρώνε φυτά, γρασίδι, φλοιούς, ποντίκια, φίδια και ζωοτροφές.
Εκτιμάται ότι πάνω από 400.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει στα στρατόπεδα αυτά, αριθμός πάντως σαφώς μικρότερος από τα 2.400.000 θυμάτων από τα άλλα «φυντάνια» του κομουνισμού τους Ερυθρούς Χμέρ (Khmer Rouge) στην Καμπότζη.
Στη χώρα βέβαια υπάρχουν και οι «παραδοσιακές» φυλακές οι οποίες είναι γνωστές ως  «as kyo-hwa-s» οι οποίες κατά γράμμα σημαίνουν «το μέρος όπου ένας άτομο γίνεται καλό μέσω της επιμόρφωσης».
Στις τελευταίες φυλακίζονται κυρίως όσοι δεν έχουν διαπράξει κάποιο πολιτικό έγκλημα, αν και ένας βορειοκορεάτης που δραπέτευσε είχε δηλώσει πως φυλακίστηκε γιατί σφύριζε το σκοπό ενός νοτιοκορεάτικου τραγουδιού.
Φυσικά η μεταχείριση και αυτών των κρατουμένων είναι ιδιαίτερα σκληρή.
«Πρώην κρατούμενος #37: του δόθηκαν βρασμένες φλούδες καλαμποκιού, χυλός από καλαμπόκι και σόγια σε σκόνη. Οι φρουροί έκοψαν τη λαβή από του κουτάλι για να μην αυτοκτονήσει ο κρατούμενος. Οι φυλακισμένοι συχνά πίνουν μολυσμένο νερό από την τουαλέτα όταν δεν έχουν να πιουν πόσιμο νερό».
Πολλές γυναίκες στη Βόρειο Κορέα στην προσπάθειά τους να φύγουν από τη χώρα πέφτουν θύματα κυκλωμάτων πορνείας η πωλούνται ως νύφες στην Κίνα κάτι που θεωρείται ως μεγάλη υπόθεση στη χώρα εξαιτίας του άνισου αριθμού στα δύο φίλα.
Εάν όμως συλληφθούν κατά τη διάρκεια της προσπάθειας διαφυγής τους οι γυναίκες υποφέρουν από φρικτά βασανιστήρια, τόσο σεξουαλικής όσο και γενικότερης φύσεως.

Ύστερα κάποιοι απορούν γιατί έπεσε τόσο κλάμα στην κηδεία του «λαοπρόβλητου και αγαπητού» ηγέτη Kim Jong-il. Όποιος δεν έκλαιγε σε Gulag κατευθείαν. Τέλος να σημειωθεί βέβαια ότι το ΚΚΕ έστειλε συλλυπητήριο τηλεγράφημα στο αδελφό κόμμα της Β. Κορέας και το λαό της –προφανώς αυτόν που βρίσκεται εκτός των Gulag - για το θάνατό του.
Go figure…
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Καταρρέουν "μέρα με τη μέρα" ΠΑΣΟΚ-ΝΔ: 33,5% και οι δύο ΜΑΖΙ!

Καταρρέουν "μέρα με τη μέρα" ΠΑΣΟΚ-ΝΔ: 33,5% και οι δύο ΜΑΖΙ!

11-04-2012 23:01:27



Έντεινόμενη και πέραν πάσης πρόβλεψης είναι πλέον η κατάρρευση του δικομματισμού, καθώς στη νέα κυλιόμενη δημοσκόπηση της Public Issue τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα μετά βίας φτάνουν αθροιστικά 33,5% με το ΠΑΣΟΚ να υποχωρεί στο 14,5%, η ΝΔ στο 19% (όλα αυτά με αναγωγή επί των αναποφάσιστων) και από εκεί και πέρα οι Ανεξάρτητοι Έλληνες να "φλερτάρουν" πλέον με την τρίτη θέση, αφού φτάνουν το 11% με ανοδική τάση και οι "σκληροί" της δεξιάς, το εθνικό κόμμα της Χρυσής Αυγής, να φτάνει στο 5,5%!
ΛΑΟΣ και Οικολόγοι μετά βίας φτάνουν στο 3% και η Ντόρα Μπακογιάννη και πάλι φαίνεται ότι δεν θα εισέλθει στη Βουλή, αφού φτάνει το 2% μόλις.
Ισχυρή εξακολουθεί η παρουσία της Αριστεράς με τον ΣΥΡΙΖΑ να περνά τρίτο κόμμα, την ΔΗΜΑΡ τέταρτο κόμμα και το ΚΚΕ "κουρασμένο" (αυτή η μηδενική παραγωγικότητα σύγχρονου πολιτικού λόγους, αλήθεια δεν τους προβληματίζει;) στην πέμπτη θέση.
Ιδού το διάγραμμα της δημοσκόπηση που έγινε για λογαριασμό της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ και του ΣΚΑΪ:
Πλήρη ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών καταδεικνύει το Βαρόμετρο Aπριλίου της Public Issue για τον ΣΚΑΪ και την Καθημερινή.




Με τις εκλογές να βρίσκονται στην τελική ευθεία, σύμφωνα με το Βαρόμετρο διαμορφώνεται ισχυρό ρεύμα για κυβέρνηση συνεργασίας -κυρίως των κομμάτων της Αριστεράς- ενώ τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ υφίστανται καθίζηση, καθώς και τα δύο μαζί δεν κατορθώνουν να συγκεντρώσουν ικανά ποσοστά για συγκυβέρνηση.
Ειδικότερα, αναφορικά με την καλύτερη μορφή διακυβέρνησης μετεκλογικά, το 52% θέλει κυβερνήσεις συνεργασίας, το 17% θέλει αυτοδύναμες κυβερνήσεις, το 8% επιθυμεί οικουμενική, το 7% νέα πρόσωπα/ κόμματα, το 3% κυβέρνηση τεχνοκρατών, χωρίς γνώμη είναι το 6% και 7% λοιπές απαντήσεις.
Συγκριτικά με τα τέλη Μαρτίου, στις αρχές Απριλίου το ποσοστό που θέλει κυβερνήσεις συνεργασίας έχει αυξηθεί (από 48% σε 52%), το ποσοστό των αυτοδύναμων κυβερνήσεων έχει υποχωρήσει (από 18% σε 17%), ενώ μείωση παρουσιάζει και το ποσοστό των ερωτηθέντων που θέλουν οικουμενική (από 10% σε 8%).




Ως προς τη σύνθεση του 52% που επιθυμεί τις κυβερνήσεις συνεργασίας, το 26% θέλει κυβέρνηση συνεργασίας των κομμάτων της Αριστεράς, το 10% κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, ευρύτερο συνασπισμό με βάση τα δύο μεγάλα κόμματα θέλει το 2%, συνεργασία δεξιών κομμάτων θέλει το 3%, συνεργασία εκτός ΠΑΣΟΚ – ΝΔ το 2% και κεντροαριστεράς το 2% και άλλες συνεργασίες 7%.
Ως προς τη γνώμη για τη μορφή της διακυβέρνησης καταγράφεται αύξηση 5% όσων θέλουν κυβέρνηση συνεργασίας των κομμάτων της Αριστεράς (21% το β’ 15νθήμερο του Μαρτίου και 26% το α’ 15νθημερο του Απριλίου%) μείωση 2% όσων θέλουν κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ – ΝΔ (12% το Μάρτιο και 10% τον Απρίλιο), πτώση 1% καταγράφεται και το ποσοστό όσων θέλουν ευρύτερο συνασπισμό με βάση τα δύο μεγάλα κόμματα (3% το Μάρτιο και 2% το Απρίλιο).
Άνοδος 2% παρουσιάζεται και στο ποσοστό όσων επιθυμούν άλλες συνεργασίες 7% το Μάρτιο και 9% τον Απρίλιο). Τον Μάρτιο το 48% επιθυμούσε κυβερνήσεις συνεργασίας και τον Απρίλιο το 52% (άνοδος 4%).
Για την αναγκαιότητα βουλευτικών εκλογών το 64% των ερωτηθέντων το Μάρτιο του 2012 εκτιμά ότι μάλλον χρειάζεται (από μόλις 11% τον Ιανουάριο του 2011), 34% θεωρεί ότι μάλλον δεν χρειάζεται και το 2% δεν έχει γνώμη.
Στο 17% που επιθυμούν αυτοδύναμες κυβερνήσεις, 9% θέλει αυτοδύναμη τη ΝΔ, μόνο το 2% το ΠΑΣΟΚ, 1 το ΚΚΕ, 4% επιθυμεί αυτοδύναμη κυβέρνηση από νέα κόμματα/ πρόσωπα και λοιπές αυτοδύναμες 1%.
Ως προς την εκλογική επιρροή των κομμάτων, σύμφωνα με την Public Issue, η ΝΔ συγκεντρώνει 19%, το ΠΑΣΟΚ 14,5% (33,5% συγκεντρώνουν συνολικά τα δύο μεγάλα κόμματα), ο ΣΥΡΙΖΑ 13%, η ΔΗΜΑΡ 12%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες 11%, το ΚΚΕ 11%, η Χρυσή Αυγή 5%, ο ΛΑΟΣ 3%, οι Οικολόγοι 3%, η ΔΗΣΥ 2%, η Δράση 2%, το ΑΝΤΑΡΣΥΑ 1% και 3,5% τα λοιπά κόμματα.
Σε εκλογική επιρροή το ΠΑΣΟΚ καταγράφει απώλειες 1% τον Απρίλιο έναντι του Μαρτίου (από 15,5% σε 14,5%), η ΝΔ απώλειες 3,5% (από 22,5% σε 19%) το ΚΚΕ 1% (από 12% σε 11%), ο ΛΑΟΣ σημειώνει άνοδο 1% (από 2% σε 3%), ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης καταγράφει άνοδο 0,5% (από 12,5% σε 13%), και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες άνοδο 2,5% (από 8,5% σε 11%).
Όσον αφορά τη δημοτικότητα των πολιτικών κομμάτων, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει 62% αρνητική έναντι 35% θετική, το ΚΚΕ έχει 72% αρνητική έναντι 26% θετικής, η ΝΔ 73% έναντι 25%, ο ΛΑΟΣ 79% έναντι 19% το ΠΑΣΟΚ 81% έναντι 17%. Συγκριτικά με τον Μάρτιο τον Απρίλιο το ΠΑΣΟΚ παραμένει σταθερό σε δημοτικότητα, η ΝΔ καταγράφει πτώση 1% (26% το Μάρτιο και 25% τον Απρίλιο), το ΚΚΕ άνοδο 3% (23% και 26% τον Απρίλιο), ο ΛΑΟΣ άνοδο επίσης 3% (16% το Μάρτιο και 19% τον Απρίλιο), και ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει άνοδο 1% (34% και 35%).
Το 89% δε, θεωρεί ότι η επόμενη κυβέρνηση δεν θα είναι αυτοδύναμη, 8% ότι θα είναι και 3% δεν έχει γνώμη. Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι μειώνεται το ποσοστό όσων εξετάζουν αποχή, ή λευκό/ άκυρο, από 32,5% τον Ιανουάριο του 2012, στο 19% τον Απρίλιο.
Σε ό,τι αφορά τη δημοτικότητα των πολιτικών αρχηγών, ο Φώτης Κουβέλης έχει 54% θετικές γνώμες και 41% αρνητικές, ο Αλέξης Τσίπρας 41% θετικές γνώμες και 56% αρνητικές, ο Πάνος Καμμένος έχει 37% θετικές γνώμες και 55% αρνητικές, ο Αντώνης Σαμαράς και η Αλέκα Παπαρήγα 27% θετικές και 70% αρνητικές, ο Ευάγγελος Βενιζέλος 27% θετικές και 71% αρνητικές, η Ντόρα Μπακογιάννη 20% θετικές και 77% αρνητικές και ο Γιώργος Καρατζαφέρης 19% και 78% αρνητικές.
Η δημοτικότητα του Αντώνη Σαμαρά σημειώνει σταθερή πτώση (από το 37% τον Σεπτέμβριο του 2011 στο 27% τον Απρίλιο του 2012), ενώ η δημοτικότητα του Ευάγγελου Βενιζέλου από τη στιγμή που ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σημειώνει γενικά άνοδο, από το 10% το Μάρτιο του 2012 στο 27% τον Απρίλιο.
Ως καταλληλότερο πρωθυπουργό οι ερωτώμενοι προκρίνουν τον Ευάγγελο Βενιζέλο με 18%, τον Αντώνη Σαμαρά και τον Αλέξη Τσίπρα με 15%, την Αλέκα Παπαρήγα και τον Γιώργο Καρατζαφέρη με 4%, τον Λουκά Παπαδήμο με 2%, τον Φώτη Κουβέλη και τον Πάνο Καμμένο με 1% (αυθόρμητη αναφορά για τους τρεις τελευταίους), και το 34% κανέναν, ενώ δεν έχει γνώμη το 4%.
Ως προς τη δημοτικότητα του Λουκά Παπαδήμου το 52% έχει αρνητική γνώμη, θετική έχει το 43% και 5% των ερωτηθέντων δεν έχει γνώμη. Ως προς την εμπιστοσύνη το 69% δεν εμπιστεύονται τον πρωθυπουργό, το 2% δεν τον γνωρίζουν/ δεν έχουν γνώμη και 30% τον εμπιστεύονται.
Το 69% δεν εμπιστεύεται τον Λουκά Παπαδήμο για τη διαχείριση των προβλημάτων της οικονομίας, το 30% των εμπιστεύονται και 2% δεν γνωρίζουν/ δεν έχουν γνώμη.
Σχετικά με το αν οι ερωτώμενοι είναι ικανοποιημένοι από την κυβέρνηση Παπαδήμου το 91% είναι δυσαρεστημένοι, μόλις το 8% είναι ικανοποιημένοι και το 1% δεν ξέρει/ δεν απαντά.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

26 ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

26 ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ:
http://hercolano2.blogspot.com/
----------------------------------------------